Jenny's Bookcase

Voor echte boekenwurmen of ter inspiratie om te lezen


8 reacties

Esther Gerritsen – Dorst

Covertekst
Coco en haar moeder Elisabeth zien elkaar sporadisch en lopen elkaar op een dag bij toeval tegen het lijf. De moeder vertelt tussen neus en lippen door dat ze niet lang meer te leven heeft. Coco voelt zich verantwoordelijk en trekt bij haar moeder in. De zieke Elisabeth verdraagt de aanwezigheid van haar dochter omdat ze weet dat van een moeder begrip en geduld wordt verwacht.

216 pagina’s Dorst
Uitgeverij De Geus, Breda
ISBN 978 90 445 2518 2
NUR 301

Recensie
Dit boek stond al heel erg lang op mijn verlanglijstje. Mijn vriend besloot voor onze vakantie een boek uit de bibliotheek te halen en ik ging met hem mee. Nu weet ik ook al weer waarom ik niet naar de bieb ga… ik wil alles meenemen. Ik kan geen kast voorbij lopen zonder een boek te zien dat ik mee wil nemen. Zo ook deze. Er lag al een stapeltje boeken klaar om mee genomen te worden op vakantie, dus deze moest ik voor vertrek nog lezen. Binnen een dag had ik het al uit.

Wat een prachtig tragisch boek. Coco woonde het grootste gedeelte van haar jeugd bij haar vader en stiefmoeder. Echter heeft ze in de beginjaren bij haar moeder gewoond. Dat bleek geen zorgeloze tijd te zijn. Tijdens het lezen merk je dat er iets aan de hand is met de moeder van Coco, maar het heeft Coco ook niet onberoerd gelaten. Ze stort zich op bepaalde zaken die zouden kunnen duiden op een bepaald gemis in haar leven. Niet alleen heeft Coco een moeizame relatie met haar moeder Elisabeth, ook met haar veel oudere vriend Hans gaat het niet erg soepel. Op allerlei mogelijke manieren probeert ze Hans bij zich te houden. De wanhoop straalt er van af.

Dit boek is echt een aanrader als je van tragiek houdt die op een ijzersterke manier is beschreven. De dialogen zijn boeiend en geven veel van de personages weer zonder dat er veel wordt gezegd.

Ik lees Nederlands (2014) - groot

Advertenties


6 reacties

Dimitri Verhulst – De Laatkomer

Covertekst
Om zich als nog te kunnen verzoenen met zijn leven, verlaat Désiré Cordier het pad zoals dat richting graf voor hem was uitgestippeld. Hij neemt wraak op zijn matte, liefdeloze burgermansbestaan door te doen alsof hij dementeert. Zijn gevoel van eigenwaarde, dat door zijn huwelijk was aangetast, wint hij terug als hij op een heuglijke dag, gezond en wel, in een tehuis voor seniele bejaarden wordt geplaatst. Hij belazert de kluit op virtuoze wijze door zich voor te doen als demente en incontinente grijsaard die op zijn einde afstevent. De rol van zijn leven, en die wordt nóg veelbelovender als er opeens een demente jeugdliefde in het tehuis opduikt.

139 pagina’s De laatkomer
Uitgeverij Atlas Contact, Amsterdam / Antwerpen
ISBN 978 90 254 4146 3
NUR 301

Recensie
Wat een geweldig hilarisch en tragisch boek is dit! Regelmatig zat ik de gniffelen om de ‘streken’ die Désiré uithaalde om zijn afschuwelijke echtgenote een hak te zetten. De wasmand buiten zetten in plaats van de vuilniszak. Of het mooie servies van zijn echtgenote in de wasmachine doen in plaats van in de vaatwasser. Als het Désiré dan eindelijk gelukt is om in het tehuis een kamer te bemachtigen, moet hij helaas wel expres in zijn broek poepen. Dat lijkt mij best genant als je volledig bij kennis bent, maar Désiré heeft het er met liefde voor over. Alles is beter dan thuis zijn bij dat vreselijke mens.

Het hilarisch zit hem niet alleen in deze beschrijving door Verhulst, maar ook door het mooie Vlaams. Soms moest ik tweemaal een woord lezen om de betekenis ervan tot mij door te laten dringen, maar dat is slechts een kwestie van mijn Vlaams ‘bijspijkeren’. Het tragische zit hem in het feit hoe Désiré moet knokken om een bestaan voor zichzelf te kunnen creëren op zijn oude dag. Je zou denken dat er andere manieren zijn om van je echtgenote af te komen. Het einde van het boek zou ik ook zeker tragisch kunnen noemen. Echter maakt dat het verhaal helemaal af. Strik er om heen en niets meer aan doen. Lees dit boek!

Ik lees Nederlands (2014) - groot