Jenny's Bookcase

Voor echte boekenwurmen of ter inspiratie om te lezen


2 reacties

Gerard van Emmerik – De nieuwe Kratz

Covertekst
Over veertien minuten en vijftig seconden kan Julien zijn rugzak en zichzelf in de auto deponeren, nieuwe ouders krijgt hij. Het echtpaar Kratz. Julien Kratz wordt zijn naam. 

Hildegard en Karl Kratz besluiten Julien in huis te nemen, nadat zij hun eigen zoon onder duistere omstandigheden hebben verloren. Julien hunkert naar een gewoon leven, Hildegard naar een gewone zoon. Maar allebei dragen ze een geheim met zich mee dat veel meer gevolgen heeft dan zij kunnen overzien. […] 

221 pagina’sDe nieuwe Kratz
Nieuw Amsterdam Uitgevers, Amsterdam
ISBN 978 90 468 1999 9
NUR 301

Recensie
Julien woont samen met zijn moeder die werkt als telefonisch verkoopster vanuit huis. Hij is trots op zijn moeder dat zij dat zo goed kan. Echter, gaat het steeds slechter met de gezondheid van zijn moeder. Op een dag huurt ze een auto en brengt ze Julien naar een plek, waarvan zij zegt dat hij het erg naar zijn zin zal hebben en dat ze er leuke dingen organiseren. Dat geeft zijn moeder de gelegenheid om de dingen te doen die ze graag wilt doen, namelijk op reis.
Het was normaal om de helft van de inkopen te ruilen. […] Ruilen, alles. Behalve een zoon. Die dumpte je in een instituut zonder er iets voor terug te vragen. p. 107

Julien belt vaak met zijn moeder, maar steeds vaker neemt ze niet meer op en moet hij het doen met haar voicemail. Als zijn moeder in het ziekenhuis beland vind hij het moeilijk om haar op te zoeken. Zelfs het aanbod om samen met iemand te gaan van het instituut wijst hij af. Gelukkig heeft hij Neil, zijn kamergenoot. Een jongen die graag quiz-vragen stelt zonder er ooit een zelf te beantwoorden. Bij Neil vind hij de geborgenheid die hij mist.

En dan is er de familie Kratz. Hun zoon is om het leven gekomen en het echtpaar heeft het daar moeilijk mee. Ze missen het hebben van een zoon om voor te zorgen. Maar ook toen hun zoon Michael er nog wel was, miste vooral Hildegard het hebben van een normale zoon. Het lukte haar maar niet om een band te krijgen met haar zoon, want hij leefde voornamelijk in zijn eigen wereld. Als ze de stap hebben genomen om een pleegkind in huis te nemen valt hun keus op Julien. Er vinden eerste ontmoetingen plaats tussen Hildegard en Julien. Karl is hierin de grote afwezige. Er blijkt een klik te zijn en dan is opeens het moment daar, Julien gaat wonen bij de familie Kratz als pleegzoon. Hij gaat wonen in een huis ver van de bewoonde wereld met daarnaast een AZC (hoe actueel). Een nieuwe wereld voor Julien, waarin er langzaam aan steeds meer duidelijk wordt. Wat de echte reden is dat Julien in het instituut woonde, waarom Julien bij de familie Kratz komt wonen, waarom Hildegard een nieuwe zoon wilde en waarom Karl de grote afwezige is.

Dit boek is een aangename kennismaking met het werk van Van Emmerik. Omdat het boek heen en weer pendelt tussen het heden en wat er zich in het verleden heeft afgespeeld, bleef ik geboeid lezen. De situatie van Julien en de familie Kratz is ronduit schrijnend. Door de regels heen lees je dat hun levens aan alle kanten rammelen. Prachtig beschreven en zeer pakkend. Ik ben aangenaam verrast en kan iedereen het boek aanraden.

Lees hier wat mijn mede-bloggers van ‘Een perfecte dag voor literatuur’ van dit boek vonden.

Mijn muzikale ondersteuning deze keer:


4 reacties

Julie Lawson Timmer – Nog vijf dagen

Covertekst
Mara, een 42-jarige succesvolle advocaat, lijdt aan de ziekte van Huntington – een ongeneeslijke ziekte die haar van de controle over haar lichaam berooft. Op het moment dat ze de diagnose kreeg, beloofde ze zichzelf dat ze haar man Tom en dochtertje Lakshmi nooit tot last zou zijn. Over vijf dagen wil ze die belofte waarmaken.

Scott en zijn vrouw Laurie nemen over vijf dagen afscheid van hun pleegzoon Curtis, die een jaar deel heeft uitgemaakt van hun gezin. Maar zijn biologische moeder komt vrij uit de gevangenis en hoewel iedereen al kan voorspellen dat het wéér mis zal gaan, eist ze dat Scott de jongen loslaat. 

Mara en Scott kennen elkaar van een internetforum voor ouders van geadopteerde kinderen, en ze delen een bijzondere vriendschap. Terwijl hun werelden volledig op hun kop staan, proberen ze deze laatste dagen met hun families zo bewust mogelijk te beleven.

348 pagina’sNog vijf dagen
Uitgeverij De Fontein, Utrecht

ISBN 978 90 325 1475 4
NUR 302

Recensie
Nadat ik veel goede verhalen over dit boek had gehoord, wilde ik het boek ook erg graag lezen. De cover is al prachtig en symboliseert veel zaken uit het boek.

Mara is vier jaar geleden gediagnosticeerd met de ziekte van Huntington. De weg daar naar toe was een hele lange. Mara haar stemmingen veranderde drastisch, deed erg gemeen tegen iedereen van wie ze hield, maar vergat ook heel veel. Haar assistente Gina kon haar daar in het begin nog wel mee helpen door een systeem van post-its te gebruiken, maar op een gegeven moment werd de situatie onhoudbaar. Tom haar man, is arts en moest alles met lede ogen aanzien. Als Mara eindelijk zo ver is dat ze een arts bezoekt en hij haar een tijdelijke diagnose geeft, staat haar hele wereld op zijn kop. De succesvolle advocate zal steeds slechter zaken kunnen onthouden en ze zal haar lijf steeds minder onder controle kunnen houden. Ze neemt voor zichzelf een besluit, ze zal er op haar verjaardag een eind aan breien. Ze weigert te eindigen als een vrouw in een rolstoel die bij alles geholpen moet worden en de hele dag alleen nog maar voor zich uit kan staren. Het geheel maakt het nog dramatischer dat Mara haar geadopteerde dochtertje moet achter laten en ze haar niet meer zal kunnen zien opgroeien.

Aan de andere kant van het forum worstelt Scott zo met zijn eigen problemen. Hij en zijn vrouw Laurie konden niet gemakkelijk zwanger raken en toen Curtis op hun pad kwam, wilde Scott deze kans met zijn beide handen aangrijpen. Scott is leraar en had de oudere broer van Curtis, Bray in de klas. Hij heeft Bray gestimuleerd en getraind om naar de universiteit te kunnen met een basketbalbeurs. Als hun moeder naar de gevangenis moet, dan weet Bray maar een persoon die Curtis kan opvangen. Doordat Laurie en Scott druk bezig zijn met Curtis, raken ze toch zwanger en is hun geluk compleet. Tot dat de moeder van Curtis eerder dan afgesproken besluit dat ze haar zoon terug wilt. Scott weet niet waar hij het zoeken moet en zoekt steun bij Mara via het forum.

Julie Lawson Timmer heeft twee bijzondere onderwerpen in dit boek aangesneden. De ziekte van Huntington en adoptie. Het is goed dat er over geschreven wordt en er meer bekendheid over komt. Het blijkt namelijk dat mensen met Huntington er soms uitzien alsof ze veel hebben gedronken. Dit komt alleen maar omdat ze geen controle hebben over hun eigen lijf. Je kunt er dus niet zomaar vanuit gaan dat iemand echt dronken is zonder dat goed te checken. Daarnaast wordt het onderwerp adoptie/ pleeggezin ook erg mooi beschreven. Het boek is niet erg geschikt als je behoefte hebt aan iets luchtigs. Geregeld zat ik met tranen in mijn ogen, maar och wat is het toch mooi! Bedankt Uitgeverij De Fontein dat ik dit boek mocht lezen!


1 reactie

Colm Tóibín – Nora

Covertekst
Ierland, eind jaren zestig. Nora Webster, niet de makkelijkste vrouw, is pas weduwe geworden. Ze probeert haar leven in het kleinsteedse Enniscorthy opnieuw gestalte te geven. Niet alleen heeft ze in haar eentje de zorg voor haar vier kinderen, ze moet ook weer gaan werken. Tegen de achtergrond van het conservatieve, katholieke Ierland met zijn strenge sociale controle weet ze zich door middel van vriendschappen en muziek toch te ontworstelen aan de benauwenis van haar leven.

378 pagina’sNora
Uitgeverij De Geus B.V. , Breda

ISBN 978 90 445 3457 3
NUR 302

Recensie
Het laatste boek van het jaar en het laatste boek voor ‘Een perfecte dag voor literatuur’ voor 2015. Toen ik de cover tekst en de cover onder ogen kreeg twijfelde ik geen moment, dit boek wilde ik lezen. Je ziet Nora op de cover met een van haar zoons, althans zo stel ik mij dat voor. Ze zijn aan de kust bij hun geliefde vakantiehuis. Maar na de dood van haar man is het huis vergane glorie. Iedere zomer knapte ze samen met haar man zaken op en plakte zij de losgekomen stukjes behang. Nu wil ze dat niet meer, want het huis roept teveel herinneringen op. Haar oudste kinderen vinden dit erg jammer, omdat zij er wel graag hadden willen terugkomen. Nora wil het huis verkopen, want nu haar man er niet meer is moet ze alle zeilen bijzetten om rond te komen. De verkoop van het huis levert weer wat geld op en kunnen ze weer een tijdje vooruit. Op dit moment is er familie die de opleiding van een van haar dochters betaald. De sociale controle rondom Nora is groot, iedereen heeft advies en goede bedoelingen. Nora wil de zaken liever op haar manier doen, maar ze heeft altijd haar man gevolgd en om nu ineens haar mening duidelijk te ventileren is een hele stap. Ze kan via via weer aan haar oude werk komen, administratief werk. Iets wat ze met liefde achter zich had gelaten, maar ze kan niet anders.

Tot zo ver ben ik gekomen in het boek, want ik heb het niet uitgelezen. In paniek mailde ik Cathelijne, wat moet ik doen?! Ik vond het vreselijk, want ik had mij zo enorm verheugd op dit boek. Ook zie ik de potentie van het verhaal en zie ik het er ergens wel doorheen. Maar de irritatiefactoren stapelde zich op en ik hikte tegen het lezen aan. De dialogen vond ik niet sterk en de gebeurtenissen vond ik ook vrij vlak. Ik had niet het gevoel dat het verhaal ergens naar toe aan het werken was waardoor ik geboeid kon blijven. Ik vind het echt heel erg, maar dit boek en ik waren geen match made in heaven. Ik hoop echt van harte dat dit voor jou wel zo is en ik raad je aan het boek zeker wel te lezen.

Lees hier wat mijn mede-bloggers van ‘Een perfecte dag voor literatuur’ van dit boek vonden.

Mijn muzikale ondersteuning deze keer:


Een reactie plaatsen

Matthew Quick – Liefde kan mislukken

Covertekst
Als Portia’s huwelijk aan stukken barst , stort ze compleet in. Niet dat dat huwelijk nu was om over naar huis te schrijven… Het leek heel wat, het glamourleven in Florida, maar was niets meer dan een vergulde buitenkant zonder inhoud.
In het dorp van haar jeugd, waar nauwelijks iets veranderd is, probeert Portia haar leven weer op orde te krijgen.
Als ze hoort dat haar held van de middelbare school – Mr. Vernon, haar leraar Engels – door een gewelddadig voorval een kluizenaar is geworden, neemt ze het op zich zijn leven, en hemzelf, in ere te herstellen. Misschien, als haar dat lukt, kan ze ook haar eigen leven weer ter hand nemen.
Tijdens haar queeste komen een goedgebekte oude non, een jongetje dat dol is op heavy metal en een voormalige heroïnejunk op haar pad. Drie personen die een plek in haar hart krijgen – en in dat van de lezer, die met Portia blijft hopen dat het goed komt met Mr. Vernon, en met haarzelf.

368 pagina’s Liefde kan mislukken
Lemniscaat, Rotterdam

ISBN 978 90 477 0702 8
NUR 300

Recensie
Na ‘het geluk hier en nu‘ was ik fan van Matthew Quick. Dit is zijn nieuwste boek en zeg nou zelf, is de cover niet geweldig?

Als Portia haar man Ken op heterdaad betrapt met een veel jonger exemplaar, gaat ze terug naar haar geboortedorp. Ze wil namelijk maar een ding, weg van haar vreselijke echtgenoot. Ze boekt een dure vlucht op zijn kosten en drink zich een ongeluk om te vergeten dat haar leven niet zo heel erg leuk meer is. Tijdens de vlucht zit ze naast een vriendelijke non die haar dronkemans verhalen beleefd aanhoort. En ook na de vlucht houden ze per brief contact, want de non houdt zo van brieven schijven.
“Houd je verre van mensen die schamperen over je ambities. Dat doen onbeduidende mensen nou eenmaal, maar een waarlijk groot mens geeft je het gevoel dat ook jij groot kunt worden”

In haar geboortedorp komt ze een oud schoolgenootje tegen. Ze raken aan de praat en halen oude herinneringen op. Portia is in shock als ze hoort dat haar favoriete leraar van de middelbare school niet meer voor de klas staat en afgezonderd leeft. Hij is de reden geweest dat ze graag naar school ging en de droom heeft om een boek te schrijven. Ze besluit daarom om hem op te zoeken. Echter blijkt meneer Vernon niet meer de man uit haar herinneringen. De sprankeling en het enthousiasme is ver te zoeken. In een poging om hem weer tot ‘leven te wekken’ neemt ze hem mee op reis. Meneer Vernon ziet het niet zitten, maar besluit het voor zijn oud-leerling te doen. Het wordt een roadtrip met veel consequenties.

 “Docendo discimus” (Al lerende leert men)
In het begin moest ik even wennen aan het verhaal. Ik kon er niet meteen lekker inkomen, maar gaande weg onthuld Quick nieuwe gekke en grappige personages en was ik verkocht. Op de een of andere manier weet hij zijn personages zo met elkaar te verweven dat het je verrast. Ik hou van verhalen over leraren omdat ik er zelf ook een ben geweest. Stiekem wil je ook gewoon zo’n leraar als meneer Vernon zijn. Iemand met liefde en passie voor het vak en de leerlingen. Over liefde gesproken, ondanks de titel is het boek juist een en al liefde. Deze liefde heeft mij zelfs een moment ontroerd. Ja, echt! En die vliegtuigjes op de cover? Ik zal ze nooit meer als gewone vliegtuigjes zien. Wil je weten wat ik bedoel, ga het boek gauw lezen onder de kerstboom!


2 reacties

Carmien Michels – Vraag het aan de bliksem

Covertekst
Danny is de eerlijkste jongen van de wereld. Hij houdt van alle mensen om zich heen, zeker als ze hem van pas komen. Hij is ook ontzettend behulpzaam, hij helpt het lot graag een handje. We kunnen het alleen maar betreuren dat de hond van de bovenbuurvrouw daarbij het loodje moest leggen. Het leven is een spel, waarbij elke zet telt. Danny laat geen enkele kans onbenut om op te klimmen. Zijn ver- moeide ouders zijn een eeuwige inspiratiebron. Hij beschrijft ze dan ook met tragisch leedvermaak. Zijn relaas is steeds zo oprecht als de omstandigheden van hem vragen.

218 pagina’s Vraag het aan de bliksem
Uitgeverij Polis,  Antwerpen

ISBN 978 90 631 0014 4
NUR 301

Recensie
Op basis van alleen al de prachtige cover vroeg ik een recensie-exemplaar aan. Maar het werd ook wel weer eens tijd om een boek te lezen van Vlaamse bodem.

Danny woont samen met zijn ouders in een appartement. Ik zeg Danny, maar hij noemt zichzelf David (van David en Goliath). Zijn thuissituatie is opmerkelijk te noemen. Zijn moeder doet naast haar baan weinig in huis. Ze heeft snel pijntjes of is moe en doet dan niets zodat Danny het wel moet overnemen. Ze heeft weinig oog voor Danny en wat hem bezig houdt. Dit geldt eigenlijk ook voor zijn vader, maar hij is echt ziek. Dat ziet zijn moeder ook niet en vindt hem maar irritant en een aansteller.
Danny houdt zichzelf maar bezig. Is hij niet bij zijn beste vriend Nico of de dierenzaak die zijn ouders runnen, dan is hij wel in of om de flat te vinden. Daar helpt hij oude medebewoners of past hij op een zoon van een bewoner die gevangen zit in zijn eigen lichaam. Het liefst komt hij bij de oude René die zo mooi verhalen kan vertellen over de Tweede Wereldoorlog. Ook vindt hij op een vreemde manier een baantje bij een restaurantje. Mede doordat Danny zo slim is, pakt hij de zaken sociaal gezien niet altijd even goed aan, maar doet het wel vanuit een goed hart.

In het begin moest ik erg wennen aan de schrijfstijl van Michels, maar toen ik eenmaal op gang kwam zag ik de schrijnende situatie van Danny steeds meer groeien. Het boeiende is dat Danny ondanks alles er toch het beste van probeert te maken. Thuis ontvangt hij nauwelijks liefde en aandacht, maar hij weet die wel te geven door voor anderen te zorgen. Dat is mooi, kwetsbaar en aandoenlijk. Ik heb mij door het boek laten verrassen, achter deze mooie cover zit namelijk een heel mooi verhaal.

logo_ikleesnederlands


1 reactie

Rashid Novaire – Zeg maar dat we niet thuis zijn

Covertekst
Milan den Hartog, bijna dertig, altijd behulpzaam, werkt voor een begrafenisondernemer. Maar hij wil iets anders, meer met de levenden. Zijn werk met de doden zit erop. Zijn leidinggevende haalt hem over om nog een week te blijven. In de laatste zeven dagen van zijn loopbaan bij de doden overkomen hem echter allerlei onverklaarbare zaken. Kan een Koerd uit Diemen-Zuid zelfs na zijn dood nog meepraten over waar hij wordt begraven? Wat is er aan de hand met de doodskist van Milouda? Milan is nog nooit thuis geweest bij zijn collega Elsa in De Rijp, en weet niet of hij haar gevoelens kan beantwoorden. Leven en dood lopen steeds meer in elkaar over en dit eist bij Milan zijn tol.

223 pagina’s Zeg maar dat we niet thuis zijn
Ambo | Anthos
, Amsterdam
ISBN 978 90 414 2579 9

Recensie
De uitvaartbranche vind ik al een tijdje een heel interessante branche. Begin dit jaar nog heb ik de uitvaart van mijn oma van heel dichtbij, tot het regelen van de dienst aan toe, mogen meemaken. En heb serieus overwogen om de opleiding tot uitvaartverzorger te volgen. Ach, wie weet als ik later groot ben.

Milan besluit om zijn leven als uitvaartverzorger aan de wilgen te hangen. Hij wil zijn eigen zaak beginnen in een interessant product (het is te grappig, daarom zeg ik daar verder niets over). Zijn laatste week komt hij niet door zonder slag of stoot. Hij heeft net een uitvaart afgerond, die nog een lelijk staartje krijgt en hij krijgt te maken met twee repatriëringen. Het bijzondere is dat in een situatie de overledene vanuit het mortuarium tegen Milan praat. Ja, je leest het goed. Meneer Jahangir praat tegen Milan en vertelt over zijn reis vanuit Iran naar Irak en tot slot naar Nederland. Deze meneer heeft gelogen over zijn afkomst om uiteindelijk in Nederland te kunnen blijven. Dat maakt het een ingewikkelde zaak, want Iran wil deze meneer nu niet ontvangen. Aan Milan de taak om dit geregeld te krijgen. Maar Milan worstelt ondertussen met nog een overledene die ergens is verdwenen tussen Nederland en Marokko. En zijn liefdesleven loopt ook niet van een leien dakje.

Zoals ik al eerder aangaf ben ik geïnteresseerd in de uitvaartbranche, waardoor ik besloot het boek te lezen. Het gaat echter niet alleen daarover. Novaire gooit er ook een culturele saus overheen en laat je zien hoe andere culturen met de dood en een overledene omgaan. Dat de Nederlandse regels wel eens botsen met de regels van een geloof en dat het een hele uitdaging is voor een uitvaartverzorger om die te matchen. Ondanks de ongelovige situatie dat een overledene tegen de uitvaartverzorger praat, las het boek fijn weg en bleef ik geboeid. In zeven dagen leer je een hele nieuwe wereld kennen die je normaal gesproken zo lang mogelijk probeert te vermijden. En dan Milan. Om de een of andere reden kan ik niet echt hoogte van hem krijgen. Waarom besluit hij een bedrijf te starten met die specifieke producten? En waarom accepteert hij maar alles van zijn moeders (hij heeft er namelijk twee). Aan de andere kant maakte dat ook dat ik verder wilde lezen, want ik wilde weten waarom Milan is zoals hij is.

Ps: Erg fijn dat Novaire nog even reclame heeft gemaakt voor mijn huidige werkgever. Ik heb recentelijk nog zaken laten ontwikkelen voor de betreffende opleiding.

 logo_ikleesnederlands

 

Lees hier wat mijn mede-bloggers van ‘Een perfecte dag voor literatuur’ van dit boek vonden.

Mijn muzikale ondersteuning deze keer:


2 reacties

Emma Straub – Badgasten

Covertekst
Franny Post zag het al helemaal voor zich: een zonovergoten vakantie op Mallorca om samen met het gezin haar 35-jarig huwelijk met Jim te vieren. Zon, zee, mooie stranden, overheerlijke tapas en ontspannen tennispartijtjes beloven een welverdiende ontsnapping aan de spanningen die er thuis in Manhattan net onder de oppervlakte liggen. Maar naarmate de dagen verstrijken komen er geheimen boven water, steken ingesleten patronen de kop op en worden oude wonden opengereten. […]

270 pagina’s Badgasten
Ambo | Anthos uitgevers, Amsterdam

ISBN 978 90 472 0464 0

Recensie
Dit was het eerste boek wat ik las tijdens mijn vakantie op de Azoren. Alleen al vanwege de cover en de titel moest dit boek mee. Uiteraard las ik het op het strand. Omdat het alweer even geleden is, ga ik niet uitgebreid in op de inhoud op maar wel op wat ik ervan vond.

Tijdens het lezen merkte ik dat er bij alle hoofdpersonen zaken sluimeren, een onderhuidse spanning. Het is dan ook niet te missen dat frustraties en onuitgesproken zaken ineens op tafel worden gegooid. Uiteraard als het net niet helemaal gelegen komt (love it!). Dit gaat om zaken zoals vreemdgaan, schulden, adoptie, volwassen worden en verliefdheid. Emma Straub bespreekt dit met een flinke dosis humor, die ik erg kon waarderen. Eigenlijk voelde het alsof ik ook even op Mallorca was en ik vanaf de achterbank in de auto, of vanaf een strandbedje al hun beslommeringen mocht meemaken. Ik ben blij met de aanschaf van dit boek en ik zou zeggen; ga je deze herfst nog naar een zonnige bestemming, pak dit boek dan ook in.


1 reactie

Fiona Higgins – Weg van alles

Covertekst
Als Paula binnen een week te horen krijgt dat haar dochter digitaal gepest wordt en haar man haar heeft bedrogen, beseft ze dat haar comfortabele leven voorbij is. Ze kan maar één oplossing bedenken: wegwezen. Ze meldt haar kinderen voor een paar maanden af op school, hangt de caravan waarin haar vader woont achter de auto en gaat op reis, dwars door Australië. De enige regel die ze instelt is ‘geen technologie’ – geen telefoons, geen tablets. Het is tijd voor back to basics en herontdekken wat echt belangrijk is in het leven. Het klinkt eenvoudig, en voor even is het dat ook. Maar de reis heeft verrassende complicaties voor haar in petto.

372 pagina’s weg van alles
Ambo | Anthos, Amsterdam

ISBN 978 90 263 3154 1

Recensie
Met een grote caravan op de cover kan het bijna niet anders dan dat je dit boek in de zomer wilt lezen. Ik had geluk dat ik het boek mocht lezen van Ambo | Anthos tijdens wat regenachtige zomerdagen.

Het boek beschrijft een roadtrip van een familie die veel heeft meegemaakt. Caitlin, de dochter van Paula wordt gepest via Facebook. Er is een nare foto geplaatst met een tekst over haar en haar beste vriendin. School wil dat Caitlin een tijdje niet meer komt, tot dat de zaken zijn uitgezocht, dit geheel tegen de wens van Paula in. En haar zoon Lachie (spreek uit op z’n Engels) kan zich hierdoor ook niet meer vertonen op school. Als Paula er achter komt dat haar man er een online affaire op na houdt met een veel jonger exemplaar, is voor haar de maat vol. Haar vader woont sinds het overlijden van haar moeder in de achtertuin in een caravan. Haar man Hamish had deze aangeschaft om wat privéruimte te hebben, maar uiteindelijk nam zijn schoonvader Sid zijn intrek in de caravan.

Deze caravan haakt Paula achter de auto en laadt alles in wat ze nodig heeft en sleept haar kinderen en vader mee op avontuur. Iets waar ze altijd van droomde, maar het nooit deed of durfde. Paula is dan altijd bezig geweest met alles tot in de puntjes te verzorgen, behalve zichzelf. Dat is ook een van de redenen dat haar man het elders heeft gezocht. De kinderen vinden het in het begin niet leuk dat ze mee moeten, maar door de levenslessen van hun opa krijgt de reis een leerzame invulling. Ze ontmoeten mensen, doen dingen waarvan ze niet dachten dat ze het konden en ontdekken veel over zichzelf. Door afstand te nemen van de situatie thuis worden heel veel zaken ineens heel helder, tot een vreemdeling alles op z’n kop zet.

Zoals ik al aangaf is het boek ideaal voor de zomer. Het is een boek met humor, onverwachte zaken, familiebanden en liefde. Ondanks dat de scenes met Hamish veel seks bevatten, want hij kan niet zonder, maakt de rest van de roadtrip door deze familie heel veel goed. Het boek laat je inzien dat je eigenlijk niet veel nodig hebt, behalve elkaars gezelschap. Maar ook dat je soms in een relatie voor jezelf moet kiezen. Een luchtig boek, met een liefdevol moraal. Ik heb ervan genoten!


3 reacties

Marcha de Groof – Man o man

Covertekst
Het zit Sara allemaal niet mee. Eerst betrapt ze haar vriend Loek in bed met een ander (de deur uit met die vent!), dan ontmoet ze tijdens het uitgaan een aantrekkelijke man die hartstikke bezet lijkt te zijn (of toch niet?). Sara vindt deze Menno leuk en richt zich op een toekomst met hem, maar dan gooit juist zijn verleden het in het eten.

Door dit alles heen maken haar zus en zwager Sara het leven meer dan zuur, hamert haar moeder erop dat ze het niet had moeten uitmaken met ‘ideale schoonszoon’ Loek en haalt haar manager het bloed onder Sara’s nagels vandaan. Kortom, ze heeft zin om zich te verstoppen en te wachten tot het allemaal overwaait, Maar daar zijn haar excentrieke vriendin Lea en lieve buurvrouw Tilly het niet mee eens. Zij helpen Sara om er het beste van te maken. Al hebben ze daar nogal onorthodoxe methodes voor…

304 pagina’sIMG_20150806_182308
Uitgeverij Zomer & Keuning, Utrecht

ISBN 978 94 019 0206 9
NUR 340

Recensie
Sara wordt door haar beste vriendin Lea een avondje mee op stap genomen. Sara is al een tijdje niet meer van de bank gekomen sinds ze haar ex heeft betrapt met een ander. Ze weet nog één jurkje te vinden die haar net past en gaat met tegenzin mee. Eenmaal op de dansvloer gaat Lea helemaal los en heeft ondanks haar opvallende verschijning al snel een man aan de haak geslagen. Van een afstand wordt Sara bekeken door een man, die haar later op de avond aanspreekt. Het is een ongelooflijk knappe man, maar is Sara wel klaar voor een nieuwe man in haar leven? Ze laat zich niet door hem thuisbrengen, want dat kan ze nog niet. Toch blijft deze mooie man in haar hoofd spoken en vertelt ze haar collega’s over hem.

Sara werkt op een kinderdagverblijf. Als  er op een dag een nieuw kindje op de groep komt, staat ze met haar mond vol tanden. Het kindje wordt gebracht door die mooie man die ze ontmoette tijdens het stappen. Dat zal je net zien, heb je eindelijk een mooie man op het oog, heeft hij een kind van een ander… Toch blijken de zaken iets ingewikkelder in elkaar te zitten dan Sara dacht.

Dit boek kreeg ik tijdens de bloggers-bijeenkomst van Zomer & Keuning. Marcha was er ook en was zo lief het boek te signeren. Marcha is er in geslaagd een ontzettende leuke chicklit te schrijven. Alle elementen die je erin wilt zien, zijn aanwezig. Liefde, romantiek, problemen, vriendschap en een blij einde. Haar schrijfstijl is prettig en leest vlot weg. Doordat ik zelf ook een tijdje in de kinderopvang heb gewerkt, is de omgeving van Sara erg herkenbaar. Gelukkig is mij die rare ex wel bespaard gebleven. Mocht je nog op vakantie gaan, dan is dit een perfect boek aan de rand van het zwembad.

Ik las dit boek tegelijk met Judith van Biebmiepje, voor onze “Boekenwurmenclub“. Hier kun je lezen wat mijn mede-boekenwurm Judith van dit boek vond.

logo_ikleesnederlands

 

 

 


3 reacties

E. Lockhart – Wij leugenaars

Covertekst
Wij zijn Sinclairs.
Niemand komt iets tekort.
Niemand heeft het ooit mis.
We wonen – in de zomer tenminste – op een privé-eiland voor de kust van Massachusetts.
Misschien is dat alles wat je hoeft te weten.
Behalve dat sommige van ons leugenaars zijn.

266 pagina’sWij leugenaars
Uitgeverij De Fontein, Utrecht
ISBN 978 90 261 3804
NUR 285, 302

Recensie
Cadence is het oudste kleinkind van de familie Sinclair. Officieel is zij de eerste erfgename na de zussen van de familie. Er rust daarom een zware taak op haar schouders, ze moeten wel leven volgens de standaard van de familie en met name die van haar strenge moeder. De zussen en dus ook haar moeder, maken voortdurend ruzie. Ieder dochter heeft een kast van een huis op het eiland. En aan het ene huis wordt meer onderhoudt gepleegd dan aan het andere huis door de opa van Cadence. En de ene zus heeft veel meer geld te besteden dan de ander. Althans, dat vinden de zussen.

Cadence trekt iedere zomer op met haar oudste neefjes en nichtjes (de leugenaars), ravotten op het strand, winkelen op een eiland in de buurt, varen en sterren kijken midden in de nacht. Tot er een neefje van de nieuwe liefde van een tante meekomt, Gat. Hij zet haar wereld op zijn kop… maar er is nog iets anders aan de hand. Er is iets gebeurt, iets waardoor Cadence het gevoel heeft dat ze al haar spullen moet weggeven. Haar favoriete boeken gaan de deur uit, kleine spulletjes uit haar kamer, net zo lang tot alles weg is, tot alles is uitgewist…net als haar geheugen.

Toen ik de flaptekst las wilde ik dit boek heel erg graag lezen. Het is een YA-boek (15+), maar ook die lees ik af en toe graag. De flaptekst zegt; lees dit boek, en als iemand je vraagt hoe het eindigt, lieg. Maar sorry, ik kan hier niet over liegen. Ik raad jou ook aan dit boek te lezen. Het is beklemmend, verrassend en boeiend. Het is interessant om te lezen hoe een welgestelde familie functioneert, of liever gezegd, niet functioneert. Alleen maar om de schijn naar de buitenwereld in stand te houden, want tja, als je een Sinclair bent… dan hang je de vuile was niet buiten. Over welke vuile was ik het heb, dat moet je zelf lezen. Maar laat je verrassen door Cadence, haar neefjes en nichtjes, over de leugens en avonturen.
%d bloggers liken dit: