Jenny's Bookcase

Voor echte boekenwurmen of ter inspiratie om te lezen


Een reactie plaatsen

Joachim Meyerhoff – Ach, deze leegte, deze verschrikkelijke leegte

Covertekst
Op mijn twintigste werd ik tot mijn grote verrassing in München op een toneelschool aangenomen en trok ik bij mijn grootouders in omdat ik geen kamer kon vinden. Het contrast tussen deze twee werelden had niet groter kunnen zijn. Hierover wil ik vertellen: over mijn boven alles beminde grootouders, met z’n tweeën gevangen in hun schitterende huis, en over hoe het is als iemand tegen je zegt: ‘Je moet leren met je tepels te glimlachen.’

Zijn grootmoeder, ooit zelf actrice, is nog steeds een diva. Zijn grootvader, een gepensioneerde filosofieprofessor, is een scherpe, maar slechthorende man. Hun dagen zijn ingedeeld aan de hand van absurde rituelen waarin alcohol een belangrijke rol speelt. […]

312 pagina’s Ach, deze leegte
Uitgeverij Signatuur, Amsterdam
ISBN 978 90 5672 551 8
NUR 302

Recensie
Vorig jaar maart las ik mijn eerste boek van Joachim Meyerhoff. Ook dat boek had toen een bijzonder titel en vertelde over de jeugd van Joachim. Lees hier meer over ‘Wanneer wordt het eindelijk weer zoals het nooit is geweest’. In dit boek vertelt Joachim over zijn leven na zijn twintigste.

Joachim weet eigenlijk niet zo goed wat hij wil met zijn leven. Hij heeft een baan aangeboden gekregen in een zwembad van een ziekenhuis. Dat lijkt hem wel wat, zo tussen de zusters. Maar om de een of andere reden doet hij ook auditie voor de toneelschool en wordt daar ook toegelaten. Na veel wikken en wegen kiest hij voor de toneelschool en laat de zusters aan zich voorbij gaan. Om te kunnen studeren aan de toneelschool moet Joachim eigenlijk op kamers, maar heeft er nog geen een gevonden en gaat zo lang bij zijn grootouders wonen. Beide hadden niet kunnen vermoeden dat dit voor de duur van zijn gehele studie zou zijn.

‘Hermannn, hij is er al! Onze lieveling is er!’ Ze draaide de sleutel twee keer om en deed de deur open. Energiek wierp ze haar armen in de lucht, keek me blij verrast aan en riep alsof we elkaar jaren niet hadden gezien, alsof de verloren zoon was teruggekeerd: ‘Nee jij bent het! Hoe is het mogelijk! Je bent er! Wat heerlijk! Jongen!’ p. 79

‘En zo begon ik een nieuw leven: als volwassen kleinkind in het huis van mijn grootouders en als verwonderde beginneling op de toneelschool’. p. 85

Joachim begint vol enthousiasme aan zijn nieuwe studie. Hij maakt vrienden daar, maar die houdt hij op afstand en hij ziet zijn klasgenoten alleen op school. Al gauw blijkt dat het maar de vraag is of deze studiekeuze wel de juiste was. Door zijn enorme lengte en gebeurtenissen uit het verleden klapt hij geregeld dicht op het podium. Hij schaamt zich voor zichzelf. Leraren proberen van alles met hem te trainen, maar Joachim komt maar niet los op het podium. Dit lukt alleen als hij zichzelf niet hoeft te zijn. De enige plek waar hij zijn zorgen kan vergeten is bij zijn grootouders thuis. In de roze kamer waar hij logeert voelt hij zich geborgen. Ook helpt het drankritueel van zijn ouders hem door een zware tijd heen. Hij verdrinkt letterlijk zijn zorgen. Deze zorgen worden gedurende zijn studie steeds groter als het niet goed gaat met zijn ouders en grootouders.

‘Veel liever zou ik willen opgeven, het bijltje erbij neergooien en mijn inspanningen staken om een rechtlijnig traject te volgen. Wat, vroeg ik mij af, vergt eigenlijk meer kracht, meer moed: iets doorzetten of iets afbreken?’ p.123

Joachim Meyerhoff is een geweldige verteller. Omdat het gaat over zijn eigen leven, voel je dat in alles en kan hij tot in de detail jou uitleggen hoe het is gegaan. Sommige delen in het boek zijn absurdistisch en gek, en andere zijn weer ontroerend en mooi. Deze afwisseling maakt dat ik van zijn schrijfstijl hou. Ik ben blij dat ik de schrijver weer een stukje beter heb leren kennen. Ik ben heel erg benieuwd welk deel uit zijn leven hij in zijn volgende boek gaat beschrijven.

Bedankt Signatuur dat ik dit boek mocht lezen!

Advertenties


4 reacties

Joachim Meyerhoff – Wanneer wordt het eindelijk weer zoals het nooit is geweest

Covertekst
Hoe is het om op te groeien tussen honderden psychiatrische patiënten en lichamelijk gehandicapten omdat je vader de directeur is van een psychiatrische kliniek en je ouderlijk huis op hetzelfde terrein staat? Een komisch en tegelijkertijd treurig verhaal over een jongen die het best in slaap valt bij de kreten van patiënten, die een bloedbroederschap met de hond sluit en die het dubbelleven van zijn vader ontdekt – een fascinerende man die uitblinkt in theorie, maar verzaakt in de praktijk, die vol levensvreugde is en toch zijn einde te snel dichtbij ziet komen.

311 pagina’s  Zoals het nooit is geweest
Uitgeverij Signatuur, Amsterdam
ISBN 978 90 567 2508 2
NUR 302

Recensie
Alleen al de titel maakte dat ik het boek graag wilde lezen. De uitgeverij nodigde mij uit om mee te doen met de blogtour en ik zei zoals je ziet ja.

Joachim vertelt in het boek zijn eigen verhaal, over hoe hij opgroeide op het terrein van een psychiatrische instelling te midden van alle patiënten. Zijn vader is de directeur van de instelling en zijn moeder is thuis om voor hem en zijn twee broers te zorgen. Zijn twee broers maken het hem niet gemakkelijk. Zij eisen dat Joachim bepaalde klusjes voor ze doet voordat Joachim bijvoorbeeld door de microscoop van een van zijn broers mag kijken. Ze pesten hem vaak en vinden hem dom, maar eigenlijk is hij een ontzettende dromer. Joachim heeft tevens last van driftbuien wat het pesten extra aanwakkert. Wegens zijn driftbuien mag hij een tijdje niet naar school en moet zich vermaken op het terrein van de instelling. Daar lopen de meest uit een lopende patiënten. Zo is er een patiënt die helemaal gek is op klokken. Op een dag heeft hij twee handklokken en loopt de hele dag al luidend over het terrein. Joachim is bang voor deze patiënt, tot hij hem beter leert kennen.

De familie heeft zo ook zijn eigenaardigheden. Zo eten ze heel vaak orgaanvlees, met ieder zijn favoriete orgaan. Als zijn vader jarig is mogen ieder jaar vier vaste patiënten ook op zijn verjaardag komen om taart te eten. Joachim slaagt er ieder jaar in om zijn vader hetzelfde cadeau te geven. Ondanks zijn gebrek aan creatieve cadeautjes kijkt hij ontzettend tegen zijn vader op. Hij vind het bijzonder dat zijn vader altijd zoveel weet en dat zijn vader ontzettend veel leest. Er gaat geen dag voorbij of zijn vader zit de hele avond met zijn neus in een boek. Gedurende het verhaal verandert dat beeld en is zijn vader niet altijd de man geweest wie hij dacht dat hij was.

Het boek schrijft voor mijn gevoel een lange periode dat Joachim jong was, pas naar het einde toe wordt Joachim volwassen. Mede daardoor geeft het boek je het idee dat de hoofdstukken flarden zijn van zijn herinnering en mist er een opbouw naar een climax. Dat gebeurt dus pas bij de laatste hoofdstukken als er allerlei ontwikkelingen gaande zijn in zijn familie. De hoofdstukken bevatten grappige, ontroerende en indrukwekkende herinneren, maar het voelt voor mij niet als een opbouwend geheel. Ondanks dit minpuntje vond ik het wel een bijzonder boek om te lezen. De situatie waarin Joachim opgroeit en zijn gedachtes daarover maakt het bijzonder, maar ook de verschuiving van het beeld dat hij heeft van zijn vader. En dan de titel; Wanneer wordt het eindelijk weer zoals het nooit is geweest. Hoe kun je verlangen naar iets als je daar nog nooit bent geweest? Ga het gauw zelf ontdekken!

Bedankt Uitgeverij Signatuur voor dit boeiende boek!

Nieuwsgierig naar de verschillende recensies? Volg dan de blogtour op deze blogs:

16 maart: boekboetiek.be

17 maart: bibman.blogspot.be

18 maart: boekenvlinder.wordpress.com

19 maart: drukinkt.blogspot.nl

23 maart: www.hendrik-jandewit.nl

24 maart: boekenz.nl

25 maart: tussenderegelsdoor.blogspot.nl

26 maart: graaggelezen.blogspot.nl

30 maart: jennysbookcase.com

31 maart: lalageleest.wordpress.com

1 april: suzannevdijk.wordpress.com

2 april: curledupbook.blogspot.nl

6 april: verbeelding.org

7 april: dobbinga.wordpress.com

8 april: shyamahopman.blogspot.nl

9 april: perfecteburenleesclub.blogspot.nl