Jenny's Bookcase

Voor echte boekenwurmen of ter inspiratie om te lezen


2 reacties

Sophie Hannah – De monogram moorden

Covertekst
1929 – Poirots avondmaal in een Londens koffiehuis wordt verstoord als een opgejaagde, jonge vrouw hem toevertrouwt dat iemand op het punt staat haar te vermoorden. Ze is doodsbang, maar zegt dat het recht zal zegevieren als ze dood is, en ze smeekt Poirot geen onderzoek te verrichten in het geval van haar dood. Later die nacht worden drie mensen dood aangetroffen in een chic, Londens hotel. De moordenaar heeft drie sinistere aanwijzingen achtergelaten: een manchetknoop met initialen in de mond van elk slachtoffer. Al snel is Hercule Poirot verwikkeld in de zaak en terwijl hij alles op alles zet om de bizarre stukjes van de puzzel in elkaar te zetten, maakt de moordenaar zich op om weer toe te slaan…

334 pagina’s De monogram moorden
The House Of Books, Amsterdam
ISBN 978 90 488 2205 8
NUR 331

Recensie
De uitgeverij nodigde mij een hele tijd geleden uit om bij een meet & greet te zijn met Sophie Hannah. Helaas kon ik daar niet bij zijn, maar ik mocht het boek wel lezen. Door drukte duurde het even voor ik er aan toe kwam.
Ik wilde het boek graag lezen omdat het mij heel erg doet denken aan mijn jeugd. Mijn moeder had namelijk rijen Agatha Christie’s op zolder staan. Ik vond dat altijd erg boeiend, maar heb nooit de neiging gehad om zo’n boek van de plank te pakken. Ik dacht toen dat het niets voor mij zou zijn. Nu kreeg ik de kans om te ontdekken of dat ook echt zo was.

Het eerste hoofdstuk begint met de titel: ‘En weg was Jennie’. Ik speel dus ook nog eens een prominente rol in het boek ;). In het eerste deel van het boek zit je meteen in het angstige en mysterieuze verhaal van Jennie, die ze deelt met Poirot. Hij maakt zich zorgen om deze vrouw, maar hij kan haar niet helpen omdat ze na hun gesprek verdwijnt. Poirot woont bij een hospita, waar ook Edward Catchpool woont, een rechercheur van Scotland Yard. Doordat er drie lijken worden gevonden neemt Edward Poirot mee wegens zijn enorme vakkennis. En dan blijkt dat Edward nog heel wat kan leren van de wijze Poirot. Deze man heeft oog voor detail en hoort bij anderen wat ze eigenlijk zeggen tussen de regels door. Edward vind het aan de ene kant erg vervelend dat de oude Poirot hem te slim af is, maar aan de andere kant is hij erg blij met de hulp. Edward komt er niet zelf uit.

De lijken liggen namelijk allemaal op dezelfde manier opgebaard in de hotelkamers. Gaat het hier om eenzelfde moordenaar? Als Edward en Poirot gaan graven in het verleden van de overledenen, dan blijken ze die te delen. Ze komen allemaal uit hetzelfde dorp waar een akelig gebeurtenis hun leven op hun kop heeft gezet. Poirot kan Jennie niet loslaten en keert steeds terug naar het theehuis waar ze elkaar hebben ontmoet in de hoop dat ze weer komt opdagen. Hij wil kosten wat het kost voorkomen dat ze wordt vermoord.

Dit is een detective die ik normaal lees. Ik lees voornamelijk thrillers en moest dus erg wennen aan de schrijfstijl en de tijd waarin het boek zich afspeelt. Gelukkig matchen die twee heel erg goed. Omdat het boek zich in 1929 afspeelt hebben Poirot en Edward geen CSI technieken zoals wij die nu kennen. Om zaken uit te zoeken duurt het net even wat langer dan in onze tijd, dus er zit geen enorme vaart in het boek. Daar moest ik in het begin erg aan wennen, maar het voelde niet vreemd voor het verhaal. Ik heb erg genoten van het feit dat mijn naam er ook in voorkwam en de periode waarin het boek zich afspeelde. De rijkere Britten met hun bedienden en dames met hoeden en mooie jurken. Het verhaal zit boeiend in elkaar en uiteindelijk blijkt dat liefde heel erg mooi kan zijn, maar ook het slechtste in de mens naar boven kan halen. Iets wat van alle tijden is…

Bedankt Dutch Media Books voor dit boek! Erg leuk om kennis te maken met de erfenis van Agatha Christie en met Poirot.


4 reacties

Michel Bussi – Laat mijn hand niet los (blogtournee)

Covertekst
Liane en Martial hebben een droomvakantie op het exotische eiland Réunion met hun zesjarige dochtertje Sofa. Op een middag gaat Liane even naar hun kamer, maar ze komt niet meer terug. Als Martial naar boven gaat om te kijken waar ze blijft, ziet hij dat de kamer doorzocht is, zijn vrouw en al haar kleren zijn verdwenen en overal bloed ligt. Hoewel Martial in eerste instantie met de politie meewerkt, slaat hij binnen vierentwintig uur met zijn dochtertje op de vlucht. In plaats van gekwetste echtgenoot is hij nu hoofdverdachte.
Zo begint een klopjacht zoals Réunion nog nooit heeft meegemaakt. Heeft Martial zijn vrouw vermoord of is hij het slachtoffer van een vooropgezet plan? Want het is niet de eerste keer dat Martial op het eiland is. Het verleden komt gevaarlijk dichtbij…

336 pagina’s Laat mijn hand niet los
Uitgeverij Signatuur, Amsterdam
ISBN 978 90 567 2507 5
NUR 305

Recensie
Zo zonnig als de plek waar het boek zich afspeelt, zo koud was de plek waar ik het boek las. Namelijk onderweg naar Helsinki en in de stad onder het genot van een enorme kan thee. Mijn recensie is een onderdeel van een blogtournee, dus je zult vast nog veel meer over dit boek lezen de komende dagen.

Het boek start als Liane naar hun hotelkamer gaat en onderweg naar de kamer de schoonmaakster tegenkomt. Zij is de laatste die Liane nog in leven ziet. Al snel maak je naast de schoonmaakster ook kennis met andere bewoners van het eiland, wat ik in het begin een beetje verwarrend vond. Ik had het gevoel dat ik halverwege een verhaal binnen stapte en de helft had gemist. Gelukkig duurde dat gevoel niet lang. Je leest om en om het verhaal van Martial en zijn dochtertje en het verhaal van de politie die na de vlucht van Martial de klopjacht heeft ingezet. Michel Bussi weet in zijn boek veel verwarring te scheppen, door Sofa ook een geluid te geven in het boek. Je volgt haar gedachten en zij gelooft op een gegeven moment ook zeer sterk dat papa, haar mama heeft vermoord. Maar ze blijft een heel dapper meisje en doet precies wat haar vader van haar vraagt om te voorkomen dat zij het volgende slachtoffer wordt.

Het boek is een prachtige kennismaking met het voor mij onbekende eiland Réunion. Je waant je tussen de palmbomen, op de mooie stranden en je crost met iedereen het eiland over op zoek naar de dader. Een spannende combinatie. Het enige puntje van kritiek is voor mij de argeloze rechercheur met een zeer grote mond en een heel klein hartje. Van mij mocht hij iets minder seksueel getinte opmerkingen maken in het boek. Niet omdat ik daar niet tegen kan, maar omdat het voor mijn gevoel weinig aan het verhaal toevoegde.  Toch raad ik anderen aan dit boek van Michel Bussi te lezen voor een paar uurtjes zonnige spanning met een zeer verrassend plot.

Bedankt A.W. Bruna en Signatuur voor dit boek!


5 reacties

Nicci French – Dinsdag is voorbij

Covertekst
In een vervallen huis in het oosten van Londen wordt het opgezwollen, door vliegen bedekte lijk van een man aangetroffen, rechtop in een leunstoel. Het huis is van Michelle Doyce, een kwetsbare vrouw met ernstige psychische problemen. Onderzoek toont aan dat de man pas na zijn dood naar het huis is overgebracht. De enige informant is Michelle, maar haar uitspraken stellen de recherche voor raadsels. Inspecteur Karlsson roept Frieda Klein te hulp, en weer raakt zij verstrikt in de duistere kanten van het leven.

Zij komt erachter dat het slachtoffer geen onschuldige was, maar een gewiekste zwendelaar die profiteerde van de angsten en noden van anderen. Wanneer Frieda meer te weten komt over diens verleden en ook zijn slachtoffers leert kennen, blijkt ze in groot gevaar te verkeren en meer vijanden te hebben dan ze dacht. Met Dinsdag is voorbij wordt de reeks vervolgd die begon met Blauwe maandag.

466 pagina’s Dinsdag is voorbij
Uitgeverij Ambo | Anthos, Amsterdam
ISBN 978 90 4142 436 5

Recensie
In tegenstelling tot mijn mening over het eerste boek, Blauwe Maandag, ben ik zeer enthousiast over dit boek. Vanaf het begin zit je je BAM, gelijk in het verhaal. De dode man op de bank bij Michelle wordt gevonden door een iemand van de sociale dienst. Dan begint het balletje meteen te rollen en wordt je meegesleept in het verhaal. Frieda Klein komt snel in beeld en het leuke is dat we haar gedurende het boek steeds beter leren kennen. Door haar eigen netwerk komt ze er samen met een collega achter dat Michelle niet zomaar ‘gestoord’ is zoals de politie dat mooi ongenuanceerd kan zeggen. Michelle lijdt waarschijnlijk aan een syndroom en Frieda vraagt zich af of zij wel in staat is om een moord te plegen.

Frieda is niet langer de vrouw die zich graag opsluit in haar huis voor de open haard, maar ook de vrouw die graag goed wilt doen. Die ‘last’ heeft van een enorme intuïtie en daarmee het werk van de politie soms zeer moeilijk maakt. Hoewel, ze heeft het vaak bij het rechte eind en dat kunnen sommige mensen bij de politie maar moeilijk verkroppen.

Ondertussen lees je steeds een klein beetje van een vrouw die op een koude en verrotte boot leeft en moet wachten op een man. Een man die wel erg lang op zich laat wachten. Wat is haar rol in het geheel?

Ook leren we haar familie wat beter kennen en maken oude bekenden hun rentree in dit boek die als personage ook meer diepgang hebben gekregen. Nicci French heeft het goed voor elkaar door het boek zo te laten eindigen dat je woensdag en donderdag meteen wilt lezen. Ondanks dat er soms wat lange passages in het boek zijn die van mij wat korter hadden gekund, ben ik helemaal voor Frieda gevallen en wil ik meer van haar zien / lezen.

Ik las dit boek tegelijk met Judith van Biebmiepje, voor onze “Boekenwurmenclub“. Hier kun je lezen wat mijn mede-boekenwurm Judith van dit boek vond.


7 reacties

Frank Westerman – De moord op de boekverkoopster

Covertekst
Het is dé literaire moord van Nederland: de vergiftiging van boekverkoopster Marian Heij uit Wageningen.

Augustus 2006: de eigenaresse van boekhandel Kniphorst, 54, plukt een Marokkaan van de leestafel in haar winkel. Ze neemt hem in huis, huwt hem, maakt hem tot enig erfgenaam en verkoopt de boekhandel om samen met `haar woestijnprins’ van het leven te gaan genieten. Ondertussen druppelt hij muizenbestrijdingsmiddel in haar Beerenburg, van oktober 2011 tot aan haar dood, zeven maanden later.
Vrienden en collegas van de belezen, eigenzinnige Marian zien haar metamorfose in verbijstering aan. `Marian is de laatste jaren anders gaan lezen’, zegt haar winkelchef. Frank Westerman neemt in deze longread (journalistieke novelle) die opmerking als beginpunt voor zijn onderzoek naar deze spraakmakende gifmoord aan de hand van Marians boekenkast.
Zijn de boeken die je leest een spiegel voor wat er in je omgaat? Of is het andersom: beïnvloedt wat je leest je stemming, je gemoed, je evenwichtigheid? Kun je je lot tegemoet lezen?.

71 pagina’s De moord op de boekverkoopster
Uitgeverij Fosfor, Amsterdam
ISBN 978 94 622 5103 8

Recensie
Dit boek kreeg ik van mijn lieve collega’s voor mijn verjaardag en aangezien een lekker dun boekje is, heb ik het meteen gelezen. Helaas had ik wegens drukte niet eerder tijd om er iets over te zeggen, tot nu toe.

Het boek leest als een roman, maar ook als een non-fictie boek. Je leest hoe bevlogen Marian haar zeer bekende boekhandel in Wageningen runt. Maar je leest ook welke verschrikkelijke dingen haar ‘Woestijnprins’ heeft ondernomen om haar van het leven te beroven. Frank Westerman besloot te onderzoeken of de boeken die zij in die periode las een voorbode waren voor haar dood. Ze ging in die tijd boeken lezen die ze normaal gesproken niet zou aanraken, aldus haar oud-collega. Zelfhulp boeken over relaties, zouden aan haar collega’s een signaal hebben kunnen zijn over de situatie van de relatie van Marian. Maar aangezien ze in die tijd de winkel al de rug toe had gekeerd… Het is een tragisch verhaal van een vrouw met liefde voor het boek, hunkerend naar liefde die haar helaas fataal werd. Ondanks dat je de uitkomst van het verhaal al weet, is het toch zeer boeiend en verrassend om te lezen. Ik verbaasde mij over de boek keuzes van Marian en nog erger, de keuze van haar nieuwe man om haar te vermoorden. Longreads zijn echt hele fijne boekjes en dit boekje in het bijzonder. Een mooie uiteenzetting door Frank Westerman.

Ik lees Nederlands (2014) - groot


16 reacties

Simone van der Vlugt – Vraag niet waarom

Covertekst
Op het parkeerterrein van een Alkmaars winkelcentrum wordt een vrouw neergestoken. Niet lang daarna overlijdt een schoolmeisje in de steeg achter haar huis aan haar verwondingen en kort daarop wordt een derde steekpartij gemeld. Er is weinig dat de slachtoffers met elkaar verbindt. Samen met haar vaste partner Fred staat Lois Elzinga weer voor een mysterie. Ondertussen maakt Lois’ zus Tessa een moeilijke periode door en heeft ze ook nog eens last van een gluurder. Voor beide zussen geldt dat het verleden dichterbij komt dan hun lief is.

293 pagina’s Vraag niet waarom
Uitgeverij Ambo|Anthos, Amsterdam
ISBN 978 90 414 2578 2

Recensie
Gisteren kwam het derde deel in de Lois-serie uit en ik heb hem al gelezen :). Eerder las ik al ‘Aan niemand vertellen‘ en ‘Morgen ben ik weer thuis‘ in deze serie. Deze laatste ontving ik op de bijzondere meet & greet vorig jaar augustus.  Dus ik MOEST het boek meteen halen zodra ik uit mijn werk kwam. 

In dit boek staan ook weer interessante thema’s centraal, zoals autisme, Jeugdzorg en familiebanden. Banden die al dan niet kapot zijn en eventueel herstelt moeten worden. Het is ook boeiend dat Lois haar personage steeds meer body krijgt en je steeds meer over haar te weten komt. Lois heeft in dit boek ook weer heel wat te verstouwen. Niet alleen op het werk, maar ook privé. Naast de vele steekpartijen die plaatsvinden op willekeurige slachtoffers, wordt zij zelf ook slachtoffer. Haar verleden komt ineens heel erg dichtbij door de verschillende gebeurtenissen. Hoe gaat ze daar op reageren? Reken maar weer op een hele kordate Lois.

Dit is ook weer een heel erg fijn deel, wat leest als een trein. Kom maar op met de nominatie voor de NS-publieksprijs! Neem een lekkere kop thee en laat je meevoeren door het mooie Alkmaar.

Ik lees Nederlands (2014) - groot


9 reacties

Marion Pauw – Daglicht

Covertekst
De succes volle advocate Iris worstelt met het combineren van haar carrière en de zorg voor haar moeilijk opvoedbare zoontje. Plotseling blijkt dat ze een halfbroer heeft, Ray, die is veroordeeld voor een gruwelijke moord. Hij is opgenomen in een tbs-kliniek. Iris bekommert zich om zijn lot en probeert de ware toedracht rond de moord te achterhalen.

308 pagina’s Daglicht
Anthos, Amsterdam
ISBN 978 90 414 2370 2

Recensie
Dit boek heb ik al minstens een jaar in huis. Nu het de maand van het spannende boek is, leek mij dit een goede stok achter de deur dit boek te lezen. Zoals je ziet heb ik de filmeditie, want het boek is vorig jaar te zien geweest in de bioscoop. Helaas heb ik dat toen gemist, maar ik lees liever toch eerst het boek voor ik de verfilming kijk.

Het boek start gelijk met een zaak die Iris in behandeling neemt. Je leert haar kennen als een pittige tante die niet op haar mond gevallen is, maar stiekem ook haar onzekerheden heeft. Ze is alleenstaande moeder en heeft het soms lastig met de opvoeding van haar zoontje. Daarnaast probeert ze ook nog aan de verwachtingen van haar strenge moeder te voldoen. Ik vond haar al gelijk sympathiek.

Als haar moeder op vakantie is, past zij op het huis van haar moeder. Echter moet er wel een kleed over de bank tegen vlekken van haar zoon en ze moet goed voor het aquarium zorgen met zoutwatervissen. Als het niet goed gaat met één van de vissen gaat Iris op onderzoek uit naar iemand die ze kan bellen. Ze treft een soort dagboek aan met daarin de watermetingen, maar ook met de naam van een man die dezelfde achternaam als haar moeder draagt. Is het een oom? Of een ander familielid waar haar moeder nooit over heeft vertelt? Iris komt er achter dat het haar broer is en besluit hem op te zoeken. Haar moeder weigert namelijk om hier iets over los te laten.

Ook Ray zijn verhaal wordt verteld. Je leest hoe hij op jonge leeftijd naar een jongensinternaat is gestuurd en later liefdevol is opgevangen bij een bakker en zijn vrouw. Daar leerde hij de kneepjes van het vak want hij bleek er een groot talent voor te hebben. Als hij jaren later op een dag een nieuwe buurvrouw krijgt staat zijn leven op z’n kop.Hij krijgt er ineens een vriend bij en ze heeft ook een schattig dochtertje waar hij speciale broodjes voor bakt. Nu wordt hij beschuldigd van de moord op die twee. Maar er is echter iets met Ray aan de hand… zou hij in staat zijn geweest om zijn buurvrouw en haar dochter te vermoorden? Iris zoekt het tot op de bodem uit en Ray probeert Iris langzaam aan een plekje in zijn eenzame leven in de kliniek te geven.

Dit is echt een hele fijne thriller. Het is niet moord en doodslag à la Karin Slaughter, maar psychologisch heel erg interessant. Ik hou ook wel een pittige tante zoals Iris die van zich afbijt, maar ook ergens haar tanden in kan zetten en niet loslaat. Het boek sleept je mee in het trieste verhaal van Ray en de volhardendheid van Iris om de waarheid te achterhalen. De vraag is, wie is hier nu het slachtoffer? Gauw gaan lezen als je dit wilt weten!

Ik lees Nederlands (2014) - groot

 

 

 

 


9 reacties

Karin Slaughter – Veroordeeld

Covertekst
Op haar eerste dag bij het politiekorps van Atlanta wordt Kate Murphy geconfronteerd met de pesterijen en vooroordelen van haar mannelijke collega’s. Het is de slechts mogelijke dag om te beginnen: een seriemoordenaar die het heeft voorzien op agenten heeft zojuist een nieuw slachtoffer gemaakt en de stad lijkt een broeinest van geweld.
Maar Kate is niet de enige vrouw die het moeilijk heeft. Maggie Lawson stapte in de voetsporen van haar oom en haar broer om zichzelf voor hen te bewijzen als politieagent. Als ze ontdekt dat haar broer Jimmy feiten achterhoudt in zijn verklaring over de aanslag besluit ze met haar nieuwe partner Kate op onderzoek uit te gaan. Ondanks de tegenwerking van hun mannelijke collega’s volgen Maggie en Kate het spoor van een moordenaar van wie ze zeker weten dat opnieuw zal toeslaan. Maar wanneer? Het spoor leidt hen naar de duisterste schaduwen van Atlanta, waar iemand zijn oog op Kate heeft laten vallen…

474 pagina’s Veroordeeld
Cargo – Uitgeverij De Bezige Bij, Amsterdam
ISBN 978 90 234 8724 1
NUR 305

Recensie
Met dank aan de uitgeverij was ik een van de gelukkigen die het boek voor de verschijningsdatum al in handen had. Hierdoor was de drive extra groot om ook die felbegeerde handtekening van Karin Slaughter te scoren. Hier blogde ik al eerder over. Inmiddels heb ik het boek uit en ga ik jullie nu vertellen wat ik er van vond.

Twee jaar geleden schreef Karin Slaughter het boek ‘Genadeloos‘, waarin ze gedeeltelijk terug ging naar de jaren ’70. In dit boek gaat ze dit keer volledig terug naar die tijd en moeten de vaste lezers even afscheid nemen van Willt Trent en Sara Linton. Je raakt als lezer verzeild in een wereld waar er scheidingen zijn tussen zwart en blank, tussen mannen en vrouwen en arm en rijk. Als vrouw bij de politie gaan is eigenlijk een onmogelijke opgave, althans, anderen proberen je dit onmogelijk te maken. Kate ondervindt dit letterlijk aan den lijve. Bij binnenkomst moet ze zich een weg banen door handtastelijkheden en seksistische opmerkingen. En als ze denkt dat ze de vrouwenkleedkamer veilig heeft bereikt, krijgt ze daar ook nog aan portie. Ze praat te bekakt, ze heeft haar uniform niet op orde (ze kreeg namelijk een mannenuniform die veelste groot is) en ze moet weer wegwezen voor de zwarte vrouwelijke collega’s binnen komen. Niet echt een goed begin van je eerste werkdag.

Ze moet eerst haar werkdag doorbrengen met Jimmy Lawson die een dag eerder zijn partner heeft verloren bij een schietpartij. Kate mag niets zeggen en moet steeds in de auto blijven. Het enige wat ze mag doen is zaken noteren in haar boekje. Door een samenloop van omstandigheden is Kate gedwongen om daarna op te trekken met Maggie Lawson, het zusje van Jimmy. En die twee blijken stiekem een hele goede match, ook al wil Maggie dit in eerste instantie niet toegeven. Maggie en Kate hebben beide hun eigen redenen om bij de politie te gaan en ondanks dat het soms ontzettend zwaar is, weigeren ze beide om het bijltje er bij neer te gooien. Door hun goede samenwerkingen komen ze steeds dichterbij de bron van al die moorden op hun collega’s. Echter blijkt Jimmy ook een bepaalde rol te spelen. Een rol die hij liever niet openbaar maakt…
Gedurende het verhaal maak je ook kennis met Fox. Fox heeft al die moorden gepleegd en langzaam aan weet je zijn beweegredenen voor die moorden op de agenten. Echter heeft hij ook een gruwelijke hekel aan sommige vrouwen, Kate heeft hij al een tijdje op het oog...

Dit boek heb ik binnen een paar dagen uitgelezen en gisteren heb ik bijna non-stop gelezen. Ondanks dat ik het eerst erg jammer vond dat ik Will en Sara moest missen, heb ik daar na het lezen helemaal geen last meer van. Eigenlijk was het juist erg fijn dat Slaughter dit uitstapje naar het verleden heeft gemaakt. Het onderwerp van het boek is boeiend, spannend en beschrijft erg goed hoe zwaar het voor iedereen is geweest. Ik ben van na de jaren ’70, dus ik kan mij nauwelijks voorstellen dat het echt zo moet zijn geweest. Stiekem hou ik erg van die power-vrouwen die als een G.I. Jane opboksen tegen mannen met een grote mond. Maggie en Kate zijn twee van die vrouwen. Bij vlagen is het zelfs heel erg grappig als ze zich niet op hun kop laten zitten door hun grofgebekte collega’s. Deze twee nieuwe personages bieden nog een legio perspectieven, dus ik verheug mij al op een mooie afwisseling in boeken van Will & Sara en Maggie & Kate.

Ik las dit boek tegelijk met Judith van Biebmiepje, voor onze “Boekenwurmenclub“. Hier kun je lezen wat mijn mede-boekwurm Judith van dit boek vond.

Veroordeeld
Yes, I did enjoy it 🙂