Jenny's Bookcase

Voor echte boekenwurmen of ter inspiratie om te lezen


6 reacties

Owen Sheers – Ik zag een man

Covertekst
Wanneer de vrouw van Michael Turner is omgekomen in Pakistan bij het verslaan van de oorlog, verhuist hij naar Londen. Zijn charismatische buren Josh en Samantha Nelson en hun twee dochters worden al snel zijn steun en toeverlaat en er ontstaat een innige vriendschap tussen hen. Dan nemen hun levens een dramatische wending. […]

311 pagina’sIk zag een man
Ambo | Anthos Uitgevers, Amsterdam

ISBN 978 90 263 2948 7

Recensie
Het eerste boek van het jaar voor een ‘Perfecte dag voor literatuur’, een heel goed begin van het jaar kan ik wel zeggen.

Het boek is een roman, maar toen ik het eerste hoofdstuk had gelezen had ik het idee dat ik in een thriller was beland. Michael heeft aan zijn buurman een schroevendraaier uitgeleend en wil deze graag terug. Het is een speciale die hij nodig heeft voor zijn degen, hij moet zo naar zijn les schermen. Hij ontdekt dat de achterdeur van het huis open staat en roept, maar niemand geeft antwoord. Hij besluit naar binnen te gaan en te kijken of zijn schroevendraaier voor het grijpen ligt. Hij ziet hem niet liggen, maar hij wil er zeker van zijn dat er niet is ingebroken, want de achterdeur open laten staan is niets voor de buren. Michael besluit goed rond te kijken, want je weet tenslotte maar nooit.

Aan deze gebeurtenis, die best heel spannend is beschreven, wordt de kennismaking tussen Michael en zijn buren opgehangen. Maar ook hoe Michael zijn vrouw heeft leren kennen. Hoe verliefd ze waren en dat ze bij elkaar eindelijk tot rust kwamen na hun reizende leven. Ze namen dat heel letterlijk door op het platteland te gaan wonen en afstand te nemen van alles en iedereen. Caroline kon alleen haar reizende leven maar moeilijk achter zich laten en greep haar kans toen ze voor haar werk naar Pakistan kon. Van deze reis zou ze echter nooit terugkeren. Michael kon niet langer in hun oude huis blijven wonen en vluchtte naar de stad om alles te kunnen vergeten en zijn leven als schrijver weer op te pakken. Er komen echter hele andere zaken op zijn pad die hij zeker niet kan vergeten.

‘Ik zag iets…’ zei de andere. ‘Ik zag een man,’ zei de coordinator,  hem onderbrekend. [p.140]

 

Het is ontzettend knap hoe Owen Sheers aan één hoofdstuk de rest van het boek heeft kunnen ophangen. Heden en verleden gaan door elkaar spelen, zonder dat het verwarrend wordt. Zaken worden knap ontrafelt waardoor het boek de spanning heeft van een thriller, maar het leest als een mooie roman. Het verveeld geen moment en de personages worden flink uitgediept in deze 300 pagina’s. Ik ben enthousiast over de kennismaking met deze auteur. Bedankt Ambo Anthos dat ik dit boek mocht lezen!

Lees hier wat mijn mede-bloggers van ‘Een perfecte dag voor literatuur’ van dit boek vonden.

Mijn muzikale ondersteuning deze keer:

Advertenties


5 reacties

Juan Marsé – Ringo

Covertekst
In meer dan prachtige zinnen vertelt de jongen die zichzelf Ringo noemt hoe hij in republikeinse familie opgroeide tijdens de naoorlogse jaren in Barcelona. Van een onschuldige, onwetende en niet-begrijpende jongen wordt hij een jongeman aan wie veel van de geheimen van volwassenen geopenbaard worden, en die zich bewust wordt van zijn verlangen om schrijver te zijn.

352 pagina´sRingo
Uitgeverij Signatuur, Utrecht en Mariolein Sabarte Belacortu
ISBN 978 90 567 2424 4
NUR 302

Recensie
Dit boek heb ik een tijdje geleden aangevraagd bij Signatuur, omdat niet alleen het verhaal mij aanspraak maar ook deze hele mooie cover. Sinds ik meelees met ‘Een perfecte dag voor literatuur’ heb ik inmiddels kennis mogen maken met Spaanse en Portugese literatuur. Ook dit keer heb ik weer genoten van deze Spaanse schrijver.

Het boek begint alsof je in een rare scene van een soap bent binnen gestapt. Er is een hysterische vrouw, Victoria Mir,  uit haar huis gerend en op de trambaan gaan liggen. Deze trambaan is al tijden buiten gebruik, dus wat doet Victoria daar? Ringo bekijkt deze gebeurtenis van een afstandje. Inmiddels is de hele straat uitgelopen, want Victoria is een opvallende bewoonster in de straat. Ze heeft een fysiotherapie praktijk en er gaan achter haar rug om allerlei geruchten dat ze vooral veel mannen behandeld, maar niet alleen voor massages.

Dit is de start van het verhaal, waarin allerlei personages en met name Ringo tot ontwikkeling komen. Ringo wil graag pianist worden, maar dat gaat erg lastig in de tijd van crisis. Zijn ouders kunnen geen pianolessen meer betalen en oefent hij gewoon op de tafel bij gebrek aan toetsen. Dat is zijn droom, maar daar komt snel verandering in. Hij verliest op zijn werk een deel van zijn vinger, waardoor pianospelen niet meer zal gaan. Toch geeft hij niet zo maar op, hij wordt gewoon de beste negen-vingerige pianist. Omdat hij ook niet zo goed meer kan werken, spendeert hij zijn dagen in het café aan een tafeltje in een hoekje. Daar observeert hij de bewoners in de omgeving, met al hun verhalen. Hij droomt daar weg in de verhalen die hij verzint. Zijn ouders zijn heel veel weg en daardoor is het bestaan van Ringo erg eenzaam. Zijn vader jaagt op ratten en veegt theaters en andere openbare gelegenheden schoon. Als kleine jongen geloofd Ringo dat. Maar gedurende het verhaal, als hij ouder wordt, zijn die ratten niet echt. Het zijn hele andere zaken die zijn vader uit de weg ruimt. Zijn moeder werkt als een soort verpleegster om ook wat geld te kunnen verdienen.

In het verhaal merkte ik heel erg het thema ‘geliefd willen voelen’. Niet alleen zul je lezen over de liefde die Victoria mist en hoe graag zij zich geliefd wil voelen. En ook waarom zij op de trambaan is gaan liggen. Ringo heeft dat gevoel ook. De band met zijn vader is niet optimaal, wat ergens ook logisch blijkt. Ondanks dat is er weinig liefde tussen die twee. Dat Victoria haar dochter aan Ringo wil koppelen is voor beide ook niet de liefde die zij zoeken.

Juan Marsé heeft een prachtig verhaal geschreven, met mooie poëtische zinnen. Ook de cover komt ook erg mooi in het verhaal terug. Ik raad je dit boek echt aan, maar ga er wel even voor zitten.

“Hij huilt ook nog als hij het vogeltje oppakt dat nu niet meer is dan een handje veren, een spons in zijn vingers”

 


2 reacties

Kristopher Jansma – De onuitwisbare vlekken van een luipaard

Covertekst
Alle boeken die ik in mijn leven heb geschreven, ben ik kwijtgeraakt. Het eerste verloor ik hier in Terminal B, waar ik schrijver werd, achtentwintig jaar geleden, toen ik in de vakanties en na schooltijd moest wachten tot mijn moeder klaar was met het uitdelen van zakjes in honing geroosterde pinda’s op een hoogte van achttienduizend voet.

Zo vroeg als hij zich kan herinneren, wil de hopeloos onbetrouwbare – maar doodeerlijke – verteller schrijver worden. Kristopher Jansma’s onweerstaanbare verteller wordt geïnspireerd en achtervolgd door het succes van zijn grootste vriend en rivaal, de excentrieke en ongelooflijk getalenteerde Julian McGann, en wordt eeuwig verliefd op Julians betoverende vriendin Evelyn, het meisje met de groen ogen dat weet te ontkomen.

Zijn dadendrang en leugens laten hem over de wereld dwalen in zijn speurtocht naar excellentie. Nadat Julian, Evelyn en de schrijver slaande ruzie krijgen ziet Jansma’s verteller zich, in een uiterste poging met zijn schrijven de waarheid te vertellen en te achterhalen wie hij werkelijk is, verstrikt raken in een oneindig web van leugens.

320 pagina´sDe onuitwisbare vlekken van een luipaard
Karakter Uitgevers B.V. ,Uithoorn
ISBN 978 90 452 0464 2
NUR 302

Recensie
Ik zal maar gelijk heel erg eerlijk zijn, ik heb het boek niet uitgelezen. Dit is overigens voor jou geen reden om het niet te lezen natuurlijk. Waarom dan niet, denk je misschien. Omdat het boek absoluut niet slecht geschreven is. Het gebruik van de woorden is heel mooi, hoewel ik denk dat het boek in het Engels nog mooier zal zijn. Het onderwerp leek mij heel boeiend en dat was het verhaal in het begon ook zeker. Dan vertelt de verteller over zijn jeugd waar hij op het vliegveld op zijn moeder wacht na school. Maar gedurende het lezen kreeg ik maar geen binding met de hoofdpersoon. Er staat op de achterflap ook een opmerking over humor in het boek, maar het was geen ik-moet-hardop-lachen-tijdens-het-lezen-humor. En hoe erg ik ook mijn best deed om verder te lezen en te begrijpen waar het verhaal heen zou gaan, kreeg ik steeds meer weerstand om verder te lezen. Nu heb ik de knoop doorgehakt en ben ik gestopt na 136 pagina’s. Ik vind het erg fijn dat Karakter Uitgevers zo lief is geweest mij dit boek toe te sturen, maar het is niet mijn boek helaas. Ik hoop echter dat jij een betere ervaring hebt of zult hebben.


4 reacties

Weggeefactie ‘Ringo’ van Juan Marsé

Een tijdje geleden twitterde ik al dat ik twee exemplaren van Ringo van Juan Marsé had ontvangen. Eentje ga ik nu weggeven en misschien wel aan jou :).

RingoWaar gaat het boek over?
In meer dan prachtige zinnen vertelt de jongen die zichzelf Ringo noemt hoe hij in een republikeinse familie opgroeide tijdens de naoorlogse jaren in Barcelona. Van een onschuldige, onwetende en niet-begrijpende jongen wordt hij een jongeman aan wie veel van de geheimen van volwassenen geopenbaard worden, en die zich bewust wordt van zijn verlangen om schrijver te zijn.

Wil jij dit boek graag hebben? Vul dan dit formulier in.

Het is geen wedstrijd, maar er over twitteren en facebooken mag altijd. Je kunt meedoen tot en met 16 februari. Maandag 17 februari neem ik contact op met de gelukkige. Reageer dan binnen twee dagen, anders moet ik helaas iemand anders kiezen.