Jenny's Bookcase

Voor echte boekenwurmen of ter inspiratie om te lezen


2 reacties

Eva Posthuma de Boer – Ica

Covertekst
Wanneer Nadine Sprenger als debutante het Boekenbal bezoekt, maakt ze kennis met de door haar zo bewonderde Ica Metz. Tussen haar en de kleine, grote schrijfster bestaat onmiddellijk een vanzelfsprekende, maar onverklaarbare vertrouwdheid. Getroffen door de gretigheid waarmee Ica in het leven staat, maar ook door haar werk, dat leest alsof ze elk woord speciaal voor haar geschreven heeft, komt ze tot het besef dat ze geen fascinerender personage voor haar nieuwe roman zou kunnen verzinnen dan Ica Metz.

276 pagina’s Ica
Ambo | Anthos
, Amsterdam
ISBN 978 90 414 2626 0

Recensie
Niet alleen lezers kunnen een fascinatie hebben voor een schrijver, maar ook een schrijver kan die hebben voor een andere schrijver.

Nadine is er zo’n een. Nog voordat haar debuut uitkwam was ze al genodigde op het Boekenbal. Wat natuurlijk heel erg speciaal is, maar nog specialer voor Nadine was dat ze Ica op de trap tegen het lijf liep. Sinds die ontmoeting komen de schrijfsters elkaar bij verschillende gelegenheden tegen en ontstaat er een soort band tussen de twee. Nadat het stof over het debuut van Nadine was neergedaald moest ze beginnen aan haar volgende boek. Echter, waar ga je na zo’n debuut over schrijven?

Ze besluit dat ze gaat schrijven over Ica, over haar leven en over schrijverschap. Nadine leest al de boeken van Ica en verzameld alles over Ica wat ze verzamelen kan. Dit blijkt geen goede voedingsbodem voor een boek en ze neemt een rigoureuze stap. Ze nodigt Ica uit in haar huis in Frankrijk onder het mom: om daar beide te kunnen schrijven. Ica gaat onverwachts op haar aanbod in en voor Nadine het weet is ze met haar grote idool op weg naar Frankrijk. Nadine doet net of ze heel druk bezig is aan een boek, maar ondertussen observeert ze Ica angstvallig en houdt dit bij in een dagboek. Ica is ondertussen niet bezig met schrijven, maar houdt zich bezig met hele andere dingen, maar met name met koken en drinken. Heel veel drinken. Het thuisfront wacht op de terugkomst van Nadine. Haar man en haar kinderen missen haar, maar Nadine gaat helemaal op in haar leven in Frankrijk met Ica.

Zoals Nadine verslaafd is aan Ica, Ica verslaafd is aan de drank, zo verslavend vond ik dit boek. Het boek is opgezet als ware een toneelstuk met een aantal ‘bedrijven’ die worden ingeleid door de ‘scriptschrijver’. Ik werd meegenomen in de obsessie van Nadine en haar bubbel in Frankrijk met Ica. Ik weet niet hoe Posthuma de Boer het voor elkaar kreeg, maar ik werd helemaal opgezogen in het boek en kon hem moeilijk wegleggen. De obsessie rondom Ica is tevens een vlucht van Nadine om andere zaken niet onder ogen te komen. Dit psychologische aspect maakt denk ik dat ik het boek zo boeiend vond.

logo_ikleesnederlands

 

 

 

 

Lees hier wat mijn mede-bloggers van ‘Een perfecte dag voor literatuur’ van dit boek vonden.

Mijn muzikale ondersteuning deze keer:

 

Advertenties


4 reacties

Geert Colpaert – Het boek der ontwenning

Covertekst

‘Alcolhol’, zo stelde Oscar Wilde, ‘ingenomen in voldoende hoeveelheden, kan zorgen voor alle syptomen van dronkenschap.’ Daar weten de Ontwenners uit de ‘Afdeling der Verdwazing’ – die zich graag Juu-pileir of Bruine Leffe laten noemen – alles van. Elke woensdag marineren ze hun ziel in liters Karlsquell-bier, dat zij als ALDI-team kopen in de gelijknamige supermarkt. Zo blijft het leven draaglijk en blijven zij content in de steriele vrede van Psychiatrische Instelling. Maar wanneer er een gloed nieuwe therapeut hen aan het tekenen zet, kerft hun potlood onverwacht diep in hun ziel. En wanneer ‘Patiënt’ Mark Behiels, ‘zomaar , op bijna geniale wijze ‘Schoenen’ schets ‘die Spreken’, start een trage lente van Ontwenning.

759 pagina´sHet boek der ontwenning
Geert Colpaert & Uitgeverij Van Halewyck – Leuven
ISBN 978 94 613 1147 4
NUR 300 / 301
€24.95

Recensie

Het boek start in de verre toekomst van 2036. Je leest kort het verhaal van Jennifer McQuillan, curator van een zeer prestigieus museum in Amerika. Zij staat op het punt te beginnen in het boek wat ook jij voor je hebt liggen en dan start het verhaal van de Ontwenners. In het begin heb je het gevoel dat je beland bent in een klucht. Het ALDI-team bestaat uit allemaal mannen met een bijnaam, gebaseerd op een biermerk, of iets dat met bier te maken heeft. Iedere woensdag mogen ze een paar uur de Instelling verlaten en gaan dan met z’n alle naar de ALDI. Daar kopen ze een boodschappenkar vol met blikken bier. Deze slaan ze in een recordtempo achterover, waarna het Grote Genieten begint. Het is tenslotte de enige keer in de week dat ze alcohol kunnen drinken. Vervolgens eten ze heel veel pepermuntjes, om daarna semi nuchter terug te keren naar de Instelling. Dit komt een aantal keer terug in het boek, wat aan de ene kant erg grappig is beschreven, maar aan de andere kant is het ook triest. De Instelling weet hier helemaal niets van en zo houden de Ontwenners toch hun verslaving in stand.

Tot Sam Borremans, therapeut en tevens kunstenaar, Creatieve Therapie komt geven aan de Ontwenners. Tijdens de tweede sessie laat hij de groep flessen drank, die daar letterlijk aanwezig zijn, na tekenen. Dat is het grote moment waarin er een verandering ontstaat in de groep. Mark Behiels blijkt namelijk een zeer groot talent te hebben, iets wat hij zelf zo niet ziet. Mark Behiels is namelijk zijn hele leven gekleineerd door zijn vader, de onderwijsinspecteur. De voornaamste reden dat hij alcoholist is geworden. Gedurende het boek leer je ook het ALDI-team kennen en de redenen waarom zij in de Instelling zitten. Sam is zo onder de indruk van de tekeningen van Mark, dat hij de broer van Mark opzoekt die inmiddels ook al op de hoogte is van het talent van Mark. Theo heeft Mark altijd gesteund en hem overal van de weg geplukt als weer laveloos langs de kant van de weg lag. Theo en Sam maken een plan om Mark te stimuleren om niet alleen te tekenen, maar ook te schilderen in de Academie der Ontwenners. Steeds meer Ontwenners krijgen door de tekenlessen een nieuw doel in het leven en dat is niet meer het nuttige van alcohol. Ook Mark laat tijdens de bezoekjes aan de ALDI zijn biertjes vaker staan en tekent in plaats van bier te drinken.

Echter is de directeur van de instelling, tevens psychiater, toxicoloog, het niet eens met de tekenlessen en zeker niet als er naakt modellen worden ingezet. Rust en regelmaat hebben zijn patiënten nodig. Tot… er allerlei hiërogliefen verschijnen op de tegels door het hele pand. Dit is de opkomst van de Ontwenners en de afgang van Jos, met de j van jammer.

Colpaert vertelt niet alleen over de Ontwenners, je krijgt als lezer tevens kunstgeschiedenis en geschiedenis voorgeschoteld. Soms heb je als lezer het idee, waar gaat dit heen? Maar uiteindelijk heeft die korte geschiedenisles weer te maken met wat een van de Ontwenners heeft getekend of heeft meegemaakt. Colpaert gebruikt overigens heel veel herhaling, echt heel veel herhaling (op ongeveer deze wijze). Daar moet je van houden, net als van het vele gevloek. Dit past wel bij de hele setting van het boek, dus dat nam ik voor lief. Overigens hoor je bij het lezen continu het zachte Vlaams in je hoofd, wat ik zeer aangenaam vond. Heb je zin in een enorm dik boek, die ook nog eens literair is, dan moet je dit boek echt lezen. Je wil weten hoe het Mark vergaat en je sluit hem en zijn ALDI-team echt in je hart. Veel leesplezier!

Het boek der ontwenning 2Het boek der ontwenning 3Omdat het een dik boek is, heb ik tijdens het lezen aantekeningen gemaakt. Dit deed ik met name om de vele personages beter uit elkaar te houden.