Jenny's Bookcase

Voor echte boekenwurmen of ter inspiratie om te lezen


1 reactie

Liane Moriarty – Grote kleine leugens

Covertekst
Op de pittoreske basisschool Pirriwee Public eindigt het jaarlijkse ouderfeest in een chaos. Met gillende sirenes. Schreeuwende mensen. Een verbijsterde schooldirecteur. En een van de ouders: dood. Is er sprake van moord, een tragisch ongeluk of van een vreselijk ontspoorde ruzie? Wat de ouders van Pirriwee Public zullen leren is dat soms de kleinste leugens het aller gevaarlijkst zijn… […]

488 pagina’s
A.W. Bruna Uitgevers, Amsterdam Grote kleine leugens
ISBN 978 94 005 0613 8
NUR 302

Recensie
Dit boek maakt deel uit van een blogtour en ik ben de hekkensluiter. Mocht je willen weten hoe de andere bloggers dit boek hebben ervaren? Kijk dan even in het volgende rijtje:

Ma 30 mei – Lise Notenboom A.W Bruna
Di 31 mei – Biebmiepje
Wo 1 juni – Shyama in boekenland
Do 2 juni – Connie’s blogspot
Vr 3 juni  – Indeboekenkast
Za 4 juni – serendipitybooks
Zo 5 juni  –  Iheartbooks
Ma 6 juni – Miranda leest
Di 7 juni – Dagmar
Wo 8 juni – Drukinkt
Do 9 juni – Review & roses
Vr 10 juni – Jenny’s bookcase

Het vorige boek van Moriarty heb ik gemist, dus het was mijn eerste kennismaking. Het boek speelt zich af in Australië in het plaatsje Pirriwee. Jane besluit na omzwervingen met haar zoontje Ziggy te gaan wonen in Pirriwee. De omgeving is prachtig en ze wonen op loopafstand van het strand. Ziggy vind het heerlijk.
Als Jane samen met Ziggy naar de oriëntatiedag gaat op zijn nieuwe school, dan gaat het mis. Ziggy zou een meisje uit zijn groep hardhandig hebben aangepakt. De afdrukken staan in de nek van het meisje. Ze zegt dat Ziggy dit heeft gedaan, maar hij ontkend stellig en Jane geloofd hem. Dit is de aanleiding tussen een scheiding in de oudergroep. Jane leert Madeline en Celeste kennen als vriendinnen en slepen haar door deze moeilijke periode heen. De hetze tegen haar zoon Ziggy wordt steeds erger. Kinderen mogen van hun ouders niet meer met Ziggy spelen en er komt zelfs een petitie om Ziggy van school te sturen.
Ondertussen hebben Madeline en Celeste zo hun eigen problemen. De ex van Madeline heeft inmiddels een nieuw gezin, net als zij. Zijn dochtertje komt in de klas bij haar dochtertje, waardoor zij steeds wordt geconfronteerd met haar ex en zijn nieuwe vlam. Hun gezamenlijke dochter kan het bijzonder goed vinden met deze vrouw, iets dat Madeline niet kan uitstaan. Celeste staat er veel alleen voor met haar tweelingen omdat haar man vaak weg is voor zijn werk. Celeste is chaotisch en vind het lastig om de jongens in het gareel te houden. Dit heeft zo zijn oorzaak.

Op de quizavond van de school, waar geld in wordt gezameld door de ouders voor nieuwe digiborden, gebeurt er iets vreselijks. Een van de ouders komt om het leven. Wie het is blijft tot aan het laatste hoofdstuk geheim. Je leest als het ware naar deze gebeurtenis toe en dan ontdek je dat iedereen zo zijn geheimen heeft. De een liegt wat meer dan de ander en achter pracht en praal kan er zomaar heel veel verdriet schuilen.

Vanaf pagina één hangt er een spanning in het boek, want je weet dat er iets gruwelijk mis gaat. Je weet alleen nog niet om wie het gaat en wat er aan de hand is. Daarnaast is de schrijfstijl van Moriarty erg prettig en leest snel weg. Maar toch had ik tijdens het lezen het gevoel dat ik te lang moest wachten op wat er nu ging komen. Er zijn veel details en er wordt erg ingegaan op het leven van de verschillen de hoofdpersonen. Het kan natuurlijk liggen aan mijn ongeduldigheid, maar toch had ik het idee dat het allemaal iets compacter had gekund. Dit doet overigens niets af aan de kwaliteit van het boek en de onderwerpen die in het boek ter sprake komen. Dit is een uitstekend zomerboek! Stop hem in je koffer en waan je een paar uur in Australië.

Bedankt A.W. Bruna dat ik dit boek mocht lezen!

Advertenties


Een reactie plaatsen

José Fernanda – Weerloos

Covertekst
Achter de voordeur van het ogenschijnlijk keurige, katholieke gezin van Nanny heerst geweld, misbruik en verwaarlozing. De omgeving – buren, familie, school en kerk – heeft vermoedens maar kijkt liever de andere kant op, want Nanny’s vader is politieman. Op haar vijftiende loopt ze van huis weg, maar ze is nog niet in staat de juiste keuzes te maken. Haar opleiding loopt spaak en ze belandt na allerlei baantjes en roekeloze relaties in een ongelukkig huwelijk waar twee meisjes uit geboren worden. Als het huwelijke strandt, kan Nanny op niemand terugvallen en staat ze er weer alleen voor.
Ze hervindt haar vrijheid, maar raakt haar kinderen kwijt. De strijd is nog lang niet gestreden.
Weerloos is een waargebeurd verhaal over een gewelddadige jeugd, waarvan de effecten een leven lang blijven doorwerken.

256 pagina´sWeerloos
Uitgeverij De Kring,  Amsterdam
ISBN 978 94 915 6752 0

Recensie
Op de flaptekst staat de tekst: “Schokkend en indringend geschreven ego-document”. Dat is een ding wat zeker is na het lezen van dit boek. Het is werkelijk ongelooflijk dat niemand iets durft te doen tegen het geweld, de misbruik en de verwaarlozing waarmee Nanny te maken krijgt. Nanny heeft een oudere zus Els en dat is echt het oogappeltje van haar ouders. Naast haar broer en nog twee jongere zusjes, krijgt eigenlijk alleen Els de volledige aandacht en medewerking van haar ouders. Els doet het goed op school, ze is knap en echt een evenbeeld van moeder. Nanny daar en tegen is een heel zorgzaam en erg creatief kind, geheel het tegenovergestelde van haar zus, maar dat vinden haar ouders maar niets.

Op een gegeven moment krijgt Nanny een bak met muisjes van de buurvrouw, die thuis bij hun schoonmaakt. De moeder van Nanny vind het maar niks, maar ze mag ze houden in de kelder. Om te voorkomen dat haar ouders last hebben van de muizen, verschoont ze iedere dag de bak en voorkomt Nanny dat de muizen overlast geven qua stank. Op een dag komt Nanny thuis en zijn haar muizen weg. Een jongen heeft voor geld al haar muizen platgestampt in opdracht van haar moeder. Ze was het zat, dus moesten ze per direct weg. Dit is slechts een van de zeer pijnlijke voorbeelden. Naast de geestelijke verwaarlozing van haar moeder, ze zal nooit een knuffel krijgen van haar moeder, krijgt ze ook nog eens geregeld slaag van haar vader. Dat kan zelfs gebeuren op het moment dat Nanny een ‘kritische’ vraag stelt of iets verkeerds zegt. Dan is Nanny gelijk lastig en sleept haar vader haar mee naar de gang. Nanny rolt zich dan maar op en wacht tot het slaan en schoppen stopt. Dit gaat jaren zo. Nanny zondert zich erg af en ook op school is ze een buitenbeentje. Ook daar vinden ze haar soms maar een vervelend kind. Ik zelf zou eerder zeggen nieuwsgierig, maar in die tijd werd dat niet zo gezien. Nanny moet hard vechten voor een bestaan en haar eigen mening. Als ze is weggelopen ontmoet ze een aantal leuke jongens. Ze zijn erg lief voor haar, maar zitten in wat criminele zaken. Ik vind het heel erg knap dat Nanny hier buiten blijft. Dan na allerlei andere vriendschappen en baantjes komt ze haar man tegen. Je denkt dat er dan eindelijk wat rust in de tent komt voor Nanny, maar niets blijkt minder waar. Ook dan wordt ze gezien als een lastige echtgenote.Wat heb je nou aan een vrouw die graag haar studie aan de Kunstacademie weer wil oppakken?

Gedurende het lezen kreeg ik echt medelijden met Nanny, het is echt te gek voor woorden dat niemand echt iets heeft gedaan voor haar. Er was op een gegeven moment wel iets van hulp, maar ja… die meneer de agent slaat z’n dochter niet zomaar, ze zal het er zelf wel naar hebben gemaakt. Ik vind Nanny een hele sterke vrouw. Ondanks al die ellende weet ze toch weer een oplossing te vinden of iets aan te grijpen voor een nieuwe kans op een beter leven. Het is knap dat José Fernanda haar verhaal in dit boek vertelt en ik hoop dat lotgenoten en hulpverleners iets aan dit boek zullen hebben.

Ik lees Nederlands (2014) - groot


4 reacties

Jeroen Terlingen – Gesualdo

Covertekst 

De Italiaanse componist Carlo Gesualdo vermoordde zijn vrouw, haar minnaar en (waarschijnlijk) hun dochtertje. Hij ging vrijuit, want hij was het neefje van de paus en twee kardinalen.

Oud-Vrij Nederlandredacteur Jeroen Terlingen schreef het spectaculaire levensverhaal van Gesualdo (1566-1613), telg van een van de machtigste adellijke families in de Italiaanse renaissance, sadist en masochist.

In Gesualdo komt de kleurrijke renaissance tot leven. De strijd om macht en aanzien tussen de pauselijke staat, hertogdommen, stadstaten en graafschappen heeft een sensationeel cultureel leven tot gevolg, waarin ook de corruptie en zedelijk bederf met elkaar wedijveren. Gesualdo is een literaire biografie, verteld door de vier belangrijkste vrouwen in het bestaan van Carlo Gesualdo. Een verhaal over autonomie en authenticiteit betreffende het leven van deze op 8 september 1613 op 47-jarige leeftijd overleden componist en moordenaar..

109 pagina´s Gesualdo
Uitgeverij LetterRijn, Leidschendam
ISBN 978 90 819 5438 9

Recensie

Met dit boek neem je een duik in de geschiedenis. Een voor mij onbekend stukje geschiedenis, maar het was zeer de moeite waard. Je waant je als een hofdame in het prachtige Italiaanse landschap en je laat je meevoeren door de vier vrouwen die het verhaal van Carlo Gesualdo vertellen. Overigens is Gesualdo geen sympathiek persoon. Een man van moord, manipulatie, geweld en muziek. Dat laatste is waar het voor Gesualdo om draait en de rest interesseert hem niet. Misschien zou je in de tegenwoordige tijd kunnen zeggen dat deze man behoorlijk wat narcistische trekjes heeft. Het is niet niks als je je vrouw vermoord en daar ook nog eens mee weg kan komen door anderen te manipuleren. Ook mishandelde hij zijn tweede vrouw, door haar te slaan, maar ook door haar gewoon heel lang te negeren en z’n eigen gang te gaan. Je merkt wel dat het in die tijd draait om je naam, geld, status en macht. Erg boeiend om over te lezen, zeker vanuit het perspectief van de vier vrouwen. Dat vind ik erg origineel gekozen door de auteur. Als het boek was vertelt vanuit Carlo dan zou het toch een hele andere dimensie krijgen denk ik.

Het boek leest vlot en je wilt dus graag doorlezen. Het enige verwarrende vond ik de vele namen die voorbij komen. Er zijn ook nog personages met dezelfde naam (junioren en senioren), wat het er ook niet gemakkelijk op maakt. Gelukkig kon ik daar door heen lezen en was het verhaal toch nog te volgen. Het was erg leuk om meer te weten te komen over dit stukje Italiaanse en muzikale geschiedenis en ik raad je aan het ook te lezen.