Jenny's Bookcase

Voor echte boekenwurmen of ter inspiratie om te lezen


Een reactie plaatsen

Erica James – Een onverwachte wending

Covertekst
De onfortuinlijke Lizzie had het helemaal voor elkaar – een goede baan in Londen, een eigen flat, een leuk leven. Maar dan loopt alles mis en ziet ze zich na haar ontslag gedwongen terug te gaan naar haar ouderlijke huis. Haar moeder regelt voor Lizzie een tijdelijke baan in Woodside, het verpleegtehuis in het dorp. Daar treft ze mevrouw Dallimore.
Ook Clarissa Dallimore is zeer tegen haar zin pas verhuisd en net als Lizzie op zoek naar een nieuwe invulling van haar tijd. Ze deelt met Lizzie het verhaal van haar jeugd, haar spontane reis van Amerika naar Engeland om haar familie te zoeken, het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog en haar door de oorlog onmogelijk gemaakte liefde. Dankzij mevrouw Dallimore ontdekt Lizzie dat iedereen fouten kan maken en pech kan hebben in het leven, maar dat het nooit te laat is om opnieuw te beginnen… 

412 pagina’s 
Uitgeverij De Fontein, Utrecht
ISBN 978 90 261 4259 8
NUR 302

Recensie
Boeken over de Tweede Wereldoorlog hebben een enorme aantrekkingskracht op mij. Ik was dan ook erg benieuwd hoe Erica James dit zou verwerken in het verhaal. Niet eerder las ik iets van haar, maar het blijkt dat ze al heel veel boeken op haar naam heeft staan.  Lees verder

Advertenties


Een reactie plaatsen

André Platteel – Net veertien

Covertekst
Het was ijskoud, de bloemen stonden op de ramen van de huizen waar we langsliepen. Met onze adem maakten we wolkjes. We liepen als mannen, niet recht op ons doel af maar wankelend, zoals de mannen die we kenden. 

220 Net veertienpagina’s
Uitgeverij Magonia, Utrecht
ISBN 978 94 922 4112 2
NUR 301

Recensie
Het is alweer even geleden dat ik een boek las voor ‘een perfecte dag voor literatuur’. Vandaag bespreken we met een select groepje dit boek. Voor mij een eerste kennismaking met het werk van André Platteel.  Lees verder


1 reactie

Marloes Kemming – Het kleine leven van Norbert Jones

Covertekst
De zevenenzeventigjarige Norbert Jones leidt een ogenschijnlijk rustig leven. Hij heeft een liefdevol huwelijk, een ambitieuze dochter en geniet sinds twaalf jaar van zijn pensioen. Vol overgave stort Norbert zich op zijn favoriete bezigheid: verzamelen.

Ruim negentienduizend voorwerpen vonden in de loop der jaren hun weg naar Norberts garage. Ieder object uniek, verzameld in een poging iets van het verleden te behouden. Maar dan slaat het noodlot toe en wordt Norbert gedwongen zich de vraag te stellen: wat te doen met zijn unieke collectie? Een proces van loslaten begint, waarbij Norbert niet alleen afscheid moet nemen van zijn collectie, maar ook van zijn geheimen en naasten. […]

284 pagina’s Het kleine leven
Xander Uitgevers, Amsterdam

ISBN 978 94  016 0472 7
NUR 301

Recensie
In maart 2015 was ik bij de uitreiking van de Coffeecompany Book Award. Marloes Kemming was toen de gelukkige winnares. Inmiddels heb ik ook het boek van Sandra Bernart mogen lezen, een van de andere genomineerden. Ontzettend nieuwsgierig was ik naar het winnende boek, want de jury was er lovend over. Nu is het eindelijk zo ver en heb ik mij mogen onderdompelen in het kleine leven van Norbert Jones. Als klap op de vuurpijl is het ook nog eens het boek van de maanden mei en juni van Judith en mij.

Norbert is nog maar net met pensioen en heeft daardoor alle tijd om bezig te zijn met zijn enorme verzameling. Iedere ochtend gaat hij na het ontbijt naar de garage waar zijn spullen gesorteerd in rekken staan. Dan komt hij tussen de middag thuis voor de lunch en ’s avonds is hij er weer voor het eten. Dit ritme heeft hij nu al een tijdje samen met zijn vrouw en zij laat hem maar gewoon gaan. Hij is zijn hele leven al bezig geweest met verzamelen, inkopen, zoeken en sorteren. Hierdoor heeft hij veel gemist van zijn vrouw, maar ook van zijn dochter. Nu hij met pensioen is, gaat zelfs al zijn tijd zitten in zijn verzameling. Zijn dochter vind het niet meer gezond en probeert hem op allerlei wijzen dit te laten inzien.

Maar dat blijkt op een geven moment niet meer nodig, Norbert krijgt nieuws wat hem besluit het roer om te gooien. Van zijn garage maakt hij een winkeltje. Mensen mogen alleen zijn spullen kopen als ze een goed verhaal hebben waarom ze iets willen kopen. Hoe moeilijk Norbert dit ook vind, hij begint er ook een beetje lol in te krijgen. Hij ontmoet bijzondere mensen en zijn kleine leven wordt daardoor iets groter. Hij wordt bij zijn verzameling kranten zelfs geholpen door een jonge journalist van de plaatselijke krant. Het grote verdriet achter de verzameling van Norbert loopt als een rode draad door het boek heen en zul je beetje bij beetje ontdekken.

Wat heb ik ontzettend genoten van dit boek. Het deed mij heel erg denken aan de boeken van Matthew Quick. Net als bij Quick is ook dit verhaal is liefelijk, met daaronder een diepe ontroerende laag. In het begin had ik helemaal niet door dat het boek zich in Engeland afspeelde, zelfs de naam van Norbert liet bij mij geen belletje rinkelen. Ontzettend knap van Kemming dat zij een zeer geloofwaardig personage heeft neergezet zonder daar zelf een oude man voor te hoeven zijn geweest. Ik heb het boek verslonden en kijk ontzettend uit naar een volgend boek van haar hand.

Ik las dit boek tegelijk met Judith van Biebmiepje, voor onze “Boekenwurmenclub“. Hier kun je lezen wat mijn mede-boekenwurm Judith van dit boek vond.

Bedankt Xander Uitgevers en Marloes Kemming dat ik dit boek mocht lezen!


Een reactie plaatsen

Joachim Meyerhoff – Ach, deze leegte, deze verschrikkelijke leegte

Covertekst
Op mijn twintigste werd ik tot mijn grote verrassing in München op een toneelschool aangenomen en trok ik bij mijn grootouders in omdat ik geen kamer kon vinden. Het contrast tussen deze twee werelden had niet groter kunnen zijn. Hierover wil ik vertellen: over mijn boven alles beminde grootouders, met z’n tweeën gevangen in hun schitterende huis, en over hoe het is als iemand tegen je zegt: ‘Je moet leren met je tepels te glimlachen.’

Zijn grootmoeder, ooit zelf actrice, is nog steeds een diva. Zijn grootvader, een gepensioneerde filosofieprofessor, is een scherpe, maar slechthorende man. Hun dagen zijn ingedeeld aan de hand van absurde rituelen waarin alcohol een belangrijke rol speelt. […]

312 pagina’s Ach, deze leegte
Uitgeverij Signatuur, Amsterdam
ISBN 978 90 5672 551 8
NUR 302

Recensie
Vorig jaar maart las ik mijn eerste boek van Joachim Meyerhoff. Ook dat boek had toen een bijzonder titel en vertelde over de jeugd van Joachim. Lees hier meer over ‘Wanneer wordt het eindelijk weer zoals het nooit is geweest’. In dit boek vertelt Joachim over zijn leven na zijn twintigste.

Joachim weet eigenlijk niet zo goed wat hij wil met zijn leven. Hij heeft een baan aangeboden gekregen in een zwembad van een ziekenhuis. Dat lijkt hem wel wat, zo tussen de zusters. Maar om de een of andere reden doet hij ook auditie voor de toneelschool en wordt daar ook toegelaten. Na veel wikken en wegen kiest hij voor de toneelschool en laat de zusters aan zich voorbij gaan. Om te kunnen studeren aan de toneelschool moet Joachim eigenlijk op kamers, maar heeft er nog geen een gevonden en gaat zo lang bij zijn grootouders wonen. Beide hadden niet kunnen vermoeden dat dit voor de duur van zijn gehele studie zou zijn.

‘Hermannn, hij is er al! Onze lieveling is er!’ Ze draaide de sleutel twee keer om en deed de deur open. Energiek wierp ze haar armen in de lucht, keek me blij verrast aan en riep alsof we elkaar jaren niet hadden gezien, alsof de verloren zoon was teruggekeerd: ‘Nee jij bent het! Hoe is het mogelijk! Je bent er! Wat heerlijk! Jongen!’ p. 79

‘En zo begon ik een nieuw leven: als volwassen kleinkind in het huis van mijn grootouders en als verwonderde beginneling op de toneelschool’. p. 85

Joachim begint vol enthousiasme aan zijn nieuwe studie. Hij maakt vrienden daar, maar die houdt hij op afstand en hij ziet zijn klasgenoten alleen op school. Al gauw blijkt dat het maar de vraag is of deze studiekeuze wel de juiste was. Door zijn enorme lengte en gebeurtenissen uit het verleden klapt hij geregeld dicht op het podium. Hij schaamt zich voor zichzelf. Leraren proberen van alles met hem te trainen, maar Joachim komt maar niet los op het podium. Dit lukt alleen als hij zichzelf niet hoeft te zijn. De enige plek waar hij zijn zorgen kan vergeten is bij zijn grootouders thuis. In de roze kamer waar hij logeert voelt hij zich geborgen. Ook helpt het drankritueel van zijn ouders hem door een zware tijd heen. Hij verdrinkt letterlijk zijn zorgen. Deze zorgen worden gedurende zijn studie steeds groter als het niet goed gaat met zijn ouders en grootouders.

‘Veel liever zou ik willen opgeven, het bijltje erbij neergooien en mijn inspanningen staken om een rechtlijnig traject te volgen. Wat, vroeg ik mij af, vergt eigenlijk meer kracht, meer moed: iets doorzetten of iets afbreken?’ p.123

Joachim Meyerhoff is een geweldige verteller. Omdat het gaat over zijn eigen leven, voel je dat in alles en kan hij tot in de detail jou uitleggen hoe het is gegaan. Sommige delen in het boek zijn absurdistisch en gek, en andere zijn weer ontroerend en mooi. Deze afwisseling maakt dat ik van zijn schrijfstijl hou. Ik ben blij dat ik de schrijver weer een stukje beter heb leren kennen. Ik ben heel erg benieuwd welk deel uit zijn leven hij in zijn volgende boek gaat beschrijven.

Bedankt Signatuur dat ik dit boek mocht lezen!


5 reacties

Rowan Coleman – Twintig regels liefde

Covertekst
Tijdens haar nachtdiensten schrijft verpleegkundige Stella brieven voor haar patiënten. Daarin vertellen ze aan hun geliefden over hun gedachten, hun gevoelens, en over hun laatste wens. Soms staan er praktische tips in – hoe werkt een wasmachine? – en soms ouderlijk advies – hoe word je een goede vader? Stella belooft dat ze de brieven pas na hun dood zal versturen. Maar dan breekt ze die belofte: er is één brief waarvan ze vindt dat ze die op tijd moet posten, om iemand een laatste kans te geven op verzoening en een goede afloop…

350 pagina’s Twintig regels liefde
Uitgeverij Boekerij, Amsterdam
ISBN 978 90 225 7599 4
NUR 302

Recensie
Je hebt vast al veel recensies over dit boek voorbij zien komen. Iedereen is heel erg lovend. De vraag is natuurlijk of ik dat ook ben.

Dit boek beschrijft het verhaal van meerdere hoofdpersonen die die gedurende het boek met elkaar verbonden raken. Stella is de hoofdpersoon en is verpleegster in een hospice. Daar liggen voornamelijk mensen die in de winter van hun leven zijn en in een huiselijke omgeving zullen sterven. Met veel liefde en geduld staat Stella deze mensen en hun familieleden en vrienden bij. Ooit is ze begonnen om de laatste woorden voor een stervende patiënt op papier te zetten. Dit is langzaam uitgebreid en is ze dat voor meer patiënten gaan doen.

Stel je leven niet uit. Ik weet wat ik net over jongens gezegd heb, maar later, over een hele tijd, moeten jullie niet denken dat je te jong bent om verliefd te worden, om je te settelen, om kinderen te krijgen, om een wereldreis te maken, om een popster te worden of om het geneesmiddel tegen verkoudheid te ontdekken. Wacht nergens mee – doe het gewoon. Het juiste moment bestaat niet, alleen het nu bestaat. Het goede moment is altijd nu. p.110

We zijn zestien jaar lang buren van elkaar geweest, en ik wilde u dit graag zeggen: u bent een irritante, pompeuze, stomme, bekrompen zak. p. 132
Stella draait alleen maar nachtdiensten in het hospice. Daar is op zich niets mis mee, ware het niet dat ze daarmee iemand probeert te ontlopen. Haar man is een militair, maar is tijdens een missie gewond geraakt. Hij is als een ander mens terug gekomen van de missie. De liefde die tussen hun ooit zo vurig en liefdevol was, is als een nachtkaars gedoofd. Haar man kan haar nabijheid niet verdragen en daarom geeft ze hem de ruimte in de hoop dat hij ooit weer de oude zal worden. Voor een van haar patiënten schrijft Stella een brief, een brief die heel lang in haar zak zal branden. Ze mag hem pas versturen als deze mevrouw is overleden. Dit druist in tegen haar gevoel, wat wordt versterkt door haar eigen situatie thuis.

In het hospice ligt ook Hope. Zij ligt daar niet om te sterven, maar om even bij te komen na een heftig periode door een ontsteking. Dit kreeg ze boven op haar taaislijmziekte. Deze ziekte zorgt ervoor dat deze jonge vrouw nauwelijks nog dingen kan doen die een jonge mooie vrouw op die leeftijd hoort te doen. Gelukkig is daar haar beste vriend Ben. Hij bezoekt haar iedere dag en probeert haar en de andere patiënten te vermaken. Ze worstelt met haar ziekte en ontzegt zichzelf dingen, terwijl ze meer kan dan ze denkt. Dit komt mede door haar ouders die haar heel erg beschermen. Lukt het haar om het heft weer in eigen hand te nemen?

Jaaa! Ook ik ben net zo enthousiast als al die andere lezers. Met ontroering en enthousiasme heb ik dit boek zitten lezen. En ja, als je houdt van Jojo Moyes dan is dit boek ook een aanrader voor jou. Het is met liefde geschreven over de liefde, want niets is zo mooi als dat. Rowan Coleman had iets meer dan twintig regels nodig om dat uit te leggen, maar de boodschap is bij mij duidelijk over gekomen. Ik ben fan van haar schrijfstijl, haar humor en de manier waarop ze mij heeft weten te ontroeren.

Bedankt Boekerij dat ik dit boek mocht lezen!


11 reacties

Griet Op de Beeck – Kom hier dat ik u kus

Covertekst
Kom hier dat ik u kus is een roman over Mona, als kind, als vierentwintigjarige, en als vijfendertigjarige. Een verhaal over waarom we worden wie we zijn, geschreven met humor, scherpte en veel schaamteloze eerlijkheid. Over ouders en kinderen. Over kapotte mensen en hoe zij ongewild anderen ook kapotmaken. Over waar verantwoordelijkheid eindigt en schuld begint. Over geheimen en eenzaamheid. Over ziekte en zwijgen. Over de gevaren van sterk zijn. Over vergeten en niet kunnen vergeten. Over jezelf durven redden. En natuurlijk ook nog over de liefde. Omdat dat alles is wat we hebben, of toch bijna. […]

381 pagina’s KOm hier dat ik u kus
Uitgeverij Prometheus,
Amsterdam
ISBN 978 90 446 2310 9

Recensie
Dit boek las ik tijdens mijn vakantie op de Azoren afgelopen oktober. Helaas kwam ik er steeds niet aan toe om iets over dit boek te vertellen op mijn blog. Omdat het al een tijdje geleden is zal ik alleen een beschrijving geven van wat ik er van vond.

Dit boek heeft mij diep geraakt en ik was bij de laatste zin tot tranen toe geroerd. Het gaat over een vrouw die al van kinds af aan niet mocht zijn zoals ze was. Altijd moest ze stiller, liever, beter zijn, maar dat lukte niet. Ze is fantasievol, bewegelijk en een doener, maar dat past niet in het regime van haar moeder. Door haar jeugd leert ze zich aanpassen aan wat de ander wilt en niet wat zij eigenlijk wilt. Zo ook in haar relaties. Ze schikt zich naar de ander en loopt zichzelf voorbij. Haar moeders zijn beide geen goed voorbeeld in de relatie naar mannen toe en aan haar vader heeft ze ook niets. Hij verstopt zich voor zijn vrouwen en daarmee ook voor de kinderen. Het is een schrijnend, dramatisch maar oh zo prachtig boek. De schrijfstijl van Op de Beeck is prachtig, want sommige zaken klinken op z’n Vlaams zoveel mooier dan in het Nederlands. Dit boek heb ik een paar dagen tijd op het strand uitgelezen. Als ik ooit nog een boek zou herlezen, dan zou dit er zeker een zijn!

logo_ikleesnederlands


1 reactie

Rashid Novaire – Zeg maar dat we niet thuis zijn

Covertekst
Milan den Hartog, bijna dertig, altijd behulpzaam, werkt voor een begrafenisondernemer. Maar hij wil iets anders, meer met de levenden. Zijn werk met de doden zit erop. Zijn leidinggevende haalt hem over om nog een week te blijven. In de laatste zeven dagen van zijn loopbaan bij de doden overkomen hem echter allerlei onverklaarbare zaken. Kan een Koerd uit Diemen-Zuid zelfs na zijn dood nog meepraten over waar hij wordt begraven? Wat is er aan de hand met de doodskist van Milouda? Milan is nog nooit thuis geweest bij zijn collega Elsa in De Rijp, en weet niet of hij haar gevoelens kan beantwoorden. Leven en dood lopen steeds meer in elkaar over en dit eist bij Milan zijn tol.

223 pagina’s Zeg maar dat we niet thuis zijn
Ambo | Anthos
, Amsterdam
ISBN 978 90 414 2579 9

Recensie
De uitvaartbranche vind ik al een tijdje een heel interessante branche. Begin dit jaar nog heb ik de uitvaart van mijn oma van heel dichtbij, tot het regelen van de dienst aan toe, mogen meemaken. En heb serieus overwogen om de opleiding tot uitvaartverzorger te volgen. Ach, wie weet als ik later groot ben.

Milan besluit om zijn leven als uitvaartverzorger aan de wilgen te hangen. Hij wil zijn eigen zaak beginnen in een interessant product (het is te grappig, daarom zeg ik daar verder niets over). Zijn laatste week komt hij niet door zonder slag of stoot. Hij heeft net een uitvaart afgerond, die nog een lelijk staartje krijgt en hij krijgt te maken met twee repatriëringen. Het bijzondere is dat in een situatie de overledene vanuit het mortuarium tegen Milan praat. Ja, je leest het goed. Meneer Jahangir praat tegen Milan en vertelt over zijn reis vanuit Iran naar Irak en tot slot naar Nederland. Deze meneer heeft gelogen over zijn afkomst om uiteindelijk in Nederland te kunnen blijven. Dat maakt het een ingewikkelde zaak, want Iran wil deze meneer nu niet ontvangen. Aan Milan de taak om dit geregeld te krijgen. Maar Milan worstelt ondertussen met nog een overledene die ergens is verdwenen tussen Nederland en Marokko. En zijn liefdesleven loopt ook niet van een leien dakje.

Zoals ik al eerder aangaf ben ik geïnteresseerd in de uitvaartbranche, waardoor ik besloot het boek te lezen. Het gaat echter niet alleen daarover. Novaire gooit er ook een culturele saus overheen en laat je zien hoe andere culturen met de dood en een overledene omgaan. Dat de Nederlandse regels wel eens botsen met de regels van een geloof en dat het een hele uitdaging is voor een uitvaartverzorger om die te matchen. Ondanks de ongelovige situatie dat een overledene tegen de uitvaartverzorger praat, las het boek fijn weg en bleef ik geboeid. In zeven dagen leer je een hele nieuwe wereld kennen die je normaal gesproken zo lang mogelijk probeert te vermijden. En dan Milan. Om de een of andere reden kan ik niet echt hoogte van hem krijgen. Waarom besluit hij een bedrijf te starten met die specifieke producten? En waarom accepteert hij maar alles van zijn moeders (hij heeft er namelijk twee). Aan de andere kant maakte dat ook dat ik verder wilde lezen, want ik wilde weten waarom Milan is zoals hij is.

Ps: Erg fijn dat Novaire nog even reclame heeft gemaakt voor mijn huidige werkgever. Ik heb recentelijk nog zaken laten ontwikkelen voor de betreffende opleiding.

 logo_ikleesnederlands

 

Lees hier wat mijn mede-bloggers van ‘Een perfecte dag voor literatuur’ van dit boek vonden.

Mijn muzikale ondersteuning deze keer: