Jenny's Bookcase

Voor echte boekenwurmen of ter inspiratie om te lezen


2 reacties

Maurits de Bruijn – De achterkant van de zon

Covertekst
De baby ligt in de schuddende schoot van mama, en mama krijgt haar niet stil. Ze hoort nu bij ons, ik weet niet waarom. Ik draai me om en aai over het blonde, dunne haar. Ze komt uit Amerika en ze heet Mariah Carey.

Soufjan zit in de auto tijdens een nachtelijke rit door de woestijn van Marokko. Op de achterbank zit zijn moeder met een baby die Soufjan nooit eerder heeft gezien. Hij wil zo goed mogelijk voor zijn nieuwe zusje zorgen. Wanneer Mariah jaren later op zoek gaat naar haar Nederlandse familie, wordt Soufjan geconfronteerd met zijn eigen keuzes. […]

208 pagina’s De achterkant van de zon
Uitgeverij Nieuw Amsterdam, Amsterdam
ISBN 978 90 468 1996 8
NUR 301

Recensie
Niet eerder las ik een boek van Maurits de Bruijn, maar de covertekst sprak mij wel direct aan. Want hoe komt een meisje met de naam Mariah Carey bij een Marokkaans gezin in de auto?

De baby hoort nu bij ons, ik weet niet waarom. Ik draai me om en aai over het blond, dunne haar. Ze komt uit Amerika en ze heet Mariah Carey. p. 5

Hoe de baby bij dit gezin is beland blijft lang onduidelijk. Wel is duidelijk dat de baby verborgen moet blijven voor de buitenwereld. Ze wordt overal verstopt, zelfs in de ladekast er onverwachts een buurvrouw langskomt. Soufjan snapt lang niet wat er aan de hand is, maar dat hij van zijn nieuwe zusje houdt is wel duidelijk. Soufjan en zijn ‘echte’zusje Ikram worden vrijwel aan hun lot overgelaten. Hun ouders letten niet heel erg op ze en ze worden ook niet echt gestimuleerd in wat ze doen. Op een dag als Soufjan oud genoeg is, krijgt hij een zak geld mee en gaat hij naar zijn oom in de grote stad. Daar zorgt zijn oom voor een baan en een huis en moet hij ‘zijn eigen boontjes doppen’. Hij gaat geld verdienen als taxichauffeur en stuurt iedere maand een deel van zijn salaris naar zijn ouders. Ondertussen probeert hij contact te houden met zijn zussen, maar onttrekt zich volledig aan het dagelijks leven. Na zijn werk blijft hij op zijn kamer en kijkt hij Amerikaanse films, om maar even niet in het hier en nu te zijn. Mariah heeft inmiddels ontdekt dat ze Nederlandse ouders heeft en wil naar ze opzoek. Ze gaat weg uit Marokko en ze heeft inmiddels ook een lift geregeld naar Nederland. Soufjan is stiekem jaloers op zijn zusje. Omdat ze niet gebonden is aan de familie kan ze overal heen en ligt de wereld open, iets wat Soufjan ook wel zou willen. Maar iets houdt hem tegen.

Leven is vooral alsof doen, het gaat om de houding waarmee je achter het stuur gaat zitten. Het leven is een verhaal dat je iedere dag opnieuw aan jezelf vertelt. p. 72

Dit boek had ik binnen no-time uit. Ik voelde aan alle kanten dat dit een schrijnend boek was. Ik kreeg de neiging om Soufjan in huis te nemen. Een gezin met weinig liefde, weinig ruimte voor eigen ideeën en ontdekken van de wereld. Dat is zoals het gaat, maar als je zelf tot het besef komt dat dit eigenlijk niet is wat je wilt, dan is het schrijnend. De schrijfstijl van De Bruijn vond ik erg prettig. Heldere en mooie beschrijvingen zorgen ervoor dat je bijna gelooft dat hij van Marokkaanse afkomst is. Neem dit boek mee op vakantie en ontdek de achterkant van de zon!

Bedankt Uitgeverij Nieuw Amsterdam dat ik dit boek mocht lezen!


1 reactie

Romain Puértolas – Het kleine meisje dat een wolk had ingeslikt

Covertekst
Providence Dupois ontmoet in een ziekenhuis in Marrakech de zevenjarige Zahera, die daar al sinds haar geboorte woont. Zahera is een wees en lijdt aan de ongeneeslijke taaislijmziekte. Tussen het meisje en de jonge vrouw groeit een onbreekbare band en als Providence weer vertrekt, belooft ze Zahera dat ze zal terugkomen om haar te adopteren en mee te nemen naar Parijs.

Providence is vastbesloten om woord te houden. Als op de dag dat ze naar Marokko zal vliegen een IJslandse vulkaan uitbarst die al het vliegverkeer in Europa platlegt, gaat ze wanhopig op zoek naar andere middelen van vervoer. Ze komt terecht in een klooster, waar de monniken beweren dat ze haar kunnen leren vliegen: niet met een vliegtuig, maar zelf, met haar armen, door de kracht van haar liefde. Hoe krachtiger de liefde, hoe eerder en beter ze kan vliegen.

Providence gebruikt haar diepe liefde voor Zahera als motor om de bijna 1500 kilometer naar het meisje te overbruggen. Maar is ze nog op tijd…?

187 pagina’s Het kleine meisje dat een wolk had ingeslikt
Meulenhoff Boekerij B.V.
, Amsterdam
ISBN 978 94 023 0406 0

Recensie
Alleen al vanwege de schattige titel wilde ik dit boek lezen. Dus toen ik de kans kreeg van de uitgeverij, greep ik die met beide handen aan.

Tijdens het lezen had ik pas door dat de titel lang niet zo schattig is als ik dacht. Het kleine meisje is Zahera en ze heeft taaislijmziekte die ze omschrijft als een wolk die ze heeft ingeslikt. Ze is sinds haar geboorte al benauwd en heeft haar hele leven al doorgebracht in het ziekenhuis. De benauwdheid wordt alleen maar erger, want ze spuugt klodders aardbeienjam, zoals ze het zelf omschrijft.

Op een dag wordt er in hetzelfde ziekenhuisje een vrouw binnen gebracht. Dat is Providence. Ze heeft op haar reis door Marokko een blindedarm ontsteking gekregen. Deze bevlogen postbode uit Frankrijk heeft altijd van dit soort rare dingen. Maar door haar blindedarmontsteking leert ze Zahera kennen. Ze is helemaal weg van het meisje en besluit haar na heel veel heen en weer vliegen te adopteren. Op het moment dat ze haar eindelijk mag ophalen, gooit er een aswolk van een vulkaan letterlijk roet in het eten. Providence kan helaas niet vetrekken, want het vliegtuig blijft aan de grond. Ze is zo vastbesloten om haar meisje op te halen, dat ze via via bij een Chinees komt die haar leert vliegen in één dag. Zal het haar lukken om haar meisje op te halen door zelf naar Marokko te vliegen?

In het begin van het boek moest ik even wennen aan de schrijfstijl van Romain Puértolas. Soms springt hij van hak op de tak en lees je ineens een gekke anekdote of een grappige omschrijving. Gelukkig wende dat snel. Het boek startte ook anders dan ik verwacht had, maar nu ik het boek uit heb begrijp ik het heel erg goed. Eigenlijk gaat het er om dat je het kind in jezelf niet verliest en dat je je moet blijven verbazen en verwonderen. Een prachtige boodschap van de auteur. Het is een heel erg liefdevol verhaal waar je hart een sprongetje van maakt zodra je de laatste pagina hebt gelezen. Nu wil ik ook het boek over de fakir in de IKEA-kast lezen!