Jenny's Bookcase

Voor echte boekenwurmen of ter inspiratie om te lezen


1 reactie

Marloes Kemming – Het kleine leven van Norbert Jones

Covertekst
De zevenenzeventigjarige Norbert Jones leidt een ogenschijnlijk rustig leven. Hij heeft een liefdevol huwelijk, een ambitieuze dochter en geniet sinds twaalf jaar van zijn pensioen. Vol overgave stort Norbert zich op zijn favoriete bezigheid: verzamelen.

Ruim negentienduizend voorwerpen vonden in de loop der jaren hun weg naar Norberts garage. Ieder object uniek, verzameld in een poging iets van het verleden te behouden. Maar dan slaat het noodlot toe en wordt Norbert gedwongen zich de vraag te stellen: wat te doen met zijn unieke collectie? Een proces van loslaten begint, waarbij Norbert niet alleen afscheid moet nemen van zijn collectie, maar ook van zijn geheimen en naasten. […]

284 pagina’s Het kleine leven
Xander Uitgevers, Amsterdam

ISBN 978 94  016 0472 7
NUR 301

Recensie
In maart 2015 was ik bij de uitreiking van de Coffeecompany Book Award. Marloes Kemming was toen de gelukkige winnares. Inmiddels heb ik ook het boek van Sandra Bernart mogen lezen, een van de andere genomineerden. Ontzettend nieuwsgierig was ik naar het winnende boek, want de jury was er lovend over. Nu is het eindelijk zo ver en heb ik mij mogen onderdompelen in het kleine leven van Norbert Jones. Als klap op de vuurpijl is het ook nog eens het boek van de maanden mei en juni van Judith en mij.

Norbert is nog maar net met pensioen en heeft daardoor alle tijd om bezig te zijn met zijn enorme verzameling. Iedere ochtend gaat hij na het ontbijt naar de garage waar zijn spullen gesorteerd in rekken staan. Dan komt hij tussen de middag thuis voor de lunch en ’s avonds is hij er weer voor het eten. Dit ritme heeft hij nu al een tijdje samen met zijn vrouw en zij laat hem maar gewoon gaan. Hij is zijn hele leven al bezig geweest met verzamelen, inkopen, zoeken en sorteren. Hierdoor heeft hij veel gemist van zijn vrouw, maar ook van zijn dochter. Nu hij met pensioen is, gaat zelfs al zijn tijd zitten in zijn verzameling. Zijn dochter vind het niet meer gezond en probeert hem op allerlei wijzen dit te laten inzien.

Maar dat blijkt op een geven moment niet meer nodig, Norbert krijgt nieuws wat hem besluit het roer om te gooien. Van zijn garage maakt hij een winkeltje. Mensen mogen alleen zijn spullen kopen als ze een goed verhaal hebben waarom ze iets willen kopen. Hoe moeilijk Norbert dit ook vind, hij begint er ook een beetje lol in te krijgen. Hij ontmoet bijzondere mensen en zijn kleine leven wordt daardoor iets groter. Hij wordt bij zijn verzameling kranten zelfs geholpen door een jonge journalist van de plaatselijke krant. Het grote verdriet achter de verzameling van Norbert loopt als een rode draad door het boek heen en zul je beetje bij beetje ontdekken.

Wat heb ik ontzettend genoten van dit boek. Het deed mij heel erg denken aan de boeken van Matthew Quick. Net als bij Quick is ook dit verhaal is liefelijk, met daaronder een diepe ontroerende laag. In het begin had ik helemaal niet door dat het boek zich in Engeland afspeelde, zelfs de naam van Norbert liet bij mij geen belletje rinkelen. Ontzettend knap van Kemming dat zij een zeer geloofwaardig personage heeft neergezet zonder daar zelf een oude man voor te hoeven zijn geweest. Ik heb het boek verslonden en kijk ontzettend uit naar een volgend boek van haar hand.

Ik las dit boek tegelijk met Judith van Biebmiepje, voor onze “Boekenwurmenclub“. Hier kun je lezen wat mijn mede-boekenwurm Judith van dit boek vond.

Bedankt Xander Uitgevers en Marloes Kemming dat ik dit boek mocht lezen!


2 reacties

Laura Maaskant – LEEF!

Covertekst
Laura Maaskant is vijftien als ze voor het eerst hoort dat ze een zeldzame vorm van kanker heeft. Na een lang en zwaar behandeltraject lijkt ze genezen, en pakt ze de draad van haar jonge leven weer op. Ze maakt haar vwo af en gaat studeren in Amsterdam. 

Maar dan keert de ziekte terug. De prognose is ongewis, haar levensverwachting beperkt. Nogmaals loodzware behandelingen ondergaan wijst Laura af. Ze gaat voor kwaliteit van leven; niet met een bucket list, maar ‘gewoon’, met haar vrienden en haar familie, en in haar werk. Zoals ze zelf zegt, ervaart ze haar leven nu juist heel intens. […]

191 pagina’sLeef!
Uitgeverij Ten Have / Kosmos Uitgevers, Utrecht / Antwerpen
ISBN 978 90 259 0392 3
NUR 320

Recensie
Vaak heb ik met dit boek in mijn handen gestaan. In het weekend van de boekpresentatie van Simone van der Vlugt besloot ik het boek te kopen toen ik het tegenkwam in de kringloopwinkel. Ik was onder de indruk van haar interview met Coen Verbraak in ‘Kijken in de ziel: op de drempel‘ en was nieuwsgierig naar haar boek.

Laura beschrijft in het boek het traject van haar ziekte wat ze heeft doorlopen en welke keuzes ze daarin heeft genomen. Van de onverwachte pijn, de onderzoeken en de behandelingen. Maar ook de draad weer oppakken na een zware tijd, voelen dat je weer in het leven staat en dan vervolgens keihard terug worden gesmeten na een slechte uitslag. Alles wat ze heeft meegemaakt weet Laura in heldere bewoording uit te leggen.
Elke dag is namelijk bijzonder: er is maar één dag, deze dag, in dit moment. Het leven is zó waardevol. Ik neem je graag mee in mijn wereld. Mijn wereld, waarin ik belangrijke dingen leerde van alles wat ik heb meegemaakt. [p.19]
Ziek zijn is altijd een groeiproces. Of je nu doodgaat of niet, of het je tijd is of niet, het enige wat op dat moment mogelijk is, is groeien. [p.49]
Iedereen roept altijd dat je moet genieten van de kleine dingen, van het leven, etc. Maar ik denk dat je het pas goed beseft als je zoiets overkomt wat Laura is overkomen. Haar boek is dat ook een wake up call voor iedereen die gezond in het leven staat, maar zich laat opslokken door de waan van de dag. Voor mij geldt dat in ieder geval wel.
Het leven is niet te verliezen, enkel los te laten. [p.98]
Ondanks de paradox die in mijn leven zichtbaar werd toen ik mij niet meer ziek voelde, wil ik je oproepen om wél te doen wat je hart je ingeeft. […] Het leven is te kort om te dromen, te durven en te doen. [p.181]
Je weet nooit waar je morgen bent of wat er in je leven gebeurt. Daarom is het hier en nu zo belangrijk. Het was fijn om daar even bij stil te staan en de levenslessen van Laura in mij op te nemen. Het is een ontroerend en dapper boek, maar haar woorden stralen kracht uit. Ik hoop dat het haar nog lang goed mag gaan.


6 reacties

Thomas Verbogt – Als de winter voorbij is

Covertekst
Het kunnen maar een paar seconden zijn die je leven uiteindelijk bepalen. Iemand aankijken of juist niet. Ineens gekust worden op een zomerse dag. Meer hoeft het niet te zijn. Zo vergaat het de hoofdpersoon van deze roman, die jaren leeft met de herinnering aan zo’n moment. Maar de herinnering alleen is niet genoeg.
Als de winter voorbij is is een verhaal over schuld en schaamte, en het besef dat we allemaal voorbijgangers zijn die elkaar even aankijken of aanraken. Een verhaal over de vraag waar het nu uiteindelijk om gaat: om de waarheid of de werkelijkheid. Als de winter voorbij is – het is een belofte, het is de hoop op iets nieuws.

222 pagina’sAls de winter voorbij is
Nieuw Amsterdam Uitgevers
, Amsterdam
ISBN 978 90 468 1932 6
NUR 301

Recensie
Zo’n twee jaar geleden was ik op het Crossing Border Festival in Den Haag. Daar lopen ook heel veel auteurs in het wild rond en sommige daarvan geven ook lezingen. Op aanraden van Cathelijne ging ik mee naar Thomas Verbogt. Het boek wat hij toen besprak heb ik niet gelezen, maar de kans om nu eindelijk iets van hem te lezen liet ik nu niet aan mij voorbij gaan.

De hoofdpersoon heet Thomas (autobiografisch?) en kijkt als oudere man terug op zijn leven. Eigenlijk zou je kunnen zeggen dat hij in de winter van zijn leven is. Zijn band met vrouwen wordt uitgebreid beschreven en die start al bij zijn oudere zus. Zij is als wees opgenomen na de Tweede Wereldoorlog in het gezin door zijn ouders. Thomas keek tegen haar op, maar voelde zich ook erg op zijn gemak bij haar. Meerdere vriendinnetjes komen voorbij, maar er is er een heel erg bijzonder. Daar heeft hij geen relatie mee gehad, maar door een kus en een schoolkamp zijn ze gedurende een deel van hun leven aan elkaar verbonden. In die tijd stoten ze elkaar af en trekken ze elkaar aan zonder dat er een liefdesrelatie ontstaat. Maar ze maken wel heftige zaken mee, die een diepere impact hebben dan ze beide doen geloven.

Na het lezen van dit boek heb ik moeite om onder woorden te brengen wat ik van ‘Als de winter voorbij is’ vind. Dat ik de taal van Thomas Verbogt prachtig vind, dat weet ik wel. Nooit vouw ik ezelsoren in boeken, maar nu moest ik wel. Zinnen die ik prachtig vond kregen zonder blikken of blozen een vouw. Dat is een van de dingen die het boek met mij deed, ik vouwde voor Verbogt ezelsoren.

Wat het ook met mij deed is dat ik sommige passages meerdere keren moest lezen. Wat zegt Verbogt nou eigenlijk? Waar wil hij met zijn verhaal heen? Heel lang had ik geen richtingsgevoel in het boek en dwaalde ik van hoofdstuk naar hoofdstuk. Prachtige hoofdstukken, die al klein verhaal op zich waren, maar ze gaven mij geen richting. Is dat eigenlijk erg? Nou, ik hou van duidelijkheid, en dat zegt meer over mij dan over Verbogt. Maar ik neem dit alles voor lief en waardeer dit boek in zijn totale vorm. Want ik heb kennisgemaakt met Verbogt en nu moet ik meer van hem lezen.
 logo_ikleesnederlands

 

 

 

 

Lees hier wat mijn mede-bloggers van ‘Een perfecte dag voor literatuur’ van dit boek vonden.

Mijn muzikale ondersteuning deze keer:


1 reactie

Sander van Leeuwen – Liever geen applaus voor ik leef

Covertekst
Het leven van de twintiger Thomas zit op slot. Hij heeft het gevoel een toevallige bijkomstigheid te zijn van andere levens. Zijn dagen zijn een aaneenschakeling van herhalingen. Thomas probeert zichzelf wanhopig in beweging te zetten, maar er verandert niets. Dan krijgt hij een brief van een meisje dat hij niet kent: Anna. Ze woont in Schotland en stuurt hem zeer persoonlijke ontboezemingen. Thomas kan het tegen wil en dank niet laten om terug te schrijven, en er ontstaat een briefwisseling. De brieven worden steeds somberder, alles in Anna’s leven lijkt zwart te zijn. Het doet Thomas denken aan zijn beste vriend Frank, die een aantal jaren geleden uit het leven stapte. Op een dag vraagt Anna Thomas om haar op te zoeken. Dat is de vonk die hem eindelijk tot leven wekt: gedreven door schuldgevoel over de geschiedenis van Frank, besluit hij te gaan. Hij moet Anna redden. Maar zo eenvoudig blijken de zaken niet te liggen.

177 pagina’s  liever geen applaus
Uitgeverij Meulenhoff Boekerij B.V., Amsterdam
ISBN 978 94 6092 393 7

Recensie
Thomas is, zoals je in de covertekst kunt lezen, wanhopig. Hij heeft zijn studie afgerond, maar heeft geen passend werk. En eigenlijk doet hij weinig moeite om daar iets aan te veranderen. Zijn vriendin Eva daarentegen heeft een baan en is vrij succesvol. Thomas maakt samen met een oude vriend basisscholen schoon. Zijn vriend, is het schoonmaakbedrijfje begonnen toen hij net als Thomas ook in zo’n ‘mislukt’ fase zat. Hij bedacht, basisscholen zijn er altijd en die zullen altijd moeten worden schoongemaakt. Dat schoonmaken duurt meestal tot midden in de nacht. Eva en Thomas zien elkaar alleen ’s morgens vroeg in bed of bij het ontbijt. Dit zorgt langzaam aan voor steeds meer afstand. Eva is in ontwikkeling en Thomas staat stil. Thomas hangt in het verleden, het gemis naar zijn vriend Frank maakt ook dat Thomas niet vooruit durft. Thomas heeft de kans om verder te leven en Frank niet meer en dat is ingewikkeld.
Tot het moment dat hij de brieven van Anna ontvangt. Zij is iemand die hem begrijpt, dat de dagen donker kunnen zijn, dat je geen energie hebt om te gaan solliciteren. Eindelijk besluit hij iets te gaan doen in zijn leven en dat door te zetten, hij gaat naar Schotland. Daar komt hij tot inzichten die niemand anders hem had kunnen geven…

Tijdens het lezen heb ik mij behoorlijk zitten ergeren aan Thomas. Ik hou zelf helemaal niet van die types, maar dat is mijn ding. Toch knap dat Van Leeuwen mij zo met zijn personage kon raken, ook al was dit voor mij op een negatieve manier. Ik was in zekere zin wel betrokken. Ik had echt zin om Thomas bij zijn kladden te pakken, tegen hem te zeggen dat hij iets moest gaan doen, dat zaken hem anders zouden ontglippen. Ondanks mijn ergernis rondom Thomas moet ik zeggen dat Van Leeuwen een fijne en snelle schrijfstijl heeft. Dat ik het boek af en toe moest wegleggen kwam dus niet door de auteur, maar door de persoon die hij had gecreëerd.

logo_ikleesnederlands


9 reacties

Jojo Moyes – Voor jou

Covertekst
Louisa’s wereld is klein. Ze werkt in een café om de hoek en woont nog bij haar ouders, en hoewel ze ergens wel weer dat haar vriend Patrick niet de liefde van haar leven is, passen ze goed genoeg bij elkaar. Lekker overzichtelijk. Wills wereld is ook klein. Vroeger had hij alles wat hij zich kon wensen – een goede baan, avontuurlijke vakanties, een mooie vriendin – maar door een ongeluk zit hij in een rolstoel, verlamd vanaf zijn nek. Door de chronische pijn en zijn wanhoop ziet hij maar één uitweg.
Wanneer Louisa haar baan kwijtraakt, gaat ze aan de slag als Wils verzorger, en het duurt niet lang voor de tegenpolen botsen. Als ze ontdekt wat Will voor ogen heeft, besluit Louisa alles op alles te zetten om hem van gedachten te doen veranderen. Maar hoe overtuig je iemand dat er nog zo veel avonturen te bleven zijn, als je zelf niet wereld durft te ontdekken?

405 pagina’s Voor jou
Uitgeverij De Fontein, Utrecht
ISBN 978 90 325 1485 3
NUR 302

Recensie
Dit prachtige boek kreeg ik van een lieve vriendin voor mijn dertigste verjaardag. Hiermee geef ik gelijk al aan wat ik van het boek vond. Dit is een van de weinige boeken die mij zo in zijn greep hield. Ik moest en zou het boek uitlezen en zo geschiedde om half twee ’s nachts.

Na de proloog wist ik even niet welke kant het boek op ging, omdat het proloog over Will gaat en je daarna ineens in het leven van Louisa stapt. Ze is net werkloos geworden omdat haar baas het café heeft verkocht. De druk op Louisa is groot, want zij zorgt voor een groot deel van de inkomsten voor het hele gezin. Na een flinke speurtocht naar banen wordt ze gewezen op een baan als privéassistente. Ze besluit toch maar te solliciteren en ze mag op gesprek komen bij de moeder van Will. Voor Louisa is een gerenommeerde verpleegkundige op gesprek geweest, ze schat haar kansen slecht in. De moeder van Will is echter niet opzoek naar een verpleegkundige, maar naar iemand die haar zoon de mooie kanten van het leven kan laten zien en wat vrolijkheid brengt. Dat hoopt ze met Louisa te bereiken. Louisa besluit, tegen haar zin in, toch voor de baan te gaan. Het is maar voor een paar maanden, want wat is nou een paar maanden?

Het eerste contact tussen Will en Louisa verloopt moeizaam waardoor Louisa niet veel meer doet dan een beetje schoonmaken in het huis van Will en theezetten. Toch weet ze langzaam aan contact met Will te leggen en kijken ze zelfs af en toe samen een film. Beetje bij beetje komt Louisa er achter waarom haar klus slechts een paar maanden duurt en hoe Will over de hele situatie denkt. Dan trekt ze alles uit de kast om Will bij zich te houden.

Niet eerder heb ik bij de laatste bladzijden van een boek zoveel tranen in mijn ogen gehad dat ik de letters niet meer kon zien. Ondanks dat ik op een gegeven moment doorhad hoe de vork in de steel zat, wist Jojo Moyes mij te raken met haar prachtige zinnen. Die onvoorwaardelijke liefde van Louisa is echt prachtig, maar ook de drive van Will om Louisa te laten inzien dat er zoveel moois is in de wereld. Dus ja, lees dit boek en laat je meeslepen. En ja, pak de zakdoeken er maar bij en doe voor de zekerheid ook maar een chocolaatje. Een van mijn favoriete boeken van de afgelopen tijd! Bedankt lieve Tien!