Jenny's Bookcase

Voor echte boekenwurmen of ter inspiratie om te lezen


4 reacties

Terugblik op Boektober en dunne-boeken-lezen-parade

Jullie hebben het vast wel voorbij zien komen, Boektober. Dagmar kwam met het geweldige idee en ik besloot mijn dunne-boeken-lezen-parade tijdens Boektober in te zetten. Lekker wat boeken weglezen van rond de 200 pagina’s of minder. Eigenlijk zou je kunnen zeggen dat ik zin had om te ‘boek-snacken’, proeven van allerlei boeken in korte tijd. Vandaag blik ik terug, ook al hebben we nog een dag te gaan.

Uit deze stapel mocht ik kiezen van mijzelf:

dunne boeken lezen parade

Ik zal maar gelijk eerlijk zijn; deze volledige stapel ligt onaangeroerd naast mijn bed. Dat is erg jammer, maar he, ik heb wel een twee andere mooie boeken gelezen:

Het boek ‘Als de winter voorbij is’ was het eerste boek wat ik las van Thomas Verbogt, maar wat kan die man prachtig poëtisch schrijven. Alleen al daarom een dikke aanrader. Het ‘Portret van een vrouw’ is van totaal een ander genre. Als je nog geen fan was van Jojo Moyes dan is dit het moment en moet je hiermee beginnen. Ik heb enorm genoten van het nieuwste boek van Moyes, mede door de krachtige vrouwen die zij zo mooi weet te beschrijven.

Op dit moment ben ik nog druk aan het lezen in het boek van de maand oktober/ november van Judith en mij. Dat is Sky van Ellen Lina. Op 7 november is pas haar boekpresentatie, maar wij hebben met nog een aantal andere bloggers de eer om het boek nu al te lezen. Tipje van de sluier: ik kan nu al niet meer ophouden met lezen.

Al met al is dit voor mij een vrij normale maand op dit moment. Het liefst had ik bovenstaande stapel voor de helft weg gelezen, maar ja er zullen altijd ontzettend veel boeken in huis zijn die ik heel erg graag wil lezen. Voorlopig blijft dit stapeltje naast mijn bed en jullie zullen het vanzelf wel merken als er iets van gelezen is ;).

Advertenties


6 reacties

Thomas Verbogt – Als de winter voorbij is

Covertekst
Het kunnen maar een paar seconden zijn die je leven uiteindelijk bepalen. Iemand aankijken of juist niet. Ineens gekust worden op een zomerse dag. Meer hoeft het niet te zijn. Zo vergaat het de hoofdpersoon van deze roman, die jaren leeft met de herinnering aan zo’n moment. Maar de herinnering alleen is niet genoeg.
Als de winter voorbij is is een verhaal over schuld en schaamte, en het besef dat we allemaal voorbijgangers zijn die elkaar even aankijken of aanraken. Een verhaal over de vraag waar het nu uiteindelijk om gaat: om de waarheid of de werkelijkheid. Als de winter voorbij is – het is een belofte, het is de hoop op iets nieuws.

222 pagina’sAls de winter voorbij is
Nieuw Amsterdam Uitgevers
, Amsterdam
ISBN 978 90 468 1932 6
NUR 301

Recensie
Zo’n twee jaar geleden was ik op het Crossing Border Festival in Den Haag. Daar lopen ook heel veel auteurs in het wild rond en sommige daarvan geven ook lezingen. Op aanraden van Cathelijne ging ik mee naar Thomas Verbogt. Het boek wat hij toen besprak heb ik niet gelezen, maar de kans om nu eindelijk iets van hem te lezen liet ik nu niet aan mij voorbij gaan.

De hoofdpersoon heet Thomas (autobiografisch?) en kijkt als oudere man terug op zijn leven. Eigenlijk zou je kunnen zeggen dat hij in de winter van zijn leven is. Zijn band met vrouwen wordt uitgebreid beschreven en die start al bij zijn oudere zus. Zij is als wees opgenomen na de Tweede Wereldoorlog in het gezin door zijn ouders. Thomas keek tegen haar op, maar voelde zich ook erg op zijn gemak bij haar. Meerdere vriendinnetjes komen voorbij, maar er is er een heel erg bijzonder. Daar heeft hij geen relatie mee gehad, maar door een kus en een schoolkamp zijn ze gedurende een deel van hun leven aan elkaar verbonden. In die tijd stoten ze elkaar af en trekken ze elkaar aan zonder dat er een liefdesrelatie ontstaat. Maar ze maken wel heftige zaken mee, die een diepere impact hebben dan ze beide doen geloven.

Na het lezen van dit boek heb ik moeite om onder woorden te brengen wat ik van ‘Als de winter voorbij is’ vind. Dat ik de taal van Thomas Verbogt prachtig vind, dat weet ik wel. Nooit vouw ik ezelsoren in boeken, maar nu moest ik wel. Zinnen die ik prachtig vond kregen zonder blikken of blozen een vouw. Dat is een van de dingen die het boek met mij deed, ik vouwde voor Verbogt ezelsoren.

Wat het ook met mij deed is dat ik sommige passages meerdere keren moest lezen. Wat zegt Verbogt nou eigenlijk? Waar wil hij met zijn verhaal heen? Heel lang had ik geen richtingsgevoel in het boek en dwaalde ik van hoofdstuk naar hoofdstuk. Prachtige hoofdstukken, die al klein verhaal op zich waren, maar ze gaven mij geen richting. Is dat eigenlijk erg? Nou, ik hou van duidelijkheid, en dat zegt meer over mij dan over Verbogt. Maar ik neem dit alles voor lief en waardeer dit boek in zijn totale vorm. Want ik heb kennisgemaakt met Verbogt en nu moet ik meer van hem lezen.
 logo_ikleesnederlands

 

 

 

 

Lees hier wat mijn mede-bloggers van ‘Een perfecte dag voor literatuur’ van dit boek vonden.

Mijn muzikale ondersteuning deze keer:


11 reacties

Crossing Border Festival 2013

De zonderlinge avonturen van het ‘geniale’ boekenmeisje

Afgelopen zaterdag 16 november waren Cathelijne (van Not Just Any Book & Een perfecte dag voor literatuur) en ik uitgenodigd door uitgeverij Signatuur voor een borrel met de onder andere auteur João Ricardo Pedro. Zijn boek staat op de planning voor eind december bij ‘Een perfecte dag voor literatuur’. Vooraf aan de borrel heb ik zijn boek ‘Jouw gezicht zal het laatste zijn’ gelezen. Dit boek is overigens het debuut van Pedro, waar hij ook nog eens een literaire prijs, LeYa, mee won. De prijs was gemoeid met een geldsom van €100.000,- , iets wat auteurs in Nederland niet meer kunnen winnen helaas.

Perfecte dag 2Pedro Feest van het begin

Bij de borrel waren redacteuren, pr-mensen, auteurs, Wim Brands (VPRO-boeken) en boekenbloggers. Erg leuk om deze in het echt te ontmoeten en te kletsen over (bijna) niets anders dan boeken. Pedro heeft bij de borrel mijn boek gesigneerd; voor Jenny, met een kus. Zoiets zie ik een Nederlandse auteur nog niet zo gauw zeggen, dat blijft vaak bij, ‘veel leesplezier’. Gelukkig dat Pedro het er bij zei, hij heeft het namelijk opgeschreven in het Portugees. Maar gezien zijn handschrift had het ook Arabisch kunnen zijn ;).

pedro 2

Het diner

Na de borrel besloten we met de boekbloggers een hapje te eten in de stad. We hebben gezellig gekletst en lekker gegeten. Helaas hadden we geen van alle onze schoonmoeder bij ons. Maar ben jij wel een keer in Den Haag met je schoonmoeder, ga dan eten bij Het Kabinet (Lange Houtstraat 15).

Kabinet

De Avond(en)

Toen was het tijd voor het festival in de Schouwburg van Den Haag. Er hing een gemoedelijke sfeer en allerlei leeftijden waren vertegenwoordigd. Leuk om ook verschillende auteurs in ‘het wild’ te zien rondlopen. Van Carry Slee, tot Eric Corton en van Mirjam Rotenstreich tot Amity Gaige. Uiteraard bezochten we eerst met z’n alle de lezing van João Ricardo Pedro met interviewster Rosan Hollak.

Pedro is geïnspireerd door Kafka en Tolstoy. Door hen voelde hij de behoefte om te schrijven, hij voelde het belang van de literatuur.  Hij zei: ‘thank God dat ik ben ontslagen’, want hij was heel lang niet in staat om iets te doen waar hij trots op was. Na zijn ontslag besloot hij om te gaan schrijven, hij opende Word en toen…. Toen was er een hele tijd niets. Pedro legde uit dat hij als het ware door een huis met kamers liep en daar heel lang niets aantrof. Hij schreef maar wat van zich af, tot hij op een dag de juiste kamer opende. Daar lagen zijn herinneringen die zijn boek ‘Jouw gezicht zal het laatste zijn’ werd. Hij moet gewoon schrijven en als een boek klaar is, vind hij het al geen leuk boek meer, omdat er nieuwe verhalen op hem liggen te wachten die geschreven moeten worden.

crossingcrossing 3

Het boek gaat veel verschillende kanten op, Pedro legt uit dat hij ook zo werkt. Hij heeft veel verschillende verhalen in zijn hoofd en schrijft vanuit daaruit. Er zijn vele mysteries in het boek, maar ook gebeuren er absurde dingen. Duarte (de hoofdpersoon) die ineens stopt met pianospelen, terwijl ongelooflijk getalenteerd is. Maar ook de vrouw met één been en haar schilderij en de opgezette kat Joseph achterin de jeep midden in Angola. De vader van Pedro is ook in Angelo geweest. Hij observeerde als kleine jongen graag zijn vader bij het roken. De manier van het vasthouden van zijn sigaret gaf aan hoe zijn vader zich voelde. Dit boek is dan ook een eerbetoon aan de mannen uit die tijd en het laat ook zien dat de effecten van een oorlog of dictatuur vele generaties door gaan. Als Pedro met z’n ouders naar Lissabon ging om naar de dokter te gaan, ze woonden net buiten de stad, dan zag hij veel mensen zonder ledematen of ogen. De slachtoffers van onder andere de oorlog in Angola en dat heeft hem getraumatiseerd.

Soms blijven de lijnen van zijn verhaal in zijn hoofd leven en misschien wordt dit wel weer een nieuw boek. Dus wie weet zien wij een van de hoofdpersonen van zijn boek nog eens terug in een ander boek. Erg mooi om meer van João Ricardo Pedro te weten te komen. Mijn recensie over zijn boek ‘Jouw gezicht zal het laatste zijn’ komt op 30 december online, maar ik kan al zeggen dat als je van literatuur houdt dat je het zeker moet gaan lezen.

Het hart van alle dingen

Na João Ricardo Pedro heb ik ook nog een lezing bezocht van Thomas Verbogt op aanraden van Cathelijne. Hij werd geïnterviewd door Wim Brands, maar Thomas had genoeg te vertellen over zijn nieuwe boeken die onder andere gaan over zijn goede vriend en de vriendschap die zij hadden. Zijn nieuwe boek komt uit op de sterfdag van zijn vriend.  Erg mooi als je zo’n eerbetoon krijgt van een vriend.

Op aanraden van Judith (van Leeswammes) heb ik het boek Schroder van Amity Gaige gekocht. Dus wilde ik ook haar lezing bijwonen. Wat een leuke vrouw is dat en ze heeft mij helemaal enthousiast gemaakt voor haar boek. Ik heb allemaal aantekeningen gemaakt die ik er bij pak zodra ik haar boek heb gelezen. Niet alleen kocht ik het boek van Gaige, maar ook de nieuwe van Carry Slee, ‘Strijken’. Gaige en Slee signeerde precies op de juiste momenten tussen de andere lezingen door, dus ben ik naast de boeken ook twee handtekeningen rijker. Ik kijk terug op een leuke en leerzame avond die zeker voor herhaling vatbaar is. Hopelijk is Tessa (een van de bloggers) er dan ook bij, die helaas ontbrak door een storing bij de NS. En nog leuker als er nog meer bloggers van de partij zijn. Bedankt Cathelijne, Judith, Connie (en man), Charlotte en Jacandra.

Hieronder nog wat beelden van de avond en mijn aankopen.

crossing 4crossing 5crossing 6crossing 7crossing 8crossing 9