Jenny's Bookcase

Voor echte boekenwurmen of ter inspiratie om te lezen


Een reactie plaatsen

João Ricardo Pedro – Onderweg

Covertekst
Na een treinramp in Noord-Portugal ontvangt Marta’s moeder een bericht: de rugzak van haar dochter, studente aan de kunstacademie, is tussen de brokstukken gevonden. Haar stoffelijke overschot is echter onvindbaar. Marta’s jongere broer João, een gevoelige jongen die en diepe bewondering én vrees koestert voor zijn sterke gewelddadige zus, blijft met veel vragen achter. Aan de hand van haar tekeningen en zijn herinneringen probeert hij de waarheid rond zijn zus te achterhalen. Een reeks bonte figuren trekt voorbij, terwijl hij zelf volledige ontbreekt in het leven dat ze schetst. […] 

170 pagina’s 
Uitgeverij Signatuur,  Amsterdam
ISBN 978 90 567 2582 2
NUR 302

Recensie
Een aantal jaar geleden las ik het eerste boek van João Ricardo Pedro, ‘Jouw gezicht zal het laatste zijn‘. Ik was erg onder de indruk en ben erg blij dat ik van de uitgever zijn tweede boek ook mag lezen.  Lees verder

Advertenties


2 reacties

João Ricardo Pedro – Jouw gezicht zal het laatste zijn

Covertekst 

Augusto Mendes is een welgestelde dokter, die tijdens de dictatuur van Salazar de stad verlaat om in een ver en afgelegen dorp te gaan wonen, niemand weet waarom. Zijn zoon Antonio Mendes komt getraumatiseerd terug van de oorlog in Angola, waar hij twee keer naartoe is gestuurd. Dan komt diens zoon Duarte Mendes, de eigenlijke hoofdpersoon, een begenadigd pianist – die de muziek helemaal de rug toekeert. Hij beseft dat ook hij is aangeraakt door deze beladen familiegeschiedenis, en dat hij degene is die het een plek moet geven.

183 pagina´sPerfecte dag 2
Uitgeverij Signatuur, Utrecht en Kitty Pouwels
ISBN 978 90 567 2469 6
NUR 302

Recensie

Na het lezen van ‘Jouw gezicht zal het laatste zijn’ bleef ik achter in wat verwarring. Gelukkig ging de dag erna naar het Crossing Border Festival in Den Haag waar ik samen met een aantal andere bloggers Pedro zou ontmoeten. Na zijn lezing werd mij een hoop duidelijk. Het verslag over mijn bezoek aan het festival kun je hier lezen.

Het boek beschrijft drie generaties van mannen waarin de laatste en huidige generatie de gebeurtenissen van de vorige twee nog steeds ervaart. De grootvader van Duarte, Augusto heeft geleefd onder de dictatuur van Salazar. De vader van Duarte, Antonio, vocht in Angola waar hij getraumatiseerd van terug kwam.  Hierin zie je ook het verleden van de auteur weer terug. Ook zijn vader heeft gevochten in de oorlog en kwam terug met een trauma. Overigens heeft Pedro zelf ook een trauma, die je ook weer in het boek terug ziet komen. Als hij als kind naar de dokter moest, dan ging hij met zijn ouders naar Lissabon. Daar zag hij mensen op straat bedelen zonder armen, benen of oog. Dat heeft een diepe indruk op hem gemaakt. In het boek komt ook een vrouw voor zonder been, die zichzelf heeft geschilderd.

Daarnaast gaat het verhaal erg heen weer in schrijfstijl en personages. Het ene moment schrijft Pedro heel mooi beschrijvende zinnen en dan weer letterlijk een dialoog die lijkt op: Jan zegt: …. Piet zegt:…. Jan zegt:… Maar ook de perspectieven van de personages wisselen erg snel. Na de lezing begreep ik dat Pedro ook zo werkt, in zijn hoofd gaat het tijdens het schrijven ook heel erg heen en weer. Ik denk dat dat het boek persoonlijker is geworden dan dat je op het eerste gezicht zou zeggen. Het is bijna een verborgen autobiografie die je tussen de regels door leest.

Het boek heeft vele mysteries en sommige zullen dat voor altijd blijven, zelfs voor Pedro. De bijzonderste van het hele verhaal is de opgezette kat achterin een jeep midden in Angola. Waarom? Dat moet je zelf lezen!

Wat mijn mede-bloggers er van vonden lees je hier.

De volgende nummers vond ik toepasselijk om de Portugese sfeer.


11 reacties

Crossing Border Festival 2013

De zonderlinge avonturen van het ‘geniale’ boekenmeisje

Afgelopen zaterdag 16 november waren Cathelijne (van Not Just Any Book & Een perfecte dag voor literatuur) en ik uitgenodigd door uitgeverij Signatuur voor een borrel met de onder andere auteur João Ricardo Pedro. Zijn boek staat op de planning voor eind december bij ‘Een perfecte dag voor literatuur’. Vooraf aan de borrel heb ik zijn boek ‘Jouw gezicht zal het laatste zijn’ gelezen. Dit boek is overigens het debuut van Pedro, waar hij ook nog eens een literaire prijs, LeYa, mee won. De prijs was gemoeid met een geldsom van €100.000,- , iets wat auteurs in Nederland niet meer kunnen winnen helaas.

Perfecte dag 2Pedro Feest van het begin

Bij de borrel waren redacteuren, pr-mensen, auteurs, Wim Brands (VPRO-boeken) en boekenbloggers. Erg leuk om deze in het echt te ontmoeten en te kletsen over (bijna) niets anders dan boeken. Pedro heeft bij de borrel mijn boek gesigneerd; voor Jenny, met een kus. Zoiets zie ik een Nederlandse auteur nog niet zo gauw zeggen, dat blijft vaak bij, ‘veel leesplezier’. Gelukkig dat Pedro het er bij zei, hij heeft het namelijk opgeschreven in het Portugees. Maar gezien zijn handschrift had het ook Arabisch kunnen zijn ;).

pedro 2

Het diner

Na de borrel besloten we met de boekbloggers een hapje te eten in de stad. We hebben gezellig gekletst en lekker gegeten. Helaas hadden we geen van alle onze schoonmoeder bij ons. Maar ben jij wel een keer in Den Haag met je schoonmoeder, ga dan eten bij Het Kabinet (Lange Houtstraat 15).

Kabinet

De Avond(en)

Toen was het tijd voor het festival in de Schouwburg van Den Haag. Er hing een gemoedelijke sfeer en allerlei leeftijden waren vertegenwoordigd. Leuk om ook verschillende auteurs in ‘het wild’ te zien rondlopen. Van Carry Slee, tot Eric Corton en van Mirjam Rotenstreich tot Amity Gaige. Uiteraard bezochten we eerst met z’n alle de lezing van João Ricardo Pedro met interviewster Rosan Hollak.

Pedro is geïnspireerd door Kafka en Tolstoy. Door hen voelde hij de behoefte om te schrijven, hij voelde het belang van de literatuur.  Hij zei: ‘thank God dat ik ben ontslagen’, want hij was heel lang niet in staat om iets te doen waar hij trots op was. Na zijn ontslag besloot hij om te gaan schrijven, hij opende Word en toen…. Toen was er een hele tijd niets. Pedro legde uit dat hij als het ware door een huis met kamers liep en daar heel lang niets aantrof. Hij schreef maar wat van zich af, tot hij op een dag de juiste kamer opende. Daar lagen zijn herinneringen die zijn boek ‘Jouw gezicht zal het laatste zijn’ werd. Hij moet gewoon schrijven en als een boek klaar is, vind hij het al geen leuk boek meer, omdat er nieuwe verhalen op hem liggen te wachten die geschreven moeten worden.

crossingcrossing 3

Het boek gaat veel verschillende kanten op, Pedro legt uit dat hij ook zo werkt. Hij heeft veel verschillende verhalen in zijn hoofd en schrijft vanuit daaruit. Er zijn vele mysteries in het boek, maar ook gebeuren er absurde dingen. Duarte (de hoofdpersoon) die ineens stopt met pianospelen, terwijl ongelooflijk getalenteerd is. Maar ook de vrouw met één been en haar schilderij en de opgezette kat Joseph achterin de jeep midden in Angola. De vader van Pedro is ook in Angelo geweest. Hij observeerde als kleine jongen graag zijn vader bij het roken. De manier van het vasthouden van zijn sigaret gaf aan hoe zijn vader zich voelde. Dit boek is dan ook een eerbetoon aan de mannen uit die tijd en het laat ook zien dat de effecten van een oorlog of dictatuur vele generaties door gaan. Als Pedro met z’n ouders naar Lissabon ging om naar de dokter te gaan, ze woonden net buiten de stad, dan zag hij veel mensen zonder ledematen of ogen. De slachtoffers van onder andere de oorlog in Angola en dat heeft hem getraumatiseerd.

Soms blijven de lijnen van zijn verhaal in zijn hoofd leven en misschien wordt dit wel weer een nieuw boek. Dus wie weet zien wij een van de hoofdpersonen van zijn boek nog eens terug in een ander boek. Erg mooi om meer van João Ricardo Pedro te weten te komen. Mijn recensie over zijn boek ‘Jouw gezicht zal het laatste zijn’ komt op 30 december online, maar ik kan al zeggen dat als je van literatuur houdt dat je het zeker moet gaan lezen.

Het hart van alle dingen

Na João Ricardo Pedro heb ik ook nog een lezing bezocht van Thomas Verbogt op aanraden van Cathelijne. Hij werd geïnterviewd door Wim Brands, maar Thomas had genoeg te vertellen over zijn nieuwe boeken die onder andere gaan over zijn goede vriend en de vriendschap die zij hadden. Zijn nieuwe boek komt uit op de sterfdag van zijn vriend.  Erg mooi als je zo’n eerbetoon krijgt van een vriend.

Op aanraden van Judith (van Leeswammes) heb ik het boek Schroder van Amity Gaige gekocht. Dus wilde ik ook haar lezing bijwonen. Wat een leuke vrouw is dat en ze heeft mij helemaal enthousiast gemaakt voor haar boek. Ik heb allemaal aantekeningen gemaakt die ik er bij pak zodra ik haar boek heb gelezen. Niet alleen kocht ik het boek van Gaige, maar ook de nieuwe van Carry Slee, ‘Strijken’. Gaige en Slee signeerde precies op de juiste momenten tussen de andere lezingen door, dus ben ik naast de boeken ook twee handtekeningen rijker. Ik kijk terug op een leuke en leerzame avond die zeker voor herhaling vatbaar is. Hopelijk is Tessa (een van de bloggers) er dan ook bij, die helaas ontbrak door een storing bij de NS. En nog leuker als er nog meer bloggers van de partij zijn. Bedankt Cathelijne, Judith, Connie (en man), Charlotte en Jacandra.

Hieronder nog wat beelden van de avond en mijn aankopen.

crossing 4crossing 5crossing 6crossing 7crossing 8crossing 9