Jenny's Bookcase

Voor echte boekenwurmen of ter inspiratie om te lezen


Een reactie plaatsen

John Boyne – De jongen die zijn vader zocht

Covertekst
Op de dag dat de Eerste Wereldoorlog uitbreekt, belooft de vader van Alfie Summerfield aan zijn zoon dat hij niet zal gaan meevechten – maar de volgende dag moet hij die belofte al breken. Hij gaat op een zeer speciale, geheime missie, en de hele oorlog lang heeft Alfie geen idee waar zijn vader zou kunnen zijn. Is hij inmiddels gesneuveld?

Na de oorlog werkt de nu negenjarige Alfie als schoenpoetser op King’s Cross Station. Dan leest hij onverwachts zijn familienaam op een vel papier dat toebehoort aan een legerarts. Zijn vader leeft nog, en ligt met een oorlogstrauma in een ziekenhuis ver weg. Alfie besluit dat het tijd wordt voor zijn eigen geheime missie: hij zal zijn vader in het ziekenhuis opzoeken en hem terugbrengen naar hun huis op Damley Road…

239 pagina’s De jongen die zijn vader zocht
Meulenhof Boekerij bv
, Amsterdam
ISBN 978 90 225 6579 7
NUR 302

Recensie
Na mijn meeting met John Boyne bij uitgeverij Boekerij was ik vastbesloten om weer snel een boek van hem te lezen. Hoe deze man met passie over zijn vak en zjn boeken, was erg aanstekelijk. Toen ik boeken ging uitzoeken voor mijn vakantie, was dit een van de eerste boeken die op de stapel kwam. Maar ik was zo ongeduldig, dat ik het boek al twee dagen voor mijn vakantie uit had.

Het boek is geschreven vanuit het perspectief van Alfie. Alfie kijkt ontzettend op tegen zijn vader, die iedere dag op de melkkar rijdt. Hij wil heel erg graag met zijn vader meerijden en hem helpen. Als hij vijf is geworden, dan vind zijn vader hem nog steeds te klein, maar Alfie vind dat hij al heel erg groot en sterk is. Na zijn vijfde verjaardag, dan breekt de Eerste Wereldoorlog uit. Zijn vader is een van de eerste die zich als vrijwilliger aanmeld om te vechten. Hij denkt dat hij voor de Kerst wel weer thuis is en dat het zo achter de rug is. De moeder van Alfie is het er niet mee eens, maar legt zich uiteindelijk neer bij het vertrek van haar man.

In het begin komen er geregeld brieven van zijn vader, maar hoe langer de oorlog duurt hoe minder brieven er komen. Zijn moeder zegt dat zijn vader op een geheime missie is en daardoor niet meer mag schrijven.

Doordat zijn vader nog steeds niet terug is, hebben ze te weinig inkomsten. Zijn moeder gaat als verpleegster aan de slag om gewonde soldaten te helpen en draait de ene dienst na de andere. Alfie gaat alleen nog maar naar school op de dagen dat hij leuke vakken heeft, zijn moeder merkt daar toch niets van. De andere dagen probeert hij stiekem geld te verdienen, en stopt hij het in de portemonnee van zijn moeder zodat ze de lasten kan betalen. Ondertussen maakt hij zich zorgen om zijn vader, maar hij kan niet anders dan geloven dat hij dood is.

Dit is een prachtig boek over de onvoorwaardelijke liefde tussen ouder en kind. Alfie gaat als kleine jongen hard aan de slag om zijn moeder bij te staan en dat raakt. Ondanks de heftige onderwerpen die Boyne aanstipt, blijft het boek luchtig. Ik vind het knap hoe Boyne zaken bespreekbaar maakt zonder dat er duidelijk een kant wordt gekozen. Hij belicht een situatie altijd vanuit meerdere perspectieven, zodat je als lezer je eigen mening kan vormen. Na dit boek ben ik nu nog meer fan geworden van het werk van Boyne en ik kijk alweer uit naar het volgende boek.


4 reacties

Marjoleine Oppenheim – Spangenberg – Over zij en ik

Covertekst
Marjoleine Oppenheim – Spangenberg is in 1995 met haar moeder en broer in Auschwitz. Ze bevinden zich in bijzonder gezelschap: de historicus Loe de Jong (de man van haar moeder) en prins Claus met zijn drie zonen. Voor Marjoleines moeder is het de eerste keer dat ze terug is in het kamp. Voor Marjoleine zelf is het bezoek een keerpunt: ze staat oog in oog met een verleden dat niet het hare is, maar dat wel haar jeugd nadrukkelijk bepaalde.

215 pagina’s Over zij en ik
Uitgeverij De Geus B.V., Breda
ISBN 978 90 445 3095 7
NUR 320

Recensie
In het kader van ‘De maand van de geschiedenis’ met het thema ‘Vriend & Vijand’ las ik dit boek. Dit boek behelst het thema als geen ander. De moeder van Marjoleine besluit jaren later, om met prins Claus, die zij via haar tweede man heeft leren kennen, terug te keren naar Auschwitz. Prins Claus, geboren in Duitsland, is op dat moment de vriend in plaats van jaren geleden de vijand. Een mooier symboliek voor deze maand had ik niet kunnen bedenken.

Ademloos heb ik dit boek zitten lezen. Het slingert heen en weer tussen de ervaringen van Marjoleine in haar jeugd met haar getraumatiseerde moeder en de verhalen van haar moeder die afspelen in de Tweede Wereldoorlog. Marjoleine beschrijft hoe haar moeder via Westerbork en de vele nare ritten in treinen en dodelijk vermoeide wandelingen in Auschwitz beland. Het is ongelooflijk hoe mensen met elkaar kunnen omgaan en het is des te bijzonder hoe sterk de moeder van Marjoleine is geweest in al die ellende. Ternauwernood overleeft zij dit alles en probeert na de oorlog het leven weer op te pakken, zo goed en kwaad als het gaat. Ze trouwt en krijgt Marjoleine en haar broer. Echter houdt het huwelijk geen stand en de afstand tussen Marjoleine en haar vader wordt ieder jaar een beetje groter. Ze raken in al die jaren een beetje vervreemd van elkaar, waardoor ze is aangewezen haar moeder met haar bijzondere gebruiksaanwijzing. Je merkt tijdens het lezen dat Marjoleine zich op vele vlakken aanpast, maar daar ook tegenaan probeert te schoppen op haar manier. Dat laatste is soms tevergeefs. Deuren en ramen mogen nooit op slot, het geluid van sleutelbossen is niet te verdragen en bepaalde kledingstukken van Marjoleine zorgen er voor dat de moeder van Marjoleine even niet meer in het heden is.

Dit boek is echt een prachtige aanvulling op de vele verhalen die zijn opgetekend over de Tweede Wereldoorlog. Dit verhaal kwam erg in de buurt van mijn eigen familie. ‘Slechts’ één lid van de familie heeft in een kamp gezeten en is daar overleden. Dit was een jonge broer van mijn opa. Bij toeval kwam mijn vader daar enkele jaren geleden via een oorlogswebsite achter. Toch heeft iedere familie zo hun eigen trauma aan de Tweede Wereldoorlog over gehouden. Het altijd maar hamsteren van bijvoorbeeld koffie, thee en suiker herken ik van mijn oma. Zij is tot twee keer toe haar huis kwijt geraakt door bombardementen, terwijl ze hoogzwanger was en haar Joodse man zat ondergedoken. Tot aan haar dood had zij altijd haar vluchtkoffer klaar, want je weet tenslotte maar nooit. Deze ervaring heeft degelijk invloed op mijn vader gehad en zo ook weer op mij. Het beschermde van mijn ouders richting mij en het waken voor het onbekende is een van de zaken die ik weer heb meegekregen uit deze ervaring. Het verhaal heeft mij ontroerd en ik raad jou aan om dit boek ook te lezen.

Bedankt Linda van Uitgeverij De Geus, dat ik dit boek mocht lezen. Een top match!

Ik lees Nederlands (2014) - groot

 


3 reacties

João Ricardo Pedro – Jouw gezicht zal het laatste zijn

Covertekst 

Augusto Mendes is een welgestelde dokter, die tijdens de dictatuur van Salazar de stad verlaat om in een ver en afgelegen dorp te gaan wonen, niemand weet waarom. Zijn zoon Antonio Mendes komt getraumatiseerd terug van de oorlog in Angola, waar hij twee keer naartoe is gestuurd. Dan komt diens zoon Duarte Mendes, de eigenlijke hoofdpersoon, een begenadigd pianist – die de muziek helemaal de rug toekeert. Hij beseft dat ook hij is aangeraakt door deze beladen familiegeschiedenis, en dat hij degene is die het een plek moet geven.

183 pagina´sPerfecte dag 2
Uitgeverij Signatuur, Utrecht en Kitty Pouwels
ISBN 978 90 567 2469 6
NUR 302

Recensie

Na het lezen van ‘Jouw gezicht zal het laatste zijn’ bleef ik achter in wat verwarring. Gelukkig ging de dag erna naar het Crossing Border Festival in Den Haag waar ik samen met een aantal andere bloggers Pedro zou ontmoeten. Na zijn lezing werd mij een hoop duidelijk. Het verslag over mijn bezoek aan het festival kun je hier lezen.

Het boek beschrijft drie generaties van mannen waarin de laatste en huidige generatie de gebeurtenissen van de vorige twee nog steeds ervaart. De grootvader van Duarte, Augusto heeft geleefd onder de dictatuur van Salazar. De vader van Duarte, Antonio, vocht in Angola waar hij getraumatiseerd van terug kwam.  Hierin zie je ook het verleden van de auteur weer terug. Ook zijn vader heeft gevochten in de oorlog en kwam terug met een trauma. Overigens heeft Pedro zelf ook een trauma, die je ook weer in het boek terug ziet komen. Als hij als kind naar de dokter moest, dan ging hij met zijn ouders naar Lissabon. Daar zag hij mensen op straat bedelen zonder armen, benen of oog. Dat heeft een diepe indruk op hem gemaakt. In het boek komt ook een vrouw voor zonder been, die zichzelf heeft geschilderd.

Daarnaast gaat het verhaal erg heen weer in schrijfstijl en personages. Het ene moment schrijft Pedro heel mooi beschrijvende zinnen en dan weer letterlijk een dialoog die lijkt op: Jan zegt: …. Piet zegt:…. Jan zegt:… Maar ook de perspectieven van de personages wisselen erg snel. Na de lezing begreep ik dat Pedro ook zo werkt, in zijn hoofd gaat het tijdens het schrijven ook heel erg heen en weer. Ik denk dat dat het boek persoonlijker is geworden dan dat je op het eerste gezicht zou zeggen. Het is bijna een verborgen autobiografie die je tussen de regels door leest.

Het boek heeft vele mysteries en sommige zullen dat voor altijd blijven, zelfs voor Pedro. De bijzonderste van het hele verhaal is de opgezette kat achterin een jeep midden in Angola. Waarom? Dat moet je zelf lezen!

Wat mijn mede-bloggers er van vonden lees je hier.

De volgende nummers vond ik toepasselijk om de Portugese sfeer.