Jenny's Bookcase

Voor echte boekenwurmen of ter inspiratie om te lezen


1 reactie

Colm Tóibín – Nora

Covertekst
Ierland, eind jaren zestig. Nora Webster, niet de makkelijkste vrouw, is pas weduwe geworden. Ze probeert haar leven in het kleinsteedse Enniscorthy opnieuw gestalte te geven. Niet alleen heeft ze in haar eentje de zorg voor haar vier kinderen, ze moet ook weer gaan werken. Tegen de achtergrond van het conservatieve, katholieke Ierland met zijn strenge sociale controle weet ze zich door middel van vriendschappen en muziek toch te ontworstelen aan de benauwenis van haar leven.

378 pagina’sNora
Uitgeverij De Geus B.V. , Breda

ISBN 978 90 445 3457 3
NUR 302

Recensie
Het laatste boek van het jaar en het laatste boek voor ‘Een perfecte dag voor literatuur’ voor 2015. Toen ik de cover tekst en de cover onder ogen kreeg twijfelde ik geen moment, dit boek wilde ik lezen. Je ziet Nora op de cover met een van haar zoons, althans zo stel ik mij dat voor. Ze zijn aan de kust bij hun geliefde vakantiehuis. Maar na de dood van haar man is het huis vergane glorie. Iedere zomer knapte ze samen met haar man zaken op en plakte zij de losgekomen stukjes behang. Nu wil ze dat niet meer, want het huis roept teveel herinneringen op. Haar oudste kinderen vinden dit erg jammer, omdat zij er wel graag hadden willen terugkomen. Nora wil het huis verkopen, want nu haar man er niet meer is moet ze alle zeilen bijzetten om rond te komen. De verkoop van het huis levert weer wat geld op en kunnen ze weer een tijdje vooruit. Op dit moment is er familie die de opleiding van een van haar dochters betaald. De sociale controle rondom Nora is groot, iedereen heeft advies en goede bedoelingen. Nora wil de zaken liever op haar manier doen, maar ze heeft altijd haar man gevolgd en om nu ineens haar mening duidelijk te ventileren is een hele stap. Ze kan via via weer aan haar oude werk komen, administratief werk. Iets wat ze met liefde achter zich had gelaten, maar ze kan niet anders.

Tot zo ver ben ik gekomen in het boek, want ik heb het niet uitgelezen. In paniek mailde ik Cathelijne, wat moet ik doen?! Ik vond het vreselijk, want ik had mij zo enorm verheugd op dit boek. Ook zie ik de potentie van het verhaal en zie ik het er ergens wel doorheen. Maar de irritatiefactoren stapelde zich op en ik hikte tegen het lezen aan. De dialogen vond ik niet sterk en de gebeurtenissen vond ik ook vrij vlak. Ik had niet het gevoel dat het verhaal ergens naar toe aan het werken was waardoor ik geboeid kon blijven. Ik vind het echt heel erg, maar dit boek en ik waren geen match made in heaven. Ik hoop echt van harte dat dit voor jou wel zo is en ik raad je aan het boek zeker wel te lezen.

Lees hier wat mijn mede-bloggers van ‘Een perfecte dag voor literatuur’ van dit boek vonden.

Mijn muzikale ondersteuning deze keer:

Advertenties


3 reacties

Judith Visser – Oversteken

Covertekst 

Stel je voor: je wordt wakker naast je geliefde, draait naar hem toe – en hij is dood. Dit overkomt Tender, de hoofdpersoon van Oversteken. Van het ene op het andere moment is haar verloofd weggevaagd uit haar leven. Alleen in haar dromen kan Tender nog contact met hem maken, hem zien en horen. Ze raakt zo echter steeds verder van de werkelijkheid verwijderd, en haar leven neemt een drastische wending…

298 pagina´sOversteken
De Boekerij bv, Amsterdam
ISBN 978 90 225 5551 4
NUR 305

Recensie

Judith Visser volg ik al een tijd op Twitter en ik moet bekennen dat ik nog nooit iets van haar heb gelezen, tot deze zomer. Het was een aangename kennismaking. De schrijfstijl van Visser is erg prettig en de snelheid in het boek is fijn. Ik had moeite om het boek weg te leggen. Ondanks dat ik sommige stukken wat traag vond. Hiermee bedoel ik dat je als lezer op een gegeven moment echt wel begrijpt dat Tender na het overlijden van haar vriend Matt zich op wilt sluiten in huis en verdrietig wilt zijn. Maar ook dat Tender graag wilt dromen over haar vriend en daarom slaappillen neemt om maar zoveel mogelijk te kunnen slapen. Dit gedeelte vond ik soms dus iets te lang. Tender wil namelijk lucide dromen. Dat betekend dat je dromen ‘levensecht’ zijn en je de dromen bewust kunt sturen. Tijdens haar dromen kan Tender weer dichtbij Matt zijn en voelt ze zich gelukkig. Boeiend om dit als onderwerp voor je boek te gebruiken, ik kende het nog niet. Altijd een prettige bijkomstigheid om iets nieuws te leren tijdens het lezen. Ik zou er zelf niet aan moeten denken om in de schoenen van Tender te staan, dat maakt het denk ik ook weer heel pakkend. Ik kon me helemaal in Tender inleven. Het boek werd voor mij erg boeiend toen Tender Josh toevallig tegen het lijf liep. Daarna neemt het boek een wending die je echt niet van tevoren kunt zien aankomen. Daar hou ik van! Dit boek heeft mij nieuwsgierig gemaakt naar de andere boeken van Judith Visser. Zoals ik al zei: een aangename kennismaking.

 


Een reactie plaatsen

Lieneke Dijkzeul – Wat overblijft

Covertekst 

In een idyllisch winterlandschap wordt zakenman Richard Verkallen gevonden, met sneeuw bedekt, dood. Spoedig blijkt dat Verkallen niet bepaald geliefd was: niet op de zaak en zelfs niet bij zijn gezin. Verkallen zette kwaad bloed bij zijn familie door een donkere vrouw te trouwen. Die vrouw, uit Somalië afkomstig, is inmiddels wanhopig. Na vele jaren is ze het vechten tegen onbegrip en discriminatie moe en wil ze naar huis. Maar hoe zal ze in haar eigen land kunnen overleven met haar gehandicapte zoon?

Inspecteur Paul Vegter ontdekt dat Verkallen er jarenlang een minnares op nahield die hij vlak voor zijn dood aan de kant heeft gezet. Soms is het lot onrechtvaardig, altijd is het onontkoombaar. Niemand beseft dat beter dan de contemplatieve Vegter, die hard bezig is zijn eigen leven weer op de rails te zetten. Met tegenzin werkt hij aan het oplossen van deze schokkende zaak en hij dreigt het overzicht te verliezen.

284 pagina´sWat overblijft
Anthos, Amsterdam
ISBN 978 90 414 2158 6

Recensie

Het was al even geleden dat ik dit boek had gekocht, maar de vakantietijd is het de ideale periode om oude boeken op te pakken. Zoals ik gewend was las ook dit boek van Dijkzeul weer goed weg. Ik hou nou eenmaal van Vegter en het is ook fijn dat Renée weer terug kwam in het boek. In een van de vorige boeken van Lieneke Dijkzeul was zij juist de hoofdpersoon en door een heftige gebeurtenis was zij later niet in staat om te werken. Hoe dat precies zit, dan raad ik je het boek ‘De geur van regen’ aan. Naast dat het heel erg fijn is om oude bekenden weer terug te zien in het boek, snijdt dit boek onderwerpen aan die zeer boeiend zijn. Een van de personages is een puberende jongen, maar niet zomaar een jongen. Hij is namelijk doof en autistisch. Dit heeft een behoorlijke impact op het gezinsleven en zijn moeder Asli is de enige met wie hij nog het beste overweg kan. Mede hierdoor ligt dus het gezin van Verkallen niet zo goed in de familie. Dat Asli een donkere vrouw is helpt ook niet erg mee. Als Verkallen dood wordt gevonden, laat de familie Asli als een blok vallen. Daarvoor heeft Asli al die jaren geprobeerd om in de familie te worden opgenomen. Je voelt haar frustraties tijdens het verhaal en het wordt een hoofdpersoon waar je van gaat houden. Asli heeft zich altijd weggecijferd en nu komt ze één keer voor zichzelf op, wat grote gevolgen heeft…

Zoals ik al zei was het erg fijn om weer over Vegter en Renée te lezen, maar ook Tjalsma en Brink zijn weer van de partij. Wat mij betreft mogen die laatste twee veel meer worden uitgediept. Ik snap dat Lieneke daar nog even op wacht, want dat is het voordeel van een serie. Maar ik merk dat ik wel behoefte heb aan wat diepgang van de overige hoofdpersonen. Dus ik hoop dat in een volgend deel mijn wens in vervulling gaat. Verder is het een heerlijk boek om te lezen op vakantie.