Jenny's Bookcase

Voor echte boekenwurmen of ter inspiratie om te lezen


3 reacties

Griet Op de Beeck – Vele hemels boven de zevende

Covertekst
Lou is twaalf, Eva zesendertig, Elsie tweeënveertig, Casper zesenveertig en Jos eenenzeventig. Vijf mensen, met elkaar verbonden, vertellen hun verhaal. Over onverwacht geluk dat de dingen moeilijk maakt, over geheimen die te groot lijken, over complexe kunst van het jong zijn, over obstakels die bergen worden, amper te beklimmen, over blijven proberen, tot waar geen mens meer verder kan. In Vele hemels boven de zevende vechten vijf uiteenlopende figuren meer met zichzelf dan met elkaar in dit bestaand dat belachelijk mooi en geweldig lastig is, allemaal tegelijk. […]

271 pagina’s
Uitgeverij Prometheus, Amsterdam
ISBN 978 90 446 2769 5

Recensie
Dit boek komt uit mijn privécollectie. Ik besloot het eindelijk te gaan lezen toen ik hoorde dat Op de Beeck het boekenweekgeschenk van 2018 gaat schrijven en er dit jaar alweer een nieuw boek van haar uitkomt. Ik las eerder al Kom hier dat ik u kus en was opslag verliefd op Griet. Ben ik nog steeds verliefd, is natuurlijk de vraag.  Lees verder


Een reactie plaatsen

Joachim Meyerhoff – Ach, deze leegte, deze verschrikkelijke leegte

Covertekst
Op mijn twintigste werd ik tot mijn grote verrassing in München op een toneelschool aangenomen en trok ik bij mijn grootouders in omdat ik geen kamer kon vinden. Het contrast tussen deze twee werelden had niet groter kunnen zijn. Hierover wil ik vertellen: over mijn boven alles beminde grootouders, met z’n tweeën gevangen in hun schitterende huis, en over hoe het is als iemand tegen je zegt: ‘Je moet leren met je tepels te glimlachen.’

Zijn grootmoeder, ooit zelf actrice, is nog steeds een diva. Zijn grootvader, een gepensioneerde filosofieprofessor, is een scherpe, maar slechthorende man. Hun dagen zijn ingedeeld aan de hand van absurde rituelen waarin alcohol een belangrijke rol speelt. […]

312 pagina’s Ach, deze leegte
Uitgeverij Signatuur, Amsterdam
ISBN 978 90 5672 551 8
NUR 302

Recensie
Vorig jaar maart las ik mijn eerste boek van Joachim Meyerhoff. Ook dat boek had toen een bijzonder titel en vertelde over de jeugd van Joachim. Lees hier meer over ‘Wanneer wordt het eindelijk weer zoals het nooit is geweest’. In dit boek vertelt Joachim over zijn leven na zijn twintigste.

Joachim weet eigenlijk niet zo goed wat hij wil met zijn leven. Hij heeft een baan aangeboden gekregen in een zwembad van een ziekenhuis. Dat lijkt hem wel wat, zo tussen de zusters. Maar om de een of andere reden doet hij ook auditie voor de toneelschool en wordt daar ook toegelaten. Na veel wikken en wegen kiest hij voor de toneelschool en laat de zusters aan zich voorbij gaan. Om te kunnen studeren aan de toneelschool moet Joachim eigenlijk op kamers, maar heeft er nog geen een gevonden en gaat zo lang bij zijn grootouders wonen. Beide hadden niet kunnen vermoeden dat dit voor de duur van zijn gehele studie zou zijn.

‘Hermannn, hij is er al! Onze lieveling is er!’ Ze draaide de sleutel twee keer om en deed de deur open. Energiek wierp ze haar armen in de lucht, keek me blij verrast aan en riep alsof we elkaar jaren niet hadden gezien, alsof de verloren zoon was teruggekeerd: ‘Nee jij bent het! Hoe is het mogelijk! Je bent er! Wat heerlijk! Jongen!’ p. 79

‘En zo begon ik een nieuw leven: als volwassen kleinkind in het huis van mijn grootouders en als verwonderde beginneling op de toneelschool’. p. 85

Joachim begint vol enthousiasme aan zijn nieuwe studie. Hij maakt vrienden daar, maar die houdt hij op afstand en hij ziet zijn klasgenoten alleen op school. Al gauw blijkt dat het maar de vraag is of deze studiekeuze wel de juiste was. Door zijn enorme lengte en gebeurtenissen uit het verleden klapt hij geregeld dicht op het podium. Hij schaamt zich voor zichzelf. Leraren proberen van alles met hem te trainen, maar Joachim komt maar niet los op het podium. Dit lukt alleen als hij zichzelf niet hoeft te zijn. De enige plek waar hij zijn zorgen kan vergeten is bij zijn grootouders thuis. In de roze kamer waar hij logeert voelt hij zich geborgen. Ook helpt het drankritueel van zijn ouders hem door een zware tijd heen. Hij verdrinkt letterlijk zijn zorgen. Deze zorgen worden gedurende zijn studie steeds groter als het niet goed gaat met zijn ouders en grootouders.

‘Veel liever zou ik willen opgeven, het bijltje erbij neergooien en mijn inspanningen staken om een rechtlijnig traject te volgen. Wat, vroeg ik mij af, vergt eigenlijk meer kracht, meer moed: iets doorzetten of iets afbreken?’ p.123

Joachim Meyerhoff is een geweldige verteller. Omdat het gaat over zijn eigen leven, voel je dat in alles en kan hij tot in de detail jou uitleggen hoe het is gegaan. Sommige delen in het boek zijn absurdistisch en gek, en andere zijn weer ontroerend en mooi. Deze afwisseling maakt dat ik van zijn schrijfstijl hou. Ik ben blij dat ik de schrijver weer een stukje beter heb leren kennen. Ik ben heel erg benieuwd welk deel uit zijn leven hij in zijn volgende boek gaat beschrijven.

Bedankt Signatuur dat ik dit boek mocht lezen!


4 reacties

Esther Gerritsen – Broer

Covertekst
Vlak voordat Olivia een belangrijke aandeelhoudersvergadering moet toespreken, belt haar broer. Zijn been dreigt te worden afgezet. Marcus en Olivia zien elkaar zelden, maar de amputatie raakt Olivia onverwachts, alsof het haar eigen been is dat ze verliest. Ze laat alles uit haar handen vallen in een hopeloze poging haar broer te redden. Maar het is de vraag of hij degene is de redding nodig heeft. 

94 pagina’s Broer
Stichting Collectieve Propaganda van het Nederlandse Boek
ISBN 978 90 596 5360 3
NUR 300

Recensie
Omdat dit een boek is wat van mijn eigen leesstapel komt schrijf ik nu geen uitgebreide recensie. 

Het leek mij vandaag de perfecte dag om te bloggen over het ‘oude’ boekenweekgeschenk omdat vandaag de nieuwe auteur bekend is gemaakt voor 2017. Het is (helaas) weer een man, Herman Koch, maar het is wel een goede auteur. Ik ben erg benieuwd naar zijn geschenk, het thema van de boekenweek 2017 is nog niet bekend gemaakt.

Meestal lees ik een boekenweekgeschenk niet heel erg snel en blijft hij soms tot in de eeuwigheid op mijn stapeltje liggen. Maar dit keer las ik het boekje al uit op de dag dat ik hem kocht. Ja dat lees je goed, het is alweer even geleden ;).  Ik hou van de schrijfstijl van Esther Gerritsen en kon daarom niet wachten.
Ook dit keer werd ik niet teleurgesteld. Esther weet je te pakken vanaf de aller aller eerste zin. Ze weet een mystiek in haar boek te creëren waardoor er een bepaalde spanning heerst in het verhaal. Ik wilde weten wat het was en wat er precies gaande was in de levens van Olivia en Marcus. Ook in haar boek blijkt maar weer, dat perfecte levens niet altijd zo perfect zijn. Het gras is niet altijd maar groener aan de overkant. Mocht je het geschenk van 2016 nog niet hebben gelezen en leg je hem net als ik altijd op een stapel? Stop hem dan dit jaar in je koffer voor op vakantie deze zomer. Gegarandeerd dat je een paar uur leesplezier aan het zwembad, op het terras of aan het strand hebt.


2 reacties

Carmien Michels – Vraag het aan de bliksem

Covertekst
Danny is de eerlijkste jongen van de wereld. Hij houdt van alle mensen om zich heen, zeker als ze hem van pas komen. Hij is ook ontzettend behulpzaam, hij helpt het lot graag een handje. We kunnen het alleen maar betreuren dat de hond van de bovenbuurvrouw daarbij het loodje moest leggen. Het leven is een spel, waarbij elke zet telt. Danny laat geen enkele kans onbenut om op te klimmen. Zijn ver- moeide ouders zijn een eeuwige inspiratiebron. Hij beschrijft ze dan ook met tragisch leedvermaak. Zijn relaas is steeds zo oprecht als de omstandigheden van hem vragen.

218 pagina’s Vraag het aan de bliksem
Uitgeverij Polis,  Antwerpen

ISBN 978 90 631 0014 4
NUR 301

Recensie
Op basis van alleen al de prachtige cover vroeg ik een recensie-exemplaar aan. Maar het werd ook wel weer eens tijd om een boek te lezen van Vlaamse bodem.

Danny woont samen met zijn ouders in een appartement. Ik zeg Danny, maar hij noemt zichzelf David (van David en Goliath). Zijn thuissituatie is opmerkelijk te noemen. Zijn moeder doet naast haar baan weinig in huis. Ze heeft snel pijntjes of is moe en doet dan niets zodat Danny het wel moet overnemen. Ze heeft weinig oog voor Danny en wat hem bezig houdt. Dit geldt eigenlijk ook voor zijn vader, maar hij is echt ziek. Dat ziet zijn moeder ook niet en vindt hem maar irritant en een aansteller.
Danny houdt zichzelf maar bezig. Is hij niet bij zijn beste vriend Nico of de dierenzaak die zijn ouders runnen, dan is hij wel in of om de flat te vinden. Daar helpt hij oude medebewoners of past hij op een zoon van een bewoner die gevangen zit in zijn eigen lichaam. Het liefst komt hij bij de oude René die zo mooi verhalen kan vertellen over de Tweede Wereldoorlog. Ook vindt hij op een vreemde manier een baantje bij een restaurantje. Mede doordat Danny zo slim is, pakt hij de zaken sociaal gezien niet altijd even goed aan, maar doet het wel vanuit een goed hart.

In het begin moest ik erg wennen aan de schrijfstijl van Michels, maar toen ik eenmaal op gang kwam zag ik de schrijnende situatie van Danny steeds meer groeien. Het boeiende is dat Danny ondanks alles er toch het beste van probeert te maken. Thuis ontvangt hij nauwelijks liefde en aandacht, maar hij weet die wel te geven door voor anderen te zorgen. Dat is mooi, kwetsbaar en aandoenlijk. Ik heb mij door het boek laten verrassen, achter deze mooie cover zit namelijk een heel mooi verhaal.

logo_ikleesnederlands


1 reactie

Rashid Novaire – Zeg maar dat we niet thuis zijn

Covertekst
Milan den Hartog, bijna dertig, altijd behulpzaam, werkt voor een begrafenisondernemer. Maar hij wil iets anders, meer met de levenden. Zijn werk met de doden zit erop. Zijn leidinggevende haalt hem over om nog een week te blijven. In de laatste zeven dagen van zijn loopbaan bij de doden overkomen hem echter allerlei onverklaarbare zaken. Kan een Koerd uit Diemen-Zuid zelfs na zijn dood nog meepraten over waar hij wordt begraven? Wat is er aan de hand met de doodskist van Milouda? Milan is nog nooit thuis geweest bij zijn collega Elsa in De Rijp, en weet niet of hij haar gevoelens kan beantwoorden. Leven en dood lopen steeds meer in elkaar over en dit eist bij Milan zijn tol.

223 pagina’s Zeg maar dat we niet thuis zijn
Ambo | Anthos
, Amsterdam
ISBN 978 90 414 2579 9

Recensie
De uitvaartbranche vind ik al een tijdje een heel interessante branche. Begin dit jaar nog heb ik de uitvaart van mijn oma van heel dichtbij, tot het regelen van de dienst aan toe, mogen meemaken. En heb serieus overwogen om de opleiding tot uitvaartverzorger te volgen. Ach, wie weet als ik later groot ben.

Milan besluit om zijn leven als uitvaartverzorger aan de wilgen te hangen. Hij wil zijn eigen zaak beginnen in een interessant product (het is te grappig, daarom zeg ik daar verder niets over). Zijn laatste week komt hij niet door zonder slag of stoot. Hij heeft net een uitvaart afgerond, die nog een lelijk staartje krijgt en hij krijgt te maken met twee repatriëringen. Het bijzondere is dat in een situatie de overledene vanuit het mortuarium tegen Milan praat. Ja, je leest het goed. Meneer Jahangir praat tegen Milan en vertelt over zijn reis vanuit Iran naar Irak en tot slot naar Nederland. Deze meneer heeft gelogen over zijn afkomst om uiteindelijk in Nederland te kunnen blijven. Dat maakt het een ingewikkelde zaak, want Iran wil deze meneer nu niet ontvangen. Aan Milan de taak om dit geregeld te krijgen. Maar Milan worstelt ondertussen met nog een overledene die ergens is verdwenen tussen Nederland en Marokko. En zijn liefdesleven loopt ook niet van een leien dakje.

Zoals ik al eerder aangaf ben ik geïnteresseerd in de uitvaartbranche, waardoor ik besloot het boek te lezen. Het gaat echter niet alleen daarover. Novaire gooit er ook een culturele saus overheen en laat je zien hoe andere culturen met de dood en een overledene omgaan. Dat de Nederlandse regels wel eens botsen met de regels van een geloof en dat het een hele uitdaging is voor een uitvaartverzorger om die te matchen. Ondanks de ongelovige situatie dat een overledene tegen de uitvaartverzorger praat, las het boek fijn weg en bleef ik geboeid. In zeven dagen leer je een hele nieuwe wereld kennen die je normaal gesproken zo lang mogelijk probeert te vermijden. En dan Milan. Om de een of andere reden kan ik niet echt hoogte van hem krijgen. Waarom besluit hij een bedrijf te starten met die specifieke producten? En waarom accepteert hij maar alles van zijn moeders (hij heeft er namelijk twee). Aan de andere kant maakte dat ook dat ik verder wilde lezen, want ik wilde weten waarom Milan is zoals hij is.

Ps: Erg fijn dat Novaire nog even reclame heeft gemaakt voor mijn huidige werkgever. Ik heb recentelijk nog zaken laten ontwikkelen voor de betreffende opleiding.

 logo_ikleesnederlands

 

Lees hier wat mijn mede-bloggers van ‘Een perfecte dag voor literatuur’ van dit boek vonden.

Mijn muzikale ondersteuning deze keer:


3 reacties

Teresa Toten – De onverwachte held van kamer 13B

Covertekst
Als Adam tijdens een groepssessie voor jongeren met een dwangneurose Robyn ontmoet, is hij opslag verliefd. Hij is vastbesloten om haat Batman te worden, om haar te beschermen tegen de boze buitenwereld. Maar als je zelf met van alles en nog wat worstelt – ruziënde gescheiden ouders, een knettergek stiefbroertje en je eigen dwangneuroses, om maar wat te noemen – is een verliefdheid niet zo makkelijk. Is een ‘normale’ relatie wel mogelijk als je zo veel obstakels moet overwinnen? En dan is er ook nog die kwestie van de dreigbrieven aan het adres van zijn moeder…

240 pagina’s  De onverwachte held
Uitgeverij J.H. Gottmer, Haarlem
ISBN 978 90 257 5821 9
NUR 283

Recensie
Als je begint in dit boek, dan lijkt het heel even of je in een aflevering bent beland van ‘Levenslang met dwang’ of van ‘Je zal het maar hebben’. Je hebt een van beide programma’s vast wel eens voorbij zien komen. Jongeren die dwanghandelingen moeten uitvoeren, omdat ze anders bang zijn dat een geliefde iets overkomt. Ook Adam is zo’n jongere die geschikt zou zijn voor een van beide programma’s. Hij heeft moeite met bijvoorbeeld deuren. Voor hij een deur kan openen en er door heen kan, moet hij allerlei rituelen uitvoeren. Vroeger had hij nergens last van, maar door een bepaalde gebeurtenis in zijn leven moet hij dit gewoon doen. Gelukkig voor Adam is hij niet de enige en zijn er nog meer jongeren waarmee hij praat in een groep.

De groep staat onder leiding van een psychiater die ze liefkozend ‘doc’ noemen. ‘Doc’ laat ze allemaal een superheldennaam aannemen en Adam kiest voor held Batman. De groep zal hem voortaan met die naam aanspreken en hij zal als Batman zijn dwangneuroses te lijf gaan. Er zit ook een Robyn in zijn groep en die houdt liever haar eigen naam. Adam is meteen verliefd en probeert op allerlei manier zoveel mogelijk in haar buurt te zijn. Hij gaat er zelfs helemaal voor om richting huis. Robyn deelt beetje bij beetje over haar leven en waarom ze is zoals ze is. Adam is door het dolle heen en helpt haar waar hij kan. Net als dat hij zijn stiefbroertje helpt als hij weer een paniekaanval heeft. Alleen zijn moeder kan Adam niet goed helpen. Ook zij heeft last van bepaalde zaken, maar wat Adam ook probeert, zijn moeder komt er niet vanaf. Tot er een held opduikt…

Met veel plezier heb ik dit YA-boek gelezen. Het hebben van een dwangneurose is niet grappig, maar op deze manier wordt het onderwerp wel mooi bespreekbaar gemaakt door Toten. Het boek is geen enkel moment kinderachtig en voor volwassen uitstekend te lezen. Adam is innemend, een kind wat graag goed wil doen voor iedereen, maar eigenlijk eerst voor zichzelf moet gaan zorgen. Het psychologische aspect in het boek is ook erg boeiend. Een dwangneurose krijg je natuurlijk niet zomaar en dat wordt in dit boek goed duidelijk gemaakt. Ook wordt duidelijk dat je met een dwangneurose niet gek bent, maar een held!

Lees hier wat mijn mede-bloggers van ‘Een perfecte dag voor literatuur’ van dit boek vonden.

Mijn muzikale ondersteuning deze keer:

 


8 reacties

Esther Gerritsen – Dorst

Covertekst
Coco en haar moeder Elisabeth zien elkaar sporadisch en lopen elkaar op een dag bij toeval tegen het lijf. De moeder vertelt tussen neus en lippen door dat ze niet lang meer te leven heeft. Coco voelt zich verantwoordelijk en trekt bij haar moeder in. De zieke Elisabeth verdraagt de aanwezigheid van haar dochter omdat ze weet dat van een moeder begrip en geduld wordt verwacht.

216 pagina’s Dorst
Uitgeverij De Geus, Breda
ISBN 978 90 445 2518 2
NUR 301

Recensie
Dit boek stond al heel erg lang op mijn verlanglijstje. Mijn vriend besloot voor onze vakantie een boek uit de bibliotheek te halen en ik ging met hem mee. Nu weet ik ook al weer waarom ik niet naar de bieb ga… ik wil alles meenemen. Ik kan geen kast voorbij lopen zonder een boek te zien dat ik mee wil nemen. Zo ook deze. Er lag al een stapeltje boeken klaar om mee genomen te worden op vakantie, dus deze moest ik voor vertrek nog lezen. Binnen een dag had ik het al uit.

Wat een prachtig tragisch boek. Coco woonde het grootste gedeelte van haar jeugd bij haar vader en stiefmoeder. Echter heeft ze in de beginjaren bij haar moeder gewoond. Dat bleek geen zorgeloze tijd te zijn. Tijdens het lezen merk je dat er iets aan de hand is met de moeder van Coco, maar het heeft Coco ook niet onberoerd gelaten. Ze stort zich op bepaalde zaken die zouden kunnen duiden op een bepaald gemis in haar leven. Niet alleen heeft Coco een moeizame relatie met haar moeder Elisabeth, ook met haar veel oudere vriend Hans gaat het niet erg soepel. Op allerlei mogelijke manieren probeert ze Hans bij zich te houden. De wanhoop straalt er van af.

Dit boek is echt een aanrader als je van tragiek houdt die op een ijzersterke manier is beschreven. De dialogen zijn boeiend en geven veel van de personages weer zonder dat er veel wordt gezegd.

Ik lees Nederlands (2014) - groot