Jenny's Bookcase

Voor echte boekenwurmen of ter inspiratie om te lezen


4 reacties

Elmer den Braber – Mijn vader was een NSB’er

Covertekst
Weesp, mei 1945. De vader van de 17-jarige Elsa Aaldering is na zijn arrestatie onder onopgehelderde omstandigheden in het voormalige SS-concentratiekamp Vught om het leven gekomen. Het gezin Aaldering blijft totaal ontredderd achter en bovendien is Elsa het contact met haar hartsvriendin Anna kwijtgeraakt. Ondanks alles lukt het haar elders een nieuw leven op te bouwen met haar man Willem. Het geluk kent echter een hoge prijs: Elsa moet het verleden doodzwijgen.

Nu vele jaren later en in de herfst van haar leven, houdt Elsa op een gewone maar prachtige zondagmiddag een familiefeestje. Ze beseft dat dit haar laatste kans is om de waarheid over haar ‘foute’ vader te onthullen. […]

285 pagina’s 20141208_113711
Uitgeverij de Spion, –
ISBN 978 90 821 0060 0
NUR 301

Recensie
Slechts 96 tweets waren er voor nodig om de blogtournee van dit boek te organiseren. Zeer enthousiast werd ik van het boek door er met anderen over te praten / tweeten. Niet omdat het onderwerp nou zo leuk is, maar omdat ik nieuwsgierig werd van deze kant van de Tweede Wereldoorlog. Een kant die in mijn ogen ook zeker vertelt mag worden.

Vol enthousiasme ben ik aan het boek begonnen, maar al snel sloeg dit om. Niet vanwege het onderwerp en niet vanwege het idee van het boek. Maar de uitwerking komt in mijn ogen slecht uit de verf en graag leg ik uit waarom.

Op het familiefeestje van Elsa besluit ze dat het tijd is om met haar kinderen en haar kleinkinderen haar moeilijke verleden te delen. Alleen haar oudste zoon heeft nog de naweeën gevoeld van het feit dat zijn opa bij de NSB zat. Na het diner en tijdens de koffie vertelt Elsa haar verhaal. Hoe haar vader de Kruidenierszaak had in Weesp en dat er tijdens het begin van de oorlog veel Duitse soldaten bij hem in de winkel kwamen. Hierdoor verloor haar vader enkele trouwe klanten, omdat zij het gevoel kregen dat hij heulde met de vijand. De lieve meester van Elsa en Anne zit op een gegeven moment langdurig ziek thuis. Tot ze er achter komen dat de meester Joods is en daarom niet meer welkom is op de school. En zo ontwikkelt het verhaal zich steeds meer gedurende de lengte van de oorlog. Opzich is daar helemaal niets mis mee. Maar als ik verder kijk dan dit verhaal, dan blijf ik struikelen over zaken.

In het begin van het boek zijn er voor mij veel onduidelijkheden. Onduidelijkheden zijn niet erg, mits ze nieuwsgierig maken en dat gebeurde niet. Zinnen en dialogen die niet lekker lopen en zaken die dubbel voorkomen maakten het voor mij lastig om er door heen te komen. Elmer gaf aan dat het wegens tijdsdruk niet meer mogelijk was om een extra redigeer ronde te doen. En ik denk nu, had dat toch maar wel gedaan. Sommige zaken hadden echt niet gehoeven. En dan heb ik het niet over spelling, want ik ben wel de laatste die daar over mag beginnen. Ik heb het dan echt over inhoudelijke zaken die afbreuk doen aan het boek. De net te mooie zinnetjes, met prachtige beeldspraak, waarvan ik ergens snap dat je die er in wilt hebben maar die dan iets te overdadig zijn.

Vaders woorden landden als een donsveertje in mijn hand.

Ik wandelde voorzichtig weg van mijn fiets […]

Donsveertjes? En waarom zou je voorzichtig weg wandelen van je fiets? Omdat hij zo ontploft? Verder vond ik de dialogen en gedachtes van Elsa niet altijd passen bij een twaalfjarig meisje, waardoor zij mij minder raakte. Was alles dan bar en boos? Nee zeker niet. Er waren passages die goed te lezen waren en waarvan ik er graag nog meer had willen lezen. Is het dan een slecht boek? Nee, zeker niet, omdat ik ook heel veel potentie zie. Alleen al door bovenstaande zaken kwam het voor mij niet genoeg uit de verf. Maar, ik laat het oordeel graag aan jou als lezer over.

Ik lees Nederlands (2014) - groot


9 reacties

Karin Slaughter – Veroordeeld

Covertekst
Op haar eerste dag bij het politiekorps van Atlanta wordt Kate Murphy geconfronteerd met de pesterijen en vooroordelen van haar mannelijke collega’s. Het is de slechts mogelijke dag om te beginnen: een seriemoordenaar die het heeft voorzien op agenten heeft zojuist een nieuw slachtoffer gemaakt en de stad lijkt een broeinest van geweld.
Maar Kate is niet de enige vrouw die het moeilijk heeft. Maggie Lawson stapte in de voetsporen van haar oom en haar broer om zichzelf voor hen te bewijzen als politieagent. Als ze ontdekt dat haar broer Jimmy feiten achterhoudt in zijn verklaring over de aanslag besluit ze met haar nieuwe partner Kate op onderzoek uit te gaan. Ondanks de tegenwerking van hun mannelijke collega’s volgen Maggie en Kate het spoor van een moordenaar van wie ze zeker weten dat opnieuw zal toeslaan. Maar wanneer? Het spoor leidt hen naar de duisterste schaduwen van Atlanta, waar iemand zijn oog op Kate heeft laten vallen…

474 pagina’s Veroordeeld
Cargo – Uitgeverij De Bezige Bij, Amsterdam
ISBN 978 90 234 8724 1
NUR 305

Recensie
Met dank aan de uitgeverij was ik een van de gelukkigen die het boek voor de verschijningsdatum al in handen had. Hierdoor was de drive extra groot om ook die felbegeerde handtekening van Karin Slaughter te scoren. Hier blogde ik al eerder over. Inmiddels heb ik het boek uit en ga ik jullie nu vertellen wat ik er van vond.

Twee jaar geleden schreef Karin Slaughter het boek ‘Genadeloos‘, waarin ze gedeeltelijk terug ging naar de jaren ’70. In dit boek gaat ze dit keer volledig terug naar die tijd en moeten de vaste lezers even afscheid nemen van Willt Trent en Sara Linton. Je raakt als lezer verzeild in een wereld waar er scheidingen zijn tussen zwart en blank, tussen mannen en vrouwen en arm en rijk. Als vrouw bij de politie gaan is eigenlijk een onmogelijke opgave, althans, anderen proberen je dit onmogelijk te maken. Kate ondervindt dit letterlijk aan den lijve. Bij binnenkomst moet ze zich een weg banen door handtastelijkheden en seksistische opmerkingen. En als ze denkt dat ze de vrouwenkleedkamer veilig heeft bereikt, krijgt ze daar ook nog aan portie. Ze praat te bekakt, ze heeft haar uniform niet op orde (ze kreeg namelijk een mannenuniform die veelste groot is) en ze moet weer wegwezen voor de zwarte vrouwelijke collega’s binnen komen. Niet echt een goed begin van je eerste werkdag.

Ze moet eerst haar werkdag doorbrengen met Jimmy Lawson die een dag eerder zijn partner heeft verloren bij een schietpartij. Kate mag niets zeggen en moet steeds in de auto blijven. Het enige wat ze mag doen is zaken noteren in haar boekje. Door een samenloop van omstandigheden is Kate gedwongen om daarna op te trekken met Maggie Lawson, het zusje van Jimmy. En die twee blijken stiekem een hele goede match, ook al wil Maggie dit in eerste instantie niet toegeven. Maggie en Kate hebben beide hun eigen redenen om bij de politie te gaan en ondanks dat het soms ontzettend zwaar is, weigeren ze beide om het bijltje er bij neer te gooien. Door hun goede samenwerkingen komen ze steeds dichterbij de bron van al die moorden op hun collega’s. Echter blijkt Jimmy ook een bepaalde rol te spelen. Een rol die hij liever niet openbaar maakt…
Gedurende het verhaal maak je ook kennis met Fox. Fox heeft al die moorden gepleegd en langzaam aan weet je zijn beweegredenen voor die moorden op de agenten. Echter heeft hij ook een gruwelijke hekel aan sommige vrouwen, Kate heeft hij al een tijdje op het oog...

Dit boek heb ik binnen een paar dagen uitgelezen en gisteren heb ik bijna non-stop gelezen. Ondanks dat ik het eerst erg jammer vond dat ik Will en Sara moest missen, heb ik daar na het lezen helemaal geen last meer van. Eigenlijk was het juist erg fijn dat Slaughter dit uitstapje naar het verleden heeft gemaakt. Het onderwerp van het boek is boeiend, spannend en beschrijft erg goed hoe zwaar het voor iedereen is geweest. Ik ben van na de jaren ’70, dus ik kan mij nauwelijks voorstellen dat het echt zo moet zijn geweest. Stiekem hou ik erg van die power-vrouwen die als een G.I. Jane opboksen tegen mannen met een grote mond. Maggie en Kate zijn twee van die vrouwen. Bij vlagen is het zelfs heel erg grappig als ze zich niet op hun kop laten zitten door hun grofgebekte collega’s. Deze twee nieuwe personages bieden nog een legio perspectieven, dus ik verheug mij al op een mooie afwisseling in boeken van Will & Sara en Maggie & Kate.

Ik las dit boek tegelijk met Judith van Biebmiepje, voor onze “Boekenwurmenclub“. Hier kun je lezen wat mijn mede-boekwurm Judith van dit boek vond.

Veroordeeld
Yes, I did enjoy it 🙂