Jenny's Bookcase

Voor echte boekenwurmen of ter inspiratie om te lezen


Een reactie plaatsen

Gregg Hurwitz – Orphan X

Covertekst
Hij is een mythische figuur, een man wiens naam alleen maar wordt gefluisterd. De Nowhere Man. Er wordt beweerd dat hij alles zal doen om je te beschermen als je om zijn hulp vraagt en dat hij nooit faalt. Maar de Nowhere Man is geen sprookje, hij bestaat echt…

Evan Smoak zet zijn aanzienlijke persoonlijke vaardigheden en middelen in om hen te helpen die zich tot niemand anders kunnen wenden. Als kind werd hij geselecteerd voor het Orphan-project, een officieel niet-bestaand trainingsprogramma binnen de geheime dienst. De Orphans werden opgeleid tot de beste sluipmoordenaars ter wereld en de allerbeste onder hen was Orphan X: Evan Smoak. Maar op een dag verdween Evan in het niets.

387 pagina’sOrphan X
Uitgeverij A. W. Bruna, Amsterdam
ISBN 978-94-005-0738-8
NUR 332

Recensie
Niet zo lang geleden was ik aanwezig op het Bites voor Bloggers event van A.W. Bruna. Daar was Gregg Hurwitz aanwezig om te vertellen over zijn nieuwste boek Orphan X. Ik was nog niet bekend met het werk van Hurwitz, dus des te leuker dat het boek in de goodie bag zat. Judith en ik besloten dat het ons boek van de maanden september en oktober. Lees verder

Advertenties


4 reacties

Julia Heaberlin – Black-Eyed Susans

Covertekst
Op haar zestiende werd Tessa Cartwright door een seriemoordenaar voor dood achtergelaten op een akker in Texas, samen met de lichamen van drie andere slachtoffers. Ze was de enige overlevende, met slechts vage herinneringen aan wat haar was overkomen. Vanaf die dag stond zij bekend als een van de ‘Black-Eyed Susans’, een bijnaam die verwees naar de bloemen die groeiden op de vindplaats van de meisjes. Het was Tessa’s verklaring die de dader in de dodencel deed belanden. Althans, dat dacht ze…

Bijna twintig jaar later ontdekt Tessa bij haar huis een veld vers geplante, bloeiende Black-Eyed Susans. Ze gelooft dat het een teken is van de moordenaar, die nog vrij rondloopt. Bang geworden dat door haar nu een onschuldige vastzit, besluit ze de verdediging te helpen. Maar ze wordt geplaagd door flarden van herinneringen en vreest voor de veiligheid van haar dochter. Wat niemand weet is dat het angstige, fragiele meisje dat Tessa was, een muur van geheimen om zich heen heeft gebouwd.

352 pagina’s black-eyed susans
Uitgeverij A.W. Bruna, Amsterdam

ISBN 978 94 005 0715 9
NUR 305

Recensie
Judith en ik hadden het geluk dat wij beide dit boek mochten lezen en dus besloten we dat het ons boek van de maand april werd. April nadert bijna zijn einde, maar het is mij gelukt dit boek binnen deze maand uit te lezen. Dat kon ook niet anders…

Met ingehouden adem heb ik mij in de wereld van Tessa gestort, die iets afschuwelijks is overkomen. Tessa overleeft een verschrikkelijk aanval op haar leven, mede dankzij een enorme rustige hartslag wordt ze voor dood achtergelaten in een akker vol Black-Eyed Susans. Zij zal daarna bekend staan als een van de Susans. Snel nadat ze is gevonden in het weiland, wordt er een man gearresteerd. Helaas weet Tessa zich niets meer te herinneren en is ze door de hele gebeurtenis ook een tijd blind. De jonge Tessa krijgt therapie om zaken te verwerken maar ook om haar voor te bereiden op het aankomende proces. Het boek pendelt heen en weer tussen de Tessa die weer probeert op te krabbelen en de oudere Tessa. Deze Tessa heeft inmiddels een puberende dochter en probeert zo goed en kwaad als het gaat haar leven te leiden als kunstenares. Hierdoor kan ze haar eigen gang gaan en wordt ze niet steeds geconfronteerd met haar verleden. Hoewel…

De verdachte van het misdrijf zal binnen enkele weken worden geëxecuteerd. Er knaagt alleen iets achter in het hoofd van Tessa. Ze kan zich geen gezicht herinneren, dus de vraag is of deze man wel haar ‘monster’ is. Als er steeds voorwerpen en Black-Eyed Susans opduiken in het leven van Tessa vraagt zij zich af of er niet een onschuldige man wordt geëxecuteerd. Samen met een onderzoeksteam die onschuldigen uit de gevangenis probeert te halen, zet Tessa alles op alles om deze man na al die jaren alsnog vrij te krijgen. Dit betekend wel dat haar moordenaar nog vrij rondloopt…

Wow! Wat een tof boek is dit! Zonder twijfel is dit het spannendste boek tot nu toe in 2016. Het boek zit heel goed in elkaar. Toen ik dacht en begreep te weten hoe het allemaal zat, toen wist Heaberlin een wending aan het verhaal te geven die ik niet verwachtte. Mocht je van spannende thrillers houden, dan raad ik je het boek zeer aan. De personages spreken tot de verbeelding en zijn goed uitgewerkt. Hierdoor bleef ik geboeid lezen en kon ik het boek met moeite wegleggen. Dit is niet het eerste boek van Heaberlin en stiekem ben ik nu erg nieuwsgierig naar haar andere twee boeken. Een daarvan is al in het Nederlands vertaald.

Ik las dit boek tegelijk met Judith van Biebmiepje, voor onze “Boekenwurmenclub“. Hier kun je lezen wat mijn mede-boekenwurm Judith van dit boek vond.

Bedankt A.W. Bruna dat ik dit boek mocht lezen!


4 reacties

Terugblik op Boektober en dunne-boeken-lezen-parade

Jullie hebben het vast wel voorbij zien komen, Boektober. Dagmar kwam met het geweldige idee en ik besloot mijn dunne-boeken-lezen-parade tijdens Boektober in te zetten. Lekker wat boeken weglezen van rond de 200 pagina’s of minder. Eigenlijk zou je kunnen zeggen dat ik zin had om te ‘boek-snacken’, proeven van allerlei boeken in korte tijd. Vandaag blik ik terug, ook al hebben we nog een dag te gaan.

Uit deze stapel mocht ik kiezen van mijzelf:

dunne boeken lezen parade

Ik zal maar gelijk eerlijk zijn; deze volledige stapel ligt onaangeroerd naast mijn bed. Dat is erg jammer, maar he, ik heb wel een twee andere mooie boeken gelezen:

Het boek ‘Als de winter voorbij is’ was het eerste boek wat ik las van Thomas Verbogt, maar wat kan die man prachtig poëtisch schrijven. Alleen al daarom een dikke aanrader. Het ‘Portret van een vrouw’ is van totaal een ander genre. Als je nog geen fan was van Jojo Moyes dan is dit het moment en moet je hiermee beginnen. Ik heb enorm genoten van het nieuwste boek van Moyes, mede door de krachtige vrouwen die zij zo mooi weet te beschrijven.

Op dit moment ben ik nog druk aan het lezen in het boek van de maand oktober/ november van Judith en mij. Dat is Sky van Ellen Lina. Op 7 november is pas haar boekpresentatie, maar wij hebben met nog een aantal andere bloggers de eer om het boek nu al te lezen. Tipje van de sluier: ik kan nu al niet meer ophouden met lezen.

Al met al is dit voor mij een vrij normale maand op dit moment. Het liefst had ik bovenstaande stapel voor de helft weg gelezen, maar ja er zullen altijd ontzettend veel boeken in huis zijn die ik heel erg graag wil lezen. Voorlopig blijft dit stapeltje naast mijn bed en jullie zullen het vanzelf wel merken als er iets van gelezen is ;).


1 reactie

Meet en Greet deel 2

Dag lieve lezers,

Zoals beloofd zou ik nog laten weten hoe de meet en greet was geweest met Simone van der Vlugt. Vrijdag 2 augustus is al even geleden, maar ik had een goed excuus… vakantie.

Ambo Anthos is gevestigd in een prachtig pand aan de Herengracht, dus om hier binnen een kijkje te mogen nemen was al heel bijzonder. We werden vriendelijk ontvangen en helemaal naar de zolder van het pand geleid, waar gelukkig de airco ons een 1375445027392vriendelijk koel briesje toe blies. Simone kreeg van haar redacteur het eerste exemplaar overhandigd van Morgen ben ik weer thuis. Echter bleek dat sommige boekhandels iets eerder begonnen waren met de verkoop er van en er dus al lezers waren die hun mening over het boek aan Simone hadden laten weten. Simone vond dit juist wel leuk om te weten en sterkte de voorpret. Normaal gesproken zouden op onze plekken nu pers, bekenden en familie zitten. Dus dat wij als lezers er zaten was erg uniek. Simone vind dat haar beroep vrij eenzaam is en dat de reacties van haar lezers ontzettend belangrijk zijn. Daarom post ze ook van alles op Facebook om in contact te blijven met de lezers.

Na de overhandiging van het boek werd Simone geïnterviewd. Helaas is er tijdens het boek niet veel op de inhoud van het boek ingegaan, wat natuurlijk wel begrijpelijk was. Niemand had het boek nog gelezen. Ik hoop dus dat Simone lezingen gaat geven zodat ik  inhoudelijk meer over het boek te weten kan komen. Wel ben ik veel andere leuke dingen te weten gekomen tijdens het interview. Er heerste een leuke en ontspannen sfeer en Simone vertelde honderduit over vele onderwerpen.

Simone is een bevoorrecht persoon, want als klein meisje wilde ze al schrijfster worden. Haar eerste boeken schreef ze met de hand toen ze acht jaar was. Deze gingen over onder anderen dat ze graag een tweeling zou willen zijn. Een vriendinnetje van haar was ook tweeling en dat leek haar zo leuk. Op haar tiende kreeg ze haar eerste typemachine en hoefde haar verhalen niet meer met de hand te worden geschreven. Dit resulteerde in een manuscript die ze op haar dertiende voor het eerst naar de uitgeverij stuurde. Het verhaal ging over een meisje dat naar een kostschool moest. Ze kreeg gelukkig wel antwoord van de uitgeverij per brief. Daarin stonden tips, maar ook het advies dat ze eerst maar haar school moest afmaken. Dit was toen der tijd een zeer teleurstellend en stom advies voor Simone. Toch liet Simone zich er niet van weerhouden verder te schrijven en op haar veertiende schreef ze haar eerste historische roman. Dit zou later op haar vierentwintigste herschreven worden tot haar boek ‘Het Amulet’. Uiteraard was Simone goed in het schrijven van opstellen op school en heeft menig klasgenootje van raad voorzien.

Haar nieuwe boek, Morgen ben ik weer thuis, is het tweede deel in de serie over Lois. Het leuke nieuws is ook, dat het al zeker is dat er een derde deel aan komt. Wanneer precies is nog niet bekend, maar al erg leuk om te horen voor de fans. Echter was Simone helemaal niet van plan om een serie te schrijven. Tot nu toe had ze steeds losstaande boeken geschreven, wat betekend dat ze steeds iets nieuws moest verzinnen. Denk hierbij niet alleen aan de verhaallijn, maar ook het karakter van de persoon, uit welke familie de persoon komt en de woonomstandigheden. Hier gaat natuurlijk veel tijd in zitten. Langzaamaan ging Simone inzien dat er ook voordelen aan een serie waren. Je krijgt namelijk als auteur de kans om een hoofdpersoon steeds verder uit te kunnen diepen. Een rechercheur is daar een perfecte rol voor zei Simone. Overigens heeft Simone heel veel hulp gehad van een tweetal rechercheurs. Door een e-mail te sturen via de algemene site van de politie kreeg ze zowaar een positieve reactie. Simone had namelijk verwacht dat de recherche wel iets beters te doen had dan een auteur helpen bij het schrijven van haar boek. De politie was juist erg enthousiast omdat ze het politie-systeem transparanter willen maken. Simone heeft hierdoor ook een ander beeld gekregen van recherchewerk. Ze zag dat men bij de politie erg gebonden is aan regels, wat zij soms ook als frustrerend ervaren. Er kan niet zomaar een huis worden binnen gevallen als er binnen om hulp wordt geroepen. Dankzij de rechercheurs weet Simone nu ook veel beter wat haar hoofdrol speelster Lois wel of niet kan doen in het boek, hoewel ze daar soms wel eens tegenin gaat. Lois doet ook wel eens dingen die eigenlijk helemaal niet mogen, maar ja wat niet weet, wat niet deert, aldus Simone.

Ook erg leuk om te weten is dat Simone ‘slechts’ twee uur per dag schrijft in de ochtend. Pas als een boek bijna voltooid is worden dit ook wat uren in de middag, maar meer meestal niet. Ze schrijft liever twee uur goed, dan een hele dag heel veel, waar ze later weer veel van moet schrappen. Het liefst schrijft ze in de herfst en winter. Ze schrijft niet intuïtief, omdat ze de kans op vastlopen te groot vindt. Alles is dus heel erg gepland, zo’n twee à drie jaar vooruit, en ze werkt zelfs aan meerdere boeken tegelijk. Voor het ene boek doet ze onderzoek en voor het andere boek schrijft ze al hele stukken. Wat ze ook doet is de laatste zin bedenken van het boek. Simone weet dan goed waar ze heen gaat schrijven. Simone houdt zelf niet van boeken waarin lang wordt uitgeweid, daarom schrijft ze boeken die ze zelf ook graag zou willen lezen. Bij haar is er ook een grens aan zaken die je als auteur schrijft. Van haar hoeft het ook niet te expliciet, zoals Karin Slaughter dit wel doet. Ze vindt niet dat een lezer hoeft te weten dat het bloed van de muur druipt. Dat begrijpen lezers ook op andere manieren wel.

Niet alleen kwam Simone aan het woord, maar ook haar nieuwe redacteur Liesbeth. Bij het boek Aan niemand vertellen hebben zij voor het eerst samengewerkt. Een leuk detail is, dat de redacteur van Simone haar boeken vroeger ook las en dat ze nu samen met Simone aan boeken mag werken. Voor velen van de aanwezige een droombaan. Een redacteur is iemand die veel meeleest en meedenkt. Simone brainstormt dan met haar over zaken als ze vastloopt in haar boek of twijfelt. Simone heeft gelukkig het boek in grote lijnen vaak al rond en denkt Liesbeth alleen nog mee met details. Bij Morgen ben ik weer thuis heeft Liesbeth wel veel gesleuteld aan het eerste hoofdstuk. Liesbeth vond het teveel los staan van het gehele verhaal. Het contact tussen Liesbeth en Simone gaat met golven en vooral tegen het einde hebben ze heel veel contact. Tussendoor gaat het soms meer over bijvoorbeeld promotiezaken.

Aan het einde mochten wij als lezers ook vragen stellen. Hieronder een aantal leuke vragen en antwoorden:

  • In een interview heb ik eens gelezen dat je nog eens een kookboek gaat schrijven met je zoon. Klopt dat? Naja, ik zeg wel vaker dingen natuurlijk. Het was eigenlijk een grapje met een serieuze ondertoon. Echter is dit wel het laatste wat mijn 17-jarige zoon op dit moment wilt, een boek schrijven met zijn moeder.
  • Heb je wel eens iets bedacht wat je dan terug las in een ander boek? Ja regelmatig. Wat je dan kunt doen is variaties op plotten bedenken, want er zijn al heel veel dingen bedacht. Een tijd geleden kreeg ik bericht van Loes den Hollander dat ik een plot in mijn boek had, wat zij ook had bedacht voor haar boekenweekgeschenk (maand van het spannende boek red.). Gelukkig was ik toen eerder (lacht).
  • Op welk boek ben je het meeste trots? Op klaarlichte dag! Het was ontzettend leuk om als auteur aan dit boek te werken. Alles klopte zo mooi en ik heb er ook de publieksprijs mee gewonnen.
  • Wordt er ook een boek verfilmd? Er zijn gesprekken gaande, maar er is nog niets concreets.

Uiteraard kon het interview niet worden beëindigd zonder een cliffhanger. Simone is namelijk weer bezig met een historisch roman. Weer iets om heel erg naar uit te kijken voor de lezers.

Na het interview werden wij verwelkomd in de prachtige tuin van de uitgeverij. Er stonden hapjes, drankjes en cupcakes klaar. Er was gelegenheid om je boek te laten signeren, een favoriet boek van Simone te kopen of je hand te laten lezen. Kortom, het was heel erg goed verzorgd en in een ontspannen sfeer kon je kletsen met Simone. Na het signeren heb ik dan eindelijk mijn mede-boekenwurmenclub-genootje Judith mogen ontmoeten. Het is eigenlijk een beetje gek om met iemand te twitteren, te mailen en te lezen terwijl je elkaar niet kent. Nu hebben we heel fijn kennis kunnen maken in deze prachtige en toepasselijke omgeving voor twee boekenwurmen.  Het was een enorm geslaagde dag, bedankt Ambo Anthos en Simone van der Vlugt.

Signeren

1375468520653


Een reactie plaatsen

Renee van Amstel – De extase van Floor

Covertekst 

Floor heeft ontdekt dat ze nog gevoelens koestert voor haar ex Rick en heeft daarom, met instemming van Jon, ook Rick toegelaten tot haar liefdesleven. Ze geniet van haar twee mannen, beide Dom, en hun soms ongenadige manier om haar lief te hebben. Maar dat niet alleen, ze constateert verbaasd dat zij maar al te graag – in opdracht van Rick – op zich geboden laat worden, waarna ze zich een halfuur moet overgeven aan de spannende wensen van de hoogste bieder.

Dan gebeuren er rare dingen. Er hangt een enkele en bebloede handboei aan haar deur en ze ontvangt een dreigbrief. Tegelijkertijd gaat ze zich meer en meer afvragen of haar toenemende behoefte om zich, als sub, volledig en zonder beperkingen ter beschikking te stellen aan een Dom, wel te rijmen is met haar liefde voor twee mannen. Er dringt zich een onmogelijke keuze op, die voelt als een keuze tussen liefde en haar behoefte aan submission.

237 pagina´sFloor
Karakter Uitgevers B.V., Uithoorn
ISBN 978 90 452 0582 3
NUR 301

Recensie

Jammer, jammer, jammer. Het laatste deel alweer in de trilogie van Floor. Aan al het goede komt dus blijkbaar echt een eind. Floor heb ik gedurende de drie boeken ervaren als een erg toegankelijk hoofdpersoon, waar ik mij op sommige vlakken mee kon identificeren. We hebben beide dat jonge en ambitieuze. Echter heb ik zelf niets met BDSM (echt waar!), maar het is wel boeiend geweest om een kijkje te nemen in deze voor mij onbekende wereld. Niet alleen stond BDSM centraal in de afgelopen boeken, maar in dit deel ook de polyamoreuze relatie die Floor heeft met Rick en Jon. Het lijkt mij ontzettend ingewikkeld, maar Floor brengt het er erg goed van af. Althans in het begin… Gedurende het verhaal komen er kleine barstjes in het perfecte plaatje van de ‘dubbele relatie’. Niet alleen omdat er twijfels komen vanuit Floor, maar ook omdat ze ineens nare bedreigingen ontvangt thuis. Wie is het er niet mee eens dat Floor twee mannen liefheeft? Is Rick jaloers, is het toch Jon of zou er nog iemand uit het verleden hier een rol in spelen? Kortom, een extra stukje spanning wat maakt dat het boek heerlijk weg leest.

Ik heb erg genoten van dit boek, maar ook van de vorige delen. Heb je zelf nog niets gelezen van Floor, dan raad ik je aan de trilogie in zijn geheel in je koffer te stoppen. Hierbij wil ik ook Renee van Amstel bedanken voor het schenken van de boeken en het knappe schrijfwerk. Floor is gewoon echt en dat geschreven door een man… Dus eigenlijk moet ik zeggen, bedankt René Brouwer! Lees ook eens zijn boek, ‘De vrouw van de ambassadeur’.


Een reactie plaatsen

Groot nieuws, Boekenwurmenclub officieel gestart

Lieve lezers,

Sinds vandaag heb ik samen met Judith een boekenclub opgericht onder de naam Boekenwurmenclub. We hebben elkaar via Twitter leren kennen, zijn beide fervent lezer en hebben ook nog eens een gedeelde boekensmaak. Kortom, alle ingrediënten voor een digitale boekenclub voor echte boekenwurmen.

Iedere maand zullen wij één boek centraal stellen in de club en jij bent natuurlijk van harte uitgenodigd om mee te lezen en je mening te delen. Je mening delen kan op onze blogs, via twitter, facebook en natuurlijk ook op je eigen blog. De blog van Judith vind je hier. Ook op haar blog kun je vele leuke recensies vinden net als op mijn blog.

In de maand mei staat Tegenlicht van Esther Verhoef centraal en in de maand juni het nieuwe boek van Nynke Laanstra. Lees je met ons mee? Meer informatie vind je op de pagina van de boekenwurmenclub. Veel leesplezier!


2 reacties

Esther Verhoef – Tegenlicht

Covertekst Tegenlicht

Vera Zagt heeft een turbulente jeugd gehad. Haar moeder had psychische problemen en van haar autoritaire vader kreeg ze weinig steun. Gepest worden op school was eerder regel dan uitzondering. Als volwassene heeft Vera nog altijd een beschadigd zelfbeeld. Haar huwelijk, haar werk als dierenfotografe en haar huis – ’t Fort – zijn drie wankele pijlers waarop haar leven steunt. Wanneer haar relatie onder druk komt te staan, raakt Vera in paniek en vlucht in een affaire. Al snel verliest ze steeds meer controle. Vera zal zich moeten losmaken van haar traumatische ervaringen en haar zorgvuldig opgebouwde muren moeten afbreken. Maar is het daarvoor niet te laat?

563 pagina´s
Anthos, Amsterdam
ISBN 978 90 9041 42400 6

Recensie

Zodra ik begon met lezen werd ik volledig in het verhaal opgezogen. Ik wilde niet ophouden met lezen, want het had de vaart van een thriller. Erg knap van Esther Verhoef om deze vaart in een roman te brengen. Daarnaast was het boek erg dik, wat ik zelf helemaal niet erg vind. Ik had niet het idee dat het verhaal korter had gekund of dat zaken werden uitgekauwd. Het was erg prettig om veel te lezen over Vera. Wat zij allemaal meemaakt is bijna niet voor te stellen. Ik vond het mooi dat je steeds wisselend las over het verleden en het heden van Vera. Langzaam aan kwamen deze steeds dichterbij elkaar en dan gebeuren er allerlei onverwachte zaken. Net als je denkt dat alles rustig is en Vera alles weer op orde heeft, gebeurd er iets waardoor de zaken er weer totaal anders voorstaan.

Psychologisch gezien is dit een zeer interessant verhaal. Je beseft soms niet wat je als kind allemaal oppikt en hoeveel invloed sommige zaken op latere leeftijd nog kunnen hebben. Je kunt je ook bijna niet voorstellen dat er in die tijd op een bepaalde manier met psychologische patiënten en hun familie werd om gegaan. Iets waar ik mij tijdens het lezen erg boos om kon maken.Vera probeert zich overal alleen door heen te worstelen, maar uiteindelijk blijkt dat je het echt niet allemaal in je eentje af kunt. Ook erg leerzaam voor mijzelf, je hebt echt mensen om je heen nodig die je opvangen als dat nodig is. Zal Vera uiteindelijk worden opgevangen? Ga het gauw zelf lezen, maar neem de tijd voor het boek.

Zie ook de recensie van de boekenwurmenclub! Boek van de maand mei.