Jenny's Bookcase

Voor echte boekenwurmen of ter inspiratie om te lezen


2 reacties

Laura Maaskant – LEEF!

Covertekst
Laura Maaskant is vijftien als ze voor het eerst hoort dat ze een zeldzame vorm van kanker heeft. Na een lang en zwaar behandeltraject lijkt ze genezen, en pakt ze de draad van haar jonge leven weer op. Ze maakt haar vwo af en gaat studeren in Amsterdam. 

Maar dan keert de ziekte terug. De prognose is ongewis, haar levensverwachting beperkt. Nogmaals loodzware behandelingen ondergaan wijst Laura af. Ze gaat voor kwaliteit van leven; niet met een bucket list, maar ‘gewoon’, met haar vrienden en haar familie, en in haar werk. Zoals ze zelf zegt, ervaart ze haar leven nu juist heel intens. […]

191 pagina’sLeef!
Uitgeverij Ten Have / Kosmos Uitgevers, Utrecht / Antwerpen
ISBN 978 90 259 0392 3
NUR 320

Recensie
Vaak heb ik met dit boek in mijn handen gestaan. In het weekend van de boekpresentatie van Simone van der Vlugt besloot ik het boek te kopen toen ik het tegenkwam in de kringloopwinkel. Ik was onder de indruk van haar interview met Coen Verbraak in ‘Kijken in de ziel: op de drempel‘ en was nieuwsgierig naar haar boek.

Laura beschrijft in het boek het traject van haar ziekte wat ze heeft doorlopen en welke keuzes ze daarin heeft genomen. Van de onverwachte pijn, de onderzoeken en de behandelingen. Maar ook de draad weer oppakken na een zware tijd, voelen dat je weer in het leven staat en dan vervolgens keihard terug worden gesmeten na een slechte uitslag. Alles wat ze heeft meegemaakt weet Laura in heldere bewoording uit te leggen.
Elke dag is namelijk bijzonder: er is maar één dag, deze dag, in dit moment. Het leven is zó waardevol. Ik neem je graag mee in mijn wereld. Mijn wereld, waarin ik belangrijke dingen leerde van alles wat ik heb meegemaakt. [p.19]
Ziek zijn is altijd een groeiproces. Of je nu doodgaat of niet, of het je tijd is of niet, het enige wat op dat moment mogelijk is, is groeien. [p.49]
Iedereen roept altijd dat je moet genieten van de kleine dingen, van het leven, etc. Maar ik denk dat je het pas goed beseft als je zoiets overkomt wat Laura is overkomen. Haar boek is dat ook een wake up call voor iedereen die gezond in het leven staat, maar zich laat opslokken door de waan van de dag. Voor mij geldt dat in ieder geval wel.
Het leven is niet te verliezen, enkel los te laten. [p.98]
Ondanks de paradox die in mijn leven zichtbaar werd toen ik mij niet meer ziek voelde, wil ik je oproepen om wél te doen wat je hart je ingeeft. […] Het leven is te kort om te dromen, te durven en te doen. [p.181]
Je weet nooit waar je morgen bent of wat er in je leven gebeurt. Daarom is het hier en nu zo belangrijk. Het was fijn om daar even bij stil te staan en de levenslessen van Laura in mij op te nemen. Het is een ontroerend en dapper boek, maar haar woorden stralen kracht uit. Ik hoop dat het haar nog lang goed mag gaan.
Advertenties


4 reacties

Eli Brown – Buskruit en Kaneel

Covertekst 

Begenadigd chef-kok Owen Wedgwood moet letterlijk koken voor zijn leven als hij gevangen wordt genomen door de bemanning van de Flying Rose. Het is 1819 en de beroemde chef is ontvoerd foor de meedogenloze kapitein Mad Hannh Mabbot. Hij zal gespaard worden, zo vertelt ze hem, zolang hij elke zondag exquise maaltijden voor haar op tafel weet te toveren. Om de vlammend-roodharige kapitein rustig te houden, gaat Wedgwood aan de slag met de magere voorraden aan boord. Zijn eerste triomf op zee is echt brood, gemaakt van zuurdesem dat hij laat gisten in een blik onder zijn hemd tijdens een verhitte strijd, terwijl mannen om hem een in de pan worden gehakt. Al snel maakt hij exotische gerechten als bijvoorbeeld theegerookte paling en ananaswijn. Kapitein Mabbot is echter niet alleen bezig met voedsel, ze is op een queeste naar de Koperen Vos, een mythische figuur of de duivel, wie zal het zeggen?

366 pagina´sBuskruit en Kaneel
Uitgeverij Signatuur – Utrecht
ISBN 978 90 567 2434 4
NUR 302

Recensie

Dit boek heeft mij zeer aangenaam verrast. Heel even moest ik er in komen, maar zodra Owen op het schip van Mad Mabbot beland, wil je niet ophouden met lezen. Het is een beetje Pirates of the Caribian meets Herman den Blijker (hoewel Owen in mijn fantasie wel haar heeft en niet zo dik is, maar dat gehele terzijde). Owen is een heel goede kok en Mad Mabbot wil graag dat hij iedere zondag alleen voor haar kookt. Hij mag zelfs met haar mee dineren op de zondagen. Tijdens de diners hebben ze boeiende gesprekken, waar Mad Hannah erg behoefte aan heeft tussen al dat piratengeweld. De rest van de week mag hij gerechten voorbereiden. De bemanning krijgt vieze reuzel en scheepsbeschuit te eten, waar ook Owen van moet mee eten. Je begrijpt dat dit voor een topkok wel even schrikken is. Het is echt heel erg leuk als je leest over de bevlogenheid waarmee Owen in zijn kombuis staat. En, dat hij ondanks de schare ingrediënten prachtig klinkende gerechten weet te maken.

De geuren die mijn kookkunst maar een paar uur eerder zo hadden geïnspireerd, werden tijdelijk overstemd door de texturen van het maal. De kroketjes kraakten en fluisterden als erin werd gebeten; vanbinnen weken de delicate vingers van krabvlees aarzelend uiteen, als geliefden die elkaars hand vast hielden. De duiven lagen decadent in hun dampende terine. De mole droop van het vlees en stroomde in donkere riviertjes onder de tong.

Het leuke is, dat het niet alleen maar over koken gaat. Maar dat er ook enorme zeeslagen worden bevochten, ze blijven tenslotte toch piraten. Mad Mabbot bevecht namelijk onrecht en probeert wat aan de enorme handel van opium te doen. Je zou haar een beetje een vrouwelijke Robin Hood kunnen noemen. Voor Owen is dit een zeer rare en vreemde wereld, aangezien zijn vorige werkgever een welgestelde heer was. Gedurende het verhaal raakt Owen aan het leven op het schip gewend met hier en daar wat obstakels en de bemanning aan hem. Dat leidt tot mooie plotwendingen die je tot aan de laatste bladzijde aan het boek gekluisterd houden. Echt een aanrader!