Jenny's Bookcase

Voor echte boekenwurmen of ter inspiratie om te lezen


2 reacties

Eva Posthuma de Boer – Ica

Covertekst
Wanneer Nadine Sprenger als debutante het Boekenbal bezoekt, maakt ze kennis met de door haar zo bewonderde Ica Metz. Tussen haar en de kleine, grote schrijfster bestaat onmiddellijk een vanzelfsprekende, maar onverklaarbare vertrouwdheid. Getroffen door de gretigheid waarmee Ica in het leven staat, maar ook door haar werk, dat leest alsof ze elk woord speciaal voor haar geschreven heeft, komt ze tot het besef dat ze geen fascinerender personage voor haar nieuwe roman zou kunnen verzinnen dan Ica Metz.

276 pagina’s Ica
Ambo | Anthos
, Amsterdam
ISBN 978 90 414 2626 0

Recensie
Niet alleen lezers kunnen een fascinatie hebben voor een schrijver, maar ook een schrijver kan die hebben voor een andere schrijver.

Nadine is er zo’n een. Nog voordat haar debuut uitkwam was ze al genodigde op het Boekenbal. Wat natuurlijk heel erg speciaal is, maar nog specialer voor Nadine was dat ze Ica op de trap tegen het lijf liep. Sinds die ontmoeting komen de schrijfsters elkaar bij verschillende gelegenheden tegen en ontstaat er een soort band tussen de twee. Nadat het stof over het debuut van Nadine was neergedaald moest ze beginnen aan haar volgende boek. Echter, waar ga je na zo’n debuut over schrijven?

Ze besluit dat ze gaat schrijven over Ica, over haar leven en over schrijverschap. Nadine leest al de boeken van Ica en verzameld alles over Ica wat ze verzamelen kan. Dit blijkt geen goede voedingsbodem voor een boek en ze neemt een rigoureuze stap. Ze nodigt Ica uit in haar huis in Frankrijk onder het mom: om daar beide te kunnen schrijven. Ica gaat onverwachts op haar aanbod in en voor Nadine het weet is ze met haar grote idool op weg naar Frankrijk. Nadine doet net of ze heel druk bezig is aan een boek, maar ondertussen observeert ze Ica angstvallig en houdt dit bij in een dagboek. Ica is ondertussen niet bezig met schrijven, maar houdt zich bezig met hele andere dingen, maar met name met koken en drinken. Heel veel drinken. Het thuisfront wacht op de terugkomst van Nadine. Haar man en haar kinderen missen haar, maar Nadine gaat helemaal op in haar leven in Frankrijk met Ica.

Zoals Nadine verslaafd is aan Ica, Ica verslaafd is aan de drank, zo verslavend vond ik dit boek. Het boek is opgezet als ware een toneelstuk met een aantal ‘bedrijven’ die worden ingeleid door de ‘scriptschrijver’. Ik werd meegenomen in de obsessie van Nadine en haar bubbel in Frankrijk met Ica. Ik weet niet hoe Posthuma de Boer het voor elkaar kreeg, maar ik werd helemaal opgezogen in het boek en kon hem moeilijk wegleggen. De obsessie rondom Ica is tevens een vlucht van Nadine om andere zaken niet onder ogen te komen. Dit psychologische aspect maakt denk ik dat ik het boek zo boeiend vond.

logo_ikleesnederlands

 

 

 

 

Lees hier wat mijn mede-bloggers van ‘Een perfecte dag voor literatuur’ van dit boek vonden.

Mijn muzikale ondersteuning deze keer:

 

Advertenties


1 reactie

Romain Puértolas – Het kleine meisje dat een wolk had ingeslikt

Covertekst
Providence Dupois ontmoet in een ziekenhuis in Marrakech de zevenjarige Zahera, die daar al sinds haar geboorte woont. Zahera is een wees en lijdt aan de ongeneeslijke taaislijmziekte. Tussen het meisje en de jonge vrouw groeit een onbreekbare band en als Providence weer vertrekt, belooft ze Zahera dat ze zal terugkomen om haar te adopteren en mee te nemen naar Parijs.

Providence is vastbesloten om woord te houden. Als op de dag dat ze naar Marokko zal vliegen een IJslandse vulkaan uitbarst die al het vliegverkeer in Europa platlegt, gaat ze wanhopig op zoek naar andere middelen van vervoer. Ze komt terecht in een klooster, waar de monniken beweren dat ze haar kunnen leren vliegen: niet met een vliegtuig, maar zelf, met haar armen, door de kracht van haar liefde. Hoe krachtiger de liefde, hoe eerder en beter ze kan vliegen.

Providence gebruikt haar diepe liefde voor Zahera als motor om de bijna 1500 kilometer naar het meisje te overbruggen. Maar is ze nog op tijd…?

187 pagina’s Het kleine meisje dat een wolk had ingeslikt
Meulenhoff Boekerij B.V.
, Amsterdam
ISBN 978 94 023 0406 0

Recensie
Alleen al vanwege de schattige titel wilde ik dit boek lezen. Dus toen ik de kans kreeg van de uitgeverij, greep ik die met beide handen aan.

Tijdens het lezen had ik pas door dat de titel lang niet zo schattig is als ik dacht. Het kleine meisje is Zahera en ze heeft taaislijmziekte die ze omschrijft als een wolk die ze heeft ingeslikt. Ze is sinds haar geboorte al benauwd en heeft haar hele leven al doorgebracht in het ziekenhuis. De benauwdheid wordt alleen maar erger, want ze spuugt klodders aardbeienjam, zoals ze het zelf omschrijft.

Op een dag wordt er in hetzelfde ziekenhuisje een vrouw binnen gebracht. Dat is Providence. Ze heeft op haar reis door Marokko een blindedarm ontsteking gekregen. Deze bevlogen postbode uit Frankrijk heeft altijd van dit soort rare dingen. Maar door haar blindedarmontsteking leert ze Zahera kennen. Ze is helemaal weg van het meisje en besluit haar na heel veel heen en weer vliegen te adopteren. Op het moment dat ze haar eindelijk mag ophalen, gooit er een aswolk van een vulkaan letterlijk roet in het eten. Providence kan helaas niet vetrekken, want het vliegtuig blijft aan de grond. Ze is zo vastbesloten om haar meisje op te halen, dat ze via via bij een Chinees komt die haar leert vliegen in één dag. Zal het haar lukken om haar meisje op te halen door zelf naar Marokko te vliegen?

In het begin van het boek moest ik even wennen aan de schrijfstijl van Romain Puértolas. Soms springt hij van hak op de tak en lees je ineens een gekke anekdote of een grappige omschrijving. Gelukkig wende dat snel. Het boek startte ook anders dan ik verwacht had, maar nu ik het boek uit heb begrijp ik het heel erg goed. Eigenlijk gaat het er om dat je het kind in jezelf niet verliest en dat je je moet blijven verbazen en verwonderen. Een prachtige boodschap van de auteur. Het is een heel erg liefdevol verhaal waar je hart een sprongetje van maakt zodra je de laatste pagina hebt gelezen. Nu wil ik ook het boek over de fakir in de IKEA-kast lezen!


2 reacties

Anthony Doerr – Als je het licht niet kunt zien

Covertekst
De jonge Marie-Laure is blind. Ze woont met haar vader in Parijs naast het Natuurhistorisch Museum, waar hij werkt als curator. Als Marie-Laure twaalf is bezetten de nazi’s Parijs en vader en dochter vluchten naar het Bretonse Saint-Malo. Ze hebben de grootste en meest waardevolle schat van het museum meegenomen.

In een Duits mijnstadje groeit Werner Pfennig op in een weeshuis samen met zijn jongere zusje Jutta. Werner belandt bij de Hitlerjugend en wordt vervolgens naar het front gestuurd. Via Rusland komt hij tenslotte in Saint-Malo terecht, waar zijn verhaal en dat van Marie-Laure samenkomen.

542 pagina’s  Anthony Doerr
The House of Books, Amsterdam
ISBN 978 90 443 4594 0
NUR 302

Recensie
Dit hele dikke boek, in een van mijn favoriete genres, heeft mij een hele tijd vanaf mijn nachtkastje aan liggen staren. Eindelijk kon ik er afgelopen weekend in beginnen.

Het boek start op 7 augustus 1944 als de Tweede Wereldoorlog al een heel eind is gevorderd, maar nog niemand op dat moment weet. Je maakt kennis met Werner die als Duitse militair in Frankrijk zit om zijn werk als radiotechnicus uit te voeren. Hij heeft een heftige jeugd achter de rug en is opgegroeid als wees. Samen met zijn zusje kan hij gelukkig terecht bij een vrouw die hun een liefdevol thuis bezorgde. Werner en Jutta groeiden op in een mijnwerkersstadje in Duitsland, zonder enkel uitzicht op een glansrijke toekomst. Zodra Werner vijftien jaar wordt weet hij wat hem te wachten staat… werken in de mijnen, net als alle andere mannen uit het stadje. Hij en zijn zusje dromen iedere avond bij de radio die hij heeft gerepareerd. Werner heeft namelijk een enorm talent. Geef hem een apparaat en hij maakt het. In het stadje staat hij al snel bekend als de jongen die alles kan maken. Zo ook de radio van een hoge Duitse officier. Die ziet het talent van Werner en hij zorgt ervoor dat Werner toelatingsexamen mag komen doen op de eliteschool voor de beste militairen in het land. Het land wat langzaam aan Europa toe-eigent.

Het verhaal van Werner wisselt af met het verhaal van Marie-Laure. Een meisje met aangeboren staar. Alleen de eerste jaren van haar leven kan ze de wereld aanschouwen, maar als ze zes is gaat het licht definitief uit. Ze woont samen met haar vader in Parijs die sleutelbewaarder is van een museum. Zodra de oorlog uitbreekt vlucht Marie-Laure samen met haar vader naar een klein vestingsstadje aan de kust en kunnen ze logeren bij haar oudoom. Daar hebben ze het goed, tot haar vader wordt opgeroepen door de directeur van het museum om terug te komen naar Parijs. Het is maar voor een paar dagen… maar tegen alle verwachtingen in wordt hij opgepakt. De aanklacht is niet duidelijk, maar hij wordt te werk gesteld ten behoeve van de oorlog in Duitsland. Marie-Laure mist haar vader ontzettend en de dagen worden weken en de weken worden jaren. Ze slaat zich zo goed en kwaad als het gaat door de oorlog heen en ontfermt zich over haar oudoom. Samen met haar oom, die psychisch soms wat in de war is, fantaseren ze zich op de mooiste plekken op de wereld om te ontsnappen aan alle ellende en verdriet.

Beide verhalen spelen zich in het verleden en het heden af. Beetje bij beetje leer je hun geschiedenis en toekomst kennen. Het zijn twee dappere kinderen die opgroeien in een vreemde wereld. De wereld van oorlog en verdriet. Het gemis van geliefden, zicht op een droomwereld en zich staande houden, zijn thema’s die ze beide kennen.
Soms waren de wisselingen in tijd wat verwarrend en misschien had het boek her en der een pagina kunnen missen. Maar ach, als dat alles is. Doerr heeft zich goed verplaatst in twee jonge kinderen en laat ze onder zijn pen opgroeien. Het is realistisch en het verhaal is een prachtige aanvulling op al die verhalen die over de Tweede Wereldoorlog zijn vertelt. De waardevolle schat geeft een bepaalde spanning aan het boek waar ik verder niets over verklap, maar het hield mij in zijn greep. Ik heb respect voor Doerr. Als je hier tien jaar aan hebt gewerkt en het pakt zo uit, dan kan ik alleen maar mijn petje voor je afnemen.

Hoe dan, kinderen, creëren de hersenen, die zonder ook maar een sprankje licht bestaan, een wereld vol licht voor ons?