Jenny's Bookcase

Voor echte boekenwurmen of ter inspiratie om te lezen


Een reactie plaatsen

Jelmer Jepsen – Amanda

Covertekst
Amanda White is elf jaar oud, maar voelt zich amper kind. Haar moeder is jaren geleden vertrokken en haar vader is dood. Dat laatste probeert ze voor iedereen te verbergen. Een tamme boa constrictor is haar enige gezelschap.

In een wanhopige poging haar moeder terug te vinden, begint Amanda aan een wonderlijke reis door Florida, maar als de media hier lucht van krijgt is ze binnen no-time wereldnieuws. Alle blikken zijn gericht op het meisje dat alleen door de straat trekt. Zullen Amanda en haar moeder ooit herenigd worden en zal Amanda de erkenning vinden die ze zoekt?

288 pagina’s 
Xander Uitgevers BV, Amsterdam
ISBN 978 94 0160 635 6

NUR 301

Recensie
Dit is inmiddels het derde boek van Jelmer Jepsen, eerder las ik ‘Vallen als het heet is‘ en ‘De circusvrouw‘. Ik keek erg uit naar het nieuwe werk van Jepsen en de bijzondere cover beloofde veel goeds. Of dat ook zo is vertel ik je nu.  Lees verder

Advertenties


2 reacties

Matthew Quick – Gefeliciteerd, Leonard Peacock

Covertekst
Leonard Peacock wordt vandaag achttien. Ouder zal hij niet worden. Vandaag is de dag waarop hij zichzelf van het leven zal beroven met het oude pistool van zijn grootvader.
Maar eerst heeft hij nog een missie te volbrengen. Hij wil de vier belangrijkste mensen in zijn leven een cadeau geven, zodat ze weten dat het niet hun schuld is dat hij er straks niet meer is. En hij moet degene vermoorden die zijn leven tot een hel heeft gemaakt: zijn vroegere beste vriend.

215 pagina’s 
Lemniscaat, Rotterdam
ISBN 978 90 477 0496 6

NUR 300

Recensie
Het is alweer even geleden dat ik dit boek las, maar ik wilde er graag over bloggen. Door drukte kwam ik steeds niet aan toe, maar gelukkig pak ik nog steeds mijn momentjes om wat pagina’s te lezen en om heel af toe te bloggen.  Lees verder


Een reactie plaatsen

Matthew Quick – Liefde kan mislukken

Covertekst
Als Portia’s huwelijk aan stukken barst , stort ze compleet in. Niet dat dat huwelijk nu was om over naar huis te schrijven… Het leek heel wat, het glamourleven in Florida, maar was niets meer dan een vergulde buitenkant zonder inhoud.
In het dorp van haar jeugd, waar nauwelijks iets veranderd is, probeert Portia haar leven weer op orde te krijgen.
Als ze hoort dat haar held van de middelbare school – Mr. Vernon, haar leraar Engels – door een gewelddadig voorval een kluizenaar is geworden, neemt ze het op zich zijn leven, en hemzelf, in ere te herstellen. Misschien, als haar dat lukt, kan ze ook haar eigen leven weer ter hand nemen.
Tijdens haar queeste komen een goedgebekte oude non, een jongetje dat dol is op heavy metal en een voormalige heroïnejunk op haar pad. Drie personen die een plek in haar hart krijgen – en in dat van de lezer, die met Portia blijft hopen dat het goed komt met Mr. Vernon, en met haarzelf.

368 pagina’s Liefde kan mislukken
Lemniscaat, Rotterdam

ISBN 978 90 477 0702 8
NUR 300

Recensie
Na ‘het geluk hier en nu‘ was ik fan van Matthew Quick. Dit is zijn nieuwste boek en zeg nou zelf, is de cover niet geweldig?

Als Portia haar man Ken op heterdaad betrapt met een veel jonger exemplaar, gaat ze terug naar haar geboortedorp. Ze wil namelijk maar een ding, weg van haar vreselijke echtgenoot. Ze boekt een dure vlucht op zijn kosten en drink zich een ongeluk om te vergeten dat haar leven niet zo heel erg leuk meer is. Tijdens de vlucht zit ze naast een vriendelijke non die haar dronkemans verhalen beleefd aanhoort. En ook na de vlucht houden ze per brief contact, want de non houdt zo van brieven schijven.
“Houd je verre van mensen die schamperen over je ambities. Dat doen onbeduidende mensen nou eenmaal, maar een waarlijk groot mens geeft je het gevoel dat ook jij groot kunt worden”

In haar geboortedorp komt ze een oud schoolgenootje tegen. Ze raken aan de praat en halen oude herinneringen op. Portia is in shock als ze hoort dat haar favoriete leraar van de middelbare school niet meer voor de klas staat en afgezonderd leeft. Hij is de reden geweest dat ze graag naar school ging en de droom heeft om een boek te schrijven. Ze besluit daarom om hem op te zoeken. Echter blijkt meneer Vernon niet meer de man uit haar herinneringen. De sprankeling en het enthousiasme is ver te zoeken. In een poging om hem weer tot ‘leven te wekken’ neemt ze hem mee op reis. Meneer Vernon ziet het niet zitten, maar besluit het voor zijn oud-leerling te doen. Het wordt een roadtrip met veel consequenties.

 “Docendo discimus” (Al lerende leert men)
In het begin moest ik even wennen aan het verhaal. Ik kon er niet meteen lekker inkomen, maar gaande weg onthuld Quick nieuwe gekke en grappige personages en was ik verkocht. Op de een of andere manier weet hij zijn personages zo met elkaar te verweven dat het je verrast. Ik hou van verhalen over leraren omdat ik er zelf ook een ben geweest. Stiekem wil je ook gewoon zo’n leraar als meneer Vernon zijn. Iemand met liefde en passie voor het vak en de leerlingen. Over liefde gesproken, ondanks de titel is het boek juist een en al liefde. Deze liefde heeft mij zelfs een moment ontroerd. Ja, echt! En die vliegtuigjes op de cover? Ik zal ze nooit meer als gewone vliegtuigjes zien. Wil je weten wat ik bedoel, ga het boek gauw lezen onder de kerstboom!


Een reactie plaatsen

Adriaan van Dis – Ik kom terug

Covertekst
Na een lang leven van zwijgen en buitensluiten begint een moeder opeens te praten tegen haar zoon – aarzelende ontboezemingen over grensoverschrijdende liefde, verraad en drie oorlogen. Hij, een romanschrijver, mag haar biograaf worden, maar er is een voorwaarde: hij moet haar een zachte dood bezorgen. ‘Ik kom terug’ is een tragikomedie over het woeste leven van een vrouw die terugkijkt op haar eeuw.

284 pagina’s Ik kom terug
Uitgeverij Augustus / Atlas Contact
, Amsterdam
ISBN 978 90 254 4346 7
NUR 301

Recensie

Op de middelbare school heb ik een poging gedaan een boek te lezen van Adriaan van Dis. Ik meen mij te herinneren dat dit ‘Indische duinen’ was. Zoals je misschien al begrepen had heb ik dit boek nooit uitgelezen en tot op heden was dit het enige boek wat ik las van Adriaan van Dis. Met ‘Ik kom terug’ ga ik een ‘paar jaar’ later in de herkansing.

Van Dis beschrijft de relatie met zijn moeder in dit boek. Die op zijn zachts gezegd moeizaam, niet altijd liefdevol en soms eenzaam is. Adriaan is het onwettige kind van de twee man van zijn moeder. Hij heeft nog drie oudere zussen die dus een andere vader hebben. Adriaan heeft Indië niet meegemaakt en heeft een totaal ander uiterlijk, hij heeft mede hierdoor een andere positie. Hij is altijd nieuwsgierig geweest naar het leven van zijn moeder daar. Ze was helaas niet scheutig met informatie over die tijd en had weinig aandacht voor hem in zijn jeugd. Ze maakten ruzie om een grote kist met herinneringen die in de woonkamer stond en angstvallig op slot zat. Wat zat er toch in die kist wat hij niet mocht weten?

Nu zit de moeder van Adriaan in een rusthuis en ze wil ineens haar herinneringen uit die tijd met hem delen voor ze dood gaat. Ze wil namelijk een zelfgekozen dood, iets wat Adriaan steeds wat probeert uit te stellen. Hij reist een aantal keer in de week naar haar toe en ziet zijn moeder onder zijn ogen aftakelen en tegelijkertijd komen ze iets nader tot elkaar. Ze deelt verhalen, soms warrig en soms heel gedetailleerd. Over de eenzaamheid die ze heeft gevoeld, het gemis van een man en het leven tussen twee werelden.

Het boek is een prachtig relaas over een moeder-zoonrelatie, ook al is deze niet zoals je zou wensen. Ik ben erg blij dat ik eindelijk een boek van Van Dis heb gelezen, want wat kan die man schrijven. Door de verhalen van zijn moeder wordt je meegenomen naar Indië, en leef je in de jungle, alleen met je dochters, smachtend naar je man. Hierdoor moest ik denken aan mijn reis naar Sumatra. Daarom heb ik mijn muzikale thema erop aangepast. De moeder van Adriaan had specifieke voorkeuren, zo ook voor bloemen. Dit wordt bezongen in dit kinderliedje, over water geven van bloemen in de tuin.

logo_ikleesnederlands

 

 

 

 

Lees hier wat mijn mede-bloggers van ‘Een perfecte dag voor literatuur’ van dit boek vonden.

Mijn muzikale ondersteuning deze keer:


7 reacties

Brooke Davis – De ongelooflijke zoektocht van Millie Bird

Covertekst
Millie is zeven wanneer haar moeder haar in een verwarde bui alleen achterlaat in een warenhuis. Vlakbij woont de 82-jarige Agatha Pantha. Sinds het overlijden van haar man is ze het huis niet meer uit geweest en vanachter het raam leeft ze haar boosheid uit op voorbijgangers, tot ze Millie langs ziet lopen. Ondertussen ontsnapt de 87-jarige weduwnaar Karl de Typist in een moment van onbezonnenheid uit het verzorgingstehuis, op zoek naar avontuur. De drie ontmoeten elkaar en gaan samen op reis, dwars door Australië. Millie om haar moeder te vinden, Karl om te leren hoe hij een échte man moet zijn en Agatha omdat ze wil dat alles weer wordt zoals het ooit was.

231 pagina’s  Millie Bird
Ambo | Anthos, Amsterdam
ISBN 978 90 263 2951 7

Recensie
Alleen al vanwege de cover en de tekst op de achterflap wil je dit boek lezen. Ik in ieder geval wel. Zo schattig als het boek eruit ziet, is het ook. Maar er zit zeker een diepere laag in en dit begint al bij de eerste bladzijde.

Het thema dood is een belangrijk thema in het leven van Millie. Het eerste Dode Ding van Millie is namelijk hond Rambo. Ze beseft dat ze er iets mee moet en neemt de hond mee naar huis. Waar is Rambo nu dan? En wat zeg je tegen iemand die ook iemand heeft verloren? Millie noteert de Dode Dingen in haar Dode Dingen Schrift. , Helaas komt haar vader ook in haar schrift te staan.

Op een dag gaat Millie samen met haar moeder naar een groot warenhuis. Haar moeder vraagt haar bij het damesondergoed op haar te wachten, maar Millie wacht twee dagen en haar moeder komt niet terug. Millie laat overal berichtjes achter ‘hier mam’, en ze zend haar moeder met haar gedachten een boodschap, maar dat mag allemaal niet baten. Gelukkig komt ze in het restaurant van het warenhuis Karl de Typist tegen, hij houdt van liggende streepjes van toetsenborden. Hij heeft als typist gewerkt, waar hij ook zijn lieve vrouw heeft ontmoet. Karl is ontsnapt uit het verzorgingstehuis en wil graag nog iets van zijn leven maken. Dus als Karl Millie kan helpen met zoeken naar haar moeder, dan twijfelt hij geen moment.

En dan komt Agatha in beeld, ze is de overbuurvrouw van Millie. Na de dood van haar man is ze het huis niet meer uit geweest en heeft ze de wereld buiten gesloten.  Ze schreeuwt iedereen toe die haar huis voorbij komt. TE LANG HAAR, TE KORTE BROEK, TE BOOS GEZICHT, etc. Daarnaast houdt ze er een strak regime op na in huis, alles moet op een vaste tijd en voert ze haar rituelen uit. Zoals het iedere ochtend bestuderen van het verval van haar lijf en dat te noteren. Als Millie aan haar deur komt om hulp te vragen weigert ze te helpen, maar ergens diep van binnen gaat er een vlammetje branden. Uiteindelijk neemt ze een stap en gaat mee op zoektocht naar de moeder van Millie Bird.

Het boek is zoals ik al zei een schattig boek, omdat delen vanuit het perspectief van Millie wordt vertelt. Ze heeft een bijzondere kijk op de wereld en is erg bezig met het feit dat haar vader is overleden. Ze is wijs voor haar leeftijd en heeft een open blik op de wereld. De verhalen van Karl en Agatha zijn grappig en ontroerend. Ik heb een aantal keer gniffelend op de bank gezeten, omdat die twee ‘oudjes’ meer in hun mars hebben dan ze zelf ooit hadden kunnen vermoeden. Ben jij op zoek naar een boek wat grappig en ontroerend is, dan is dit boek echt een aanrader. Ik heb het boek binnen no-time uitgelezen en ik wilde voor heel even dat Karl en Agatha mijn opa en oma waren.


3 reacties

Alex Boogers – Alleen met de goden

Covertekst
De elfjarige Aaron Bachman ziet op een avond een man roerloos in de deuropening liggen. Zijn vader staat met gebalde vuisten in de gang. Hij brult dat Aaron naar de huiskamer moet gaan. De vader belt met de politie en geeft zichzelf aan. Zo opent deze overweldigende coming-of-age roman, waarin Alex Boogers al zijn thema’s laat samenvloeien: verstoorde familierelaties, liefde en verlating, vechten om te overleven, schrijven om te groeien. Tegelijk is deze ontroerende, meeslepende vertelling een zoektocht naar een vader.

519 pagina’s  Alex Boogers
Uitgeverij Podium, Amsterdam
ISBN 978 90 575 9711 4

Recensie
Er zijn weinig boeken die mij tot tranen hebben geroerd en ik kan mij niet eens meer heugen wanneer dat voor het laatst was. Maar om dit boek heb ik tranen moeten wegpinken.

Vanaf het eerste moment weet Boogers je mee te sleuren in het heftige leven van Aaron. Hij vecht zich letterlijk en figuurlijk een weg. Tragisch is een van de kernwoorden van dit boek. Nadat de vader van Aaron is opgepakt wegens de roerloze man in de deuropening, krijgt Aaron van alles de schuld. Zijn moeder mept haar frustraties van zich af op Aaron.

´Het was beter geweest,` zei ze, ´voor iedereen, zelfs voor jou, als je er niet was geweest.´ p. 33

Niet alleen thuis heeft Aaron het zwaar te verduren, ook op school laten ze hem en zijn vriend Gerald niet met rust. Gerald wordt gepest vanwege zijn huidkleur en Aaron vanwege zijn te kleine kleren en het feit dat hij niet veel in de klas zegt. Er is namelijk geen geld voor nieuwe kleren en zijn moeder kijkt nauwelijks naar hem om. Ze is te druk met de advocaat van zijn vader en het feit dat hij niet meer thuis is en voor inkomsten zorgt. Aaron moet zelf maar voor zijn eten zorgen. Hij eet afwisselend bij de snackbar of de Chinees om de hoek, want koken kan hij niet.
Steeds wordt Aaron er op gewezen dat hij voor een dubbeltje is geboren en nooit een kwartje zal worden. Dat is wat hij steeds meer gaat geloven. Want hoe het komt dat zijn vader in de gevangenis zit weet hij niet. Hij hoort alleen maar geruchten over de vleesmafia. Zijn vader zou daar illegale ritten voor hebben gereden. Maar wat die man in de gang daar mee te maken heeft…

Waarom stond ik niet op en verdween ik gewoon? Wie zou me missen? p. 212

Op school gaat het slecht met Aaron, het interesseert hem allemaal niets meer. Toch zijn er een aantal personen die wel in hem geloven. Zijn muziekdocent op de middelbare school weet door hem heen te prikken en zijn trainer op de boksschool ziet talent in hem. Met het kickboksen weet Aaron geld te verdienen voor zijn moeder, die hem overigens nog steeds links laat liggen. De band met zijn vader, die hij vroeger zag als ‘vader Leeuw’, wordt steeds slechter. Elke keer als hij hem in de gevangenis bezoekt, ziet Aaron een zielig hoopje mens en niet meer de sterke man waar hij tegenop keek. Aaron zal het zelf moeten gaan doen, want er is niemand anders die voor hem zorgt of hem vertelt hoe het werkt in de wereld. Slapen doet hij nauwelijks en probeert alle drukte in zijn hoofd van zich af te schrijven. Schriften schrijft hij vol die hij onder zijn matras verstopt, want hij zal ze aan niemand laten lezen. Hij is tenslotte al genoeg geraakt en dit is van hem alleen.

Wat mij zo in Aaron raakte is zijn doorzettingsvermogen. Hoeveel ‘shit’ Aaron ook over zich krijgt uitgestort, telkens weet hij weer op te krabbelen. Hij stort zich niet, zoals zijn vrienden, in drugs, alcohol of gevaarlijke hobby’s. Hij weet zichzelf op te voeden tot een zelfstandige, slimme en weldenkende jongeman. Een jongeman waar de toekomst nog voor open ligt, alleen wil hij dat zelf nog niet geloven. Tot hem iets overkomt wat zijn wereld laat ophouden met draaien. Hij krijgt tijd om na te denken over wat hem allemaal is overkomen en waarom dat is gebeurt. Hij beseft wie de belangrijke mensen zijn in zijn leven en dat hij keuzes kan maken. Het leven en het opgroeien van Aaron heeft mij zeer diep geraakt. Ik wilde tijdens het lezen Aaron af en toe op schoot trekken om hem te knuffelen. Om hem te laten weten dat er echt van hem gehouden wordt, want ja, dat ben ik gedurende het verhaal wel gaan doen. Ik heb Aaron in mijn hart gesloten, omdat Boogers hem zo treffend heeft weten te beschrijven.

Lees dit boek en laat het je raken!

logo_ikleesnederlands

 

 

 

 

Lees hier wat mijn mede-bloggers van ‘Een perfecte dag voor literatuur’ van dit boek vonden.

Mijn muzikale ondersteuning deze keer:


4 reacties

Christiaan Weijts – De linkshandigen

Covertekst
Wanneer Simon Sinkelberg, beter bekend als cartoonist Zink, breekt met de redactie van zijn krant, gaan alle remmen los. Hij scheurt weg in zijn auto en neemt een jonge vrouw mee die met een cellokoffer staat te liften. Wat volgt is een dollemansrit die steeds mysterieuzere trekken krijgt, zeker wanneer Simons verleden hem onderweg komt inhalen. Waar wil de celliste heen? En wat zou er werkelijk in haar koffer zitten? De linkshandigen is een even groteske als meeslepende roman over het karikaturale, over ironie, privacy en ‘de sinistere gave van de linkshandigheid’.

191 pagina’s  De linkshandigen
Uitgeverij  De Arbeiderspers, Amsterdam
ISBN 978 90 295 8966 6
NUR 301

Recensie
Vol enthousiasme begon ik aan het boek wat zeer humoristisch is vormgegeven. Echter belande ik vlak daarna in een periode die iedereen vroeg of laat een keer mee zal maken. Ik hoop alleen niet zoals ik dat nu heb meegemaakt. Na mijn eerste dag in dit boek zat ik ineens aan het sterfbed van mijn oma. Dat ze een heel mooi en lang leven heeft gehad zal ik zeker niet bediscussiëren, alleen de manier waarop ze is gegaan wel. Dat je op je 84ste een heup breekt snap ik nog en dat je heel goed uit de operatie komt ook. Ze probeerde ondanks haar dementie de draad weer op te pakken. Ze had zelfs al fysiotherapie gehad. Maar de complicaties die zeer onverwachts kwamen voor iedereen, snap ik niet. Een maagbloeding en ook nog een longontsteking. Hoe verzin je het? Beter worden ging ze niet meer, we konden alleen nog de pijn laten bestrijden. Het werd morfine. Toen ik aankwam in het ziekenhuis was ze nog bij kennis, maar slecht aanspreekbaar. Ik zag gelukkig wel herkenning in haar ogen toen ik bij haar kwam staan. Daarna is ze in een diepe slaap gegleden die nog twee hele dagen heeft geduurd. Ten overstaan van de familie kon ze na die lange strijd eindelijk loslaten en is ze aan een nieuw avontuur begonnen.

Gedurende die dagen heb ik geprobeerd ook het avontuur van Simon en de celliste Katharina te volgen. Ik moet eerlijk bekennen dat de beelden die ik bovenstaand heb beschreven meer op mijn netvlies stonden dan de letters die ik las. Dat doet overigens niets af aan het werk van Weijts. In een andere situatie had ik vast zaken gezegd zoals dat ik het verhaal van Simon bijzonder vind. Dat ik benieuwd ben waarom hij zo op de vlucht is of waar hij naar opzoek is. Dat hij zaken probeert goed te doen, maar het eigenlijk ook heel erg verknalt. Dat ik het boeiend vind dat hij met bepaalde zaken kan leven en dat ik mij afvraag of dat werkelijk zo is. En dan niet te vergeten Katharina. Een moeilijk te doorgronden personage, die mondjes maat zaken over haarzelf los laat. Het enige wat ze op het eerste gezicht gemeenschappelijk hebben is hun linkshandigheid.

Donderdag nemen we afscheid van mijn oma en dit boek zal mij altijd blijven herinneren aan deze periode.

logo_ikleesnederlands

 

 

 

 

Lees hier wat mijn mede-bloggers van ‘Een perfecte dag voor literatuur’ van dit boek vonden.

Dit keer geen muzikale ondersteuning.

%d bloggers liken dit: