Jenny's Bookcase

Voor echte boekenwurmen of ter inspiratie om te lezen


Een reactie plaatsen

Mila van Oosten – Even leek alles normaal

Covertekst
Mila van Oosten has it all: de looks, een ­appartement in Amsterdam, een baan bij een hip reclamebureau én een nieuwe liefde. Aan de buitenkant lijkt het plaatje perfect, maar ondertussen probeert Mila al jaren om te gaan met de demonen in haar hoofd, met haar depressie. Hoe probeer je je over te geven aan je nieuwe liefde, als je eigenlijk je handen vol hebt aan jezelf? Hoe probeer je je familie gerust te stellen, als je je ook zorgen maakt of het wel goed met je gaat? En, wat is nou eigenlijk ‘normaal’? In haar autobiografische roman Even leek alles ­normaal vertelt Mila hoe ze zich door het leven danst, drinkt, zorgen maakt, liefheeft en zichzelf probeert te accepteren zoals ze is.

217 pagina’s Even leek alles normaal
Meulenhoff Boekerij bv,
Amsterdam
ISBN 978 90 225 7252 8
NUR 301

Recensie

Toen ik de covertekst las van dit boek wilde ik het boek erg graag lezen. Een korte periode in mijn leven heb ik mij ook zo gevoeld en  ik ben benieuwd hoe andere mensen daarmee omgaan.

Mila is verlaten door haar ex Thijs. Hij was haar rots in de branding en ze kan gewoon niet geloven dat het over is. Ze probeert hem om allerlei manieren over te halen en ze belt zelfs met zijn ouders. Mila papt her en der wat aan met andere mannen, maar niets is blijvend. Ze is werkloos en kampt met depressies, niet iets wat mannen aantrekkelijk vinden. Dit probeert ze te verbloemen, maar uiteindelijk komt het uit. Totdat ze Rogier ontmoet, die vlakbij haar om de hoek woont. Hij zorgt voor haar, steunt haar en ze voelt zich thuis bij hem. Daar leek alles even normaal. Ze vind ook weer werk als copywriter. Dat depressieve gevoel start al tijdens de middelbare school. Als haar beste vriendin ook andere vriendinnen krijgt die net zo interessant, mooi en goed zijn. Mila voelt zich altijd de mindere en dat gevoel wordt alleen maar erger. Tijdens haar studie komt ze op een gegeven moment niet meer van haar kamer en ze wordt nauwelijks nog uitgenodigd door studiegenootjes. Ze maakt haar wereld klein, en is niet open over haar gevoel en de situatie. Haar ouders denken heel lang dat het goed gaat, tot ze onverwachts op de stoep staan en ontdekken dat Mila verder heen is dan ze dachten.

Het is ontzettend knap dat Mila haar verhaal heeft gedeeld met de wereld. Uit ervaring weet ik dat dat niet makkelijk is. Mijn donkere periode was gelukkig kort, maar als je hier iedere dag mee moet worstelen is bijna niet voor te stellen. Hoe kun je nou uitleggen dat het niet bij je binnenkomt als een heel gezelschap plezier heeft en jij daar niets bij voelt. Dat je eigenlijk alleen maar onder je dekbed wilt kruipen omdat je je daar het veiligste voelt. Het boek leest als een trein alsof het een roman is. Maar eigenlijk is het onderwerp ontzettend tragisch en verdrietig. Het liefst is je leven rozengeur en maneschijn, maar dat gaat niet voor iedereen op. Hopelijk kan Mila met dit boek wat meer begrip bewerkstelligen voor wie dit niet kent. Want ook in jouw omgeving kunnen er mensen rondlopen die zich zo voelen en ze kunnen daar helemaal niets aan doen. Bedankt Mila dat je je verhaal hebt gedeeld.

 

logo_ikleesnederlands

Advertenties


2 reacties

Rob van Spanje – Van werkloos tot depressief

Covertekst
Van werkloos tot depressief is een autobiografisch verhaal: een zeer openhartige beschrijving van een jarenlange zoektocht naar een nieuwe toekomst. Onderwerpen die de revue passeren zijn onder andere: Wat betekent het om werkloos te worden en te zijn? Met welke instanties krijg je te maken? Het aparte wereldje van re-integratie en is dit geldverspilling? Volledig arbeidsongeschikt en chronisch depressief; wat is dat? […] Rode draad: Hoe moeilijk kan het zijn om beperkingen te accepteren en een nieuwe koers in te slaan? […]

214 pagina´sVan werkloos tot depressief
Free Musketeers, Zoetermeer
ISBN 978 90 484 1715 5
NUR 402

Recensie
Rob van Spanje benaderde mij een tijd geleden met de vraag of ik zijn boek wilde lezen. Ik zei meteen ja. Hij beschrijft een onderwerp wat ik als kind van dichtbij hem meegemaakt met mijn vader. Ik was erg benieuwd hoe hij (ook als vader) dit heeft meegemaakt. Ik moet zeggen dat ik veel zaken herkende. Niet alleen zaken rondom het UWV, maar ook rondom het ziekteproces.

Rob is altijd een man geweest die heel actief in het arbeidsleven stond. Had hart voor de zaak en werkte heel nauwkeurig en precies. Je zou kunnen zeggen dat hij de lat vrij hoog legde en dat hij perfectionistisch was. Op zich hele fijne eigenschappen voor een werkgever, maar dat kan soms ook tegen je werken. Als Rob denkt een nieuwe uitdaging te hebben gevonden als Arbeidsdeskundige bij het UWV, dan gaat het mis. Een collega wordt aan hem gekoppeld om hem in te werken, maar die heeft daar totaal geen zin in. Rob wordt eigenlijk genegeerd en er is zelfs geen inwerkplan. Rob wordt opgezadeld met enorme stapels dossiers en het gaat eigenlijk niet om de mensen achter de dossiers, maar de snelheid waarmee je zaken kunt afwikkelen. Rob besluit zich in januari 2002 ziek te melden en dan begint het hele circus wat hij niet had kunnen vermoeden.

Hij beschrijft eerlijk en open zijn ervaringen en gevoelens over de gebeurtenissen sinds 2002. Normaal kom je als je werkloos bent of ziek bent geworden uiteindelijk bij het UWV, maar aangezien hij zelf voor het UWV werkte komt hij ineens bij collega’s terecht. Zoals ik privé ook heb ervaren en Rob ook beschrijft, is de organisatie behoorlijk bureaucratisch. Rob moet aan tientallen mensen zijn verhaal doen en hij heeft bijna nooit een vast gezicht die goed op de hoogte is van zijn dossier. Ik verbaasde me overigens over de onzinnigheid van de re-integratiebureaus. Ze zeggen van alles en ze beloven van alles, maar zelfs Rob met een geweldig C.V., komt niet of nauwelijks weer aan het werk. Mijn vader moest daar ook ooit eens heen en kreeg een soort beroepenkeuzetest. Hij moest maar chauffeur worden, op de ambulance, of op een touringcar naar Spanje… Laat hij toen net pleinvrees hebben en al helemaal geen auto meer kunnen rijden door zijn medicijnen. Rob beschrijft ook in zijn boek welke bedragen er met zo’n re-integratie traject gemoeid zijn. Met dat geld kun je een hoop zinnigere dingen doen.

Ook schrijft Rob over zijn familie. Voor hun is dit allemaal niet echt gemakkelijk geweest. Ik was zo’n kind en ik kan me ergens voorstellen hoe zijn zoons dit van de zijlijn hebben beleefd. Hij beschrijft in het boek dat zijn vrouw veel op hem mopperde, maar dat is hoe hij het heeft ervaren. Rob kwam soms hele dagen niet van de bank af en zelfs wat huishoudelijke klusjes doen was al teveel. Op een gegeven moment valt Rob soms gewoon uit het niets neer en is dan een tijdje bewusteloos. Naast deze klachten krijgt hij ook problemen met zijn benen. Zijn lichaam protesteert tegen alle stress die Rob heeft opgebouwd, niet heel raar na alles wat hij heeft meegemaakt in zijn vele pogingen om gewoon weer aan het werk te kunnen gaan.

Ik denk dat een goed boek is voor alle hulpverleners rondom uitval bij werk en werknemers van het UWV. Misschien dat zij zich dan twee keer bedenken voor ze weer snel een dossier willen afwikkelen. Natuurlijk is dit Rob zijn verhaal en iedereen moet daar zelf zijn of haar conclusies uit trekken, maar ik weet zeker dat Rob niet helemaal alleen staat in zijn ervaringen. Er staan goede tips in. Zoals dat het een goed idee is om niet zo maar een contract te ondertekenen als je toch al niet goed in je vel zit. Laat er een ander eerst naar kijken of met je meekijken. Stap ook niet zomaar met een willekeurig re-integratiebureau in zee, maar informeer je eerst goed.

We zitten inmiddels in 2014 en Rob is nog steeds niet de oude. Hij doet wat hij kan op een dag. Genieten is soms lastig, maar hij probeert zich wel zinvol in te zetten. Ik denk dat dit boek echt een enorme prestatie is en ik denk dat het zeker goed is dat Rob dit van zich af heeft geschreven. Ik hoop dat hij met dit boek anderen kan helpen in dezelfde situatie of, nog beter, deze situaties met zijn boek op de een of andere manier kan voorkomen. Bedankt Rob dat ik dit boek mocht lezen. Ik heb er als kind van een ouder in dezelfde situatie erg veel aan gehad.

Ik lees Nederlands (2014) - groot