Jenny's Bookcase

Voor echte boekenwurmen of ter inspiratie om te lezen


Een reactie plaatsen

André Platteel – Net veertien

Covertekst
Het was ijskoud, de bloemen stonden op de ramen van de huizen waar we langsliepen. Met onze adem maakten we wolkjes. We liepen als mannen, niet recht op ons doel af maar wankelend, zoals de mannen die we kenden. 

220 Net veertienpagina’s
Uitgeverij Magonia, Utrecht
ISBN 978 94 922 4112 2
NUR 301

Recensie
Het is alweer even geleden dat ik een boek las voor ‘een perfecte dag voor literatuur’. Vandaag bespreken we met een select groepje dit boek. Voor mij een eerste kennismaking met het werk van André Platteel.  Lees verder


4 reacties

Susan Smit – De eerste vrouw

Covertekst
Zij was de diva van de internationale operahuizen die had gezworen nooit te trouwen. Hij was de vechter, de gokker, de hartenbreker met het engelengezicht die furore maakte op het toneel. Samen vormden de Amerikaanse Geraldine Ferrar en de Nederlander Lou Tellegen een van de meest legendarische artiestenkoppels aller tijden.

In De eerste vrouw verbeeldt Susan Smit met trefzekere pen hun grenzeloze ambitie, hun twijfels, angsten en hartstochtelijke liefde die is gedoemd te mislukken. Maar tegelijkertijd is de roman het verhaal van een opwindende tijd waarin Europa in een gruwelijke oorlog haar onschuld verliest; de vrouwenbeweging voorzichtig voet aan de grond krijgt, en een massamedium het levenslicht ziet dat de wereld voorgoed zal veranderen: de film.
Met deze wervelende, op historisch feitenmateriaal gebaseerde roman zal Smit opnieuw haar vele lezers in het hart weten te raken. 

288 pagina’sDe eerste vrouw
Lebowski Publishers, Amsterdam
ISBN 978 90 488 3217 0
NUR 3o1

Recensie
Al sinds de verschijningsdatum heb ik het boek Gisèle van Susan Smit in mijn boekenkast staan. Vaak kwam het boek op mijn stapel, ‘deze ga ik nu echt lezen’, en steeds kwam het er niet van. Ruim een maand geleden kreeg ik de kans om aan te haken bij de boekenclub ‘Een avond in seizoenen’ en zij hadden gekozen voor het nieuwste boek van Susan Smit. Eindelijk ging ik kennismaken met het werk van Smit. Hoe mij dat is bevallen lees je nu.  Lees verder


2 reacties

Karin Slaughter – Verborgen

Covertekst
Het is de verraderlijkste zaak uit zijn carrière. Dat beseft Will Trent zodra hij het verlaten pakhuis in Atlanta binnengaat, en het dode lichaam van een ex-politieagent aantreft. Van het lijk lopen bloederige voetsporen weg die erop wijzen dat een ander, mogelijk vrouwelijk slachtoffer, is meegenomen… om vervolgens spoorloos te verdwijnen.
Voor Will – en voor patholoog-anatoom Sara Linton – wordt het nóg erger. Een vondst op de plaats delict onthult een verband met Wills  verleden…

477 pagina’sVerborgen
HarperCollins Holland, Amsterdam
ISBN 978 94 027 1380 0
NUR 305

Recensie
Ei-de-lijk! Daar zijn Sara en Will weer. Blijer kun je mij niet maken.
In 2013 las voor het laatst over Sara en Will in ‘Stille zonde‘. Ik herhaal, 2013! Daarna volgende twee hele gave standalone’s, maar ja, toch lees ik deze hele serie voor deze twee personen.

Na de proloog is het alsof ze nooit zijn weggeweest. Toch moest ik weer even graven in mijn geheugen, wat is er allemaal aan vooraf gegaan en wat hebben ze allemaal meegemaakt. Slaughter had van mij wel iets meer over ze mogen schrijven, want er gaat ook een heel deel van het boek over een personage die ik stiekem niet zo mag. Voor het verhaal is het natuurlijk geweldig, maar als ik zelf zou mogen kiezen… Dan mag dit personage snel verdwijnen. Klinkt dat gemeen? Ach, dat mag wel bij een thriller ;).
Ook vond ik de moord en de andere gewelddadigheden niet zo gruwelijk als dat ik van Slaugter gewend ben. Ik ben haar juist gaan lezen omdat ze zo expliciet en gruwelijk kan schrijven. Verder vond ik soms de uitleg van bijvoorbeeld onderzoeken die Sara doet teveel inhoudelijk. Het maakt mij namelijk niet zo heel veel uit in welke stappen een bepaald onderzoek wordt gedaan. Ik ben meer geïnteresseerd in de personages en wat daar mee gebeurd en niet in hun expliciete werkzaamheden.

Toch ben ik erg blij weer een stapje te hebben gemaakt op de rode draad van Will en Sara en ik hoop heel erg dat Slaughter die rode draad voortzet. Jammer dat ik na 477 pagina’s alweer afscheid moest nemen van Will en Sara. Ben je fan van Karin Slaughter, dan kan ook dit boek niet ontbreken in je leesstapel en geniet dan met volle teugen. Voor je het weer is het alweer voorbij…

Ik las dit boek tegelijk met Judith van Biebmiepje, voor onze “Boekenwurmenclub“. Hier kun je lezen wat mijn mede-boekenwurm Judith van dit boek vond.


2 reacties

Tim Parks – Italiaanse buren

Covertekst
De Engelse schrijver Tim Parks woont in de buurt van Verona met zijn vrouw en drie kinderen. Hij heeft aan den lijve ondervonden hoe moeilijk het is niet te verdwalen in de doolhof van regels, gewoontes, normen en waarden die het alledaagse leven in Italië bepalen.

350 pagina’s Italiaanse buren
Uitgeverij De Arbeiderspers, Amsterdam
ISBN 978 90 295 7305 4
NUR 320

Recensie
Omdat dit een boek is wat van mijn eigen leesstapel komt schrijf ik nu geen uitgebreide recensie. 

Op het moment dat deze blogpost online komt zit ik in Milaan voor een lang weekend, lucky me. In voorbereiding op deze reis las ik een deel van dit boek. Het boek heb ik niet uitgelezen omdat ik niet kon wennen aan de schrijfstijl van Parks. De beschrijvingen van zijn leven in Italië komen wat rommelig over en kon ik niet altijd even goed volgen. Toch zijn de anekdotes die hij tussen de regels door beschrijft verbazend, opvallend en soms grappig. Italië is ontzettend bureaucratisch, in Engeland zijn de zaken meestal toch iets soepeler geregeld. Alleen al het wisselen van adres is een enorme uitdaging die je niet zonder een verzameling stempels bij verschillende instanties kunt doen. Zo heb ik ook geleerd dat ik na 11 uur ’s morgen geen cappuccino mag bestellen in Italië, want dat is eigenlijk je ontbijt. Laat ik nu alleen maar cappuccino’s drinken en geen espresso (die je wel de hele dag door mag bestellen). Misschien moet ik dan maar heel lief knipperen met mijn wimpers bij een bestelling na elf uur. O, en vergeet niet dat de letter Y niet in het Italiaans voorkomt, dus ik heb straks een probleem als ik mijn naam moet spellen ;). Mocht je meer willen weten over het leven in Italië dan zou ik dit boek zeker lezen en ik hoop dat jij wel van Parks zijn schrijfstijl houdt.


6 reacties

Owen Sheers – Ik zag een man

Covertekst
Wanneer de vrouw van Michael Turner is omgekomen in Pakistan bij het verslaan van de oorlog, verhuist hij naar Londen. Zijn charismatische buren Josh en Samantha Nelson en hun twee dochters worden al snel zijn steun en toeverlaat en er ontstaat een innige vriendschap tussen hen. Dan nemen hun levens een dramatische wending. […]

311 pagina’sIk zag een man
Ambo | Anthos Uitgevers, Amsterdam

ISBN 978 90 263 2948 7

Recensie
Het eerste boek van het jaar voor een ‘Perfecte dag voor literatuur’, een heel goed begin van het jaar kan ik wel zeggen.

Het boek is een roman, maar toen ik het eerste hoofdstuk had gelezen had ik het idee dat ik in een thriller was beland. Michael heeft aan zijn buurman een schroevendraaier uitgeleend en wil deze graag terug. Het is een speciale die hij nodig heeft voor zijn degen, hij moet zo naar zijn les schermen. Hij ontdekt dat de achterdeur van het huis open staat en roept, maar niemand geeft antwoord. Hij besluit naar binnen te gaan en te kijken of zijn schroevendraaier voor het grijpen ligt. Hij ziet hem niet liggen, maar hij wil er zeker van zijn dat er niet is ingebroken, want de achterdeur open laten staan is niets voor de buren. Michael besluit goed rond te kijken, want je weet tenslotte maar nooit.

Aan deze gebeurtenis, die best heel spannend is beschreven, wordt de kennismaking tussen Michael en zijn buren opgehangen. Maar ook hoe Michael zijn vrouw heeft leren kennen. Hoe verliefd ze waren en dat ze bij elkaar eindelijk tot rust kwamen na hun reizende leven. Ze namen dat heel letterlijk door op het platteland te gaan wonen en afstand te nemen van alles en iedereen. Caroline kon alleen haar reizende leven maar moeilijk achter zich laten en greep haar kans toen ze voor haar werk naar Pakistan kon. Van deze reis zou ze echter nooit terugkeren. Michael kon niet langer in hun oude huis blijven wonen en vluchtte naar de stad om alles te kunnen vergeten en zijn leven als schrijver weer op te pakken. Er komen echter hele andere zaken op zijn pad die hij zeker niet kan vergeten.

‘Ik zag iets…’ zei de andere. ‘Ik zag een man,’ zei de coordinator,  hem onderbrekend. [p.140]

 

Het is ontzettend knap hoe Owen Sheers aan één hoofdstuk de rest van het boek heeft kunnen ophangen. Heden en verleden gaan door elkaar spelen, zonder dat het verwarrend wordt. Zaken worden knap ontrafelt waardoor het boek de spanning heeft van een thriller, maar het leest als een mooie roman. Het verveeld geen moment en de personages worden flink uitgediept in deze 300 pagina’s. Ik ben enthousiast over de kennismaking met deze auteur. Bedankt Ambo Anthos dat ik dit boek mocht lezen!

Lees hier wat mijn mede-bloggers van ‘Een perfecte dag voor literatuur’ van dit boek vonden.

Mijn muzikale ondersteuning deze keer:


1 reactie

Colm Tóibín – Nora

Covertekst
Ierland, eind jaren zestig. Nora Webster, niet de makkelijkste vrouw, is pas weduwe geworden. Ze probeert haar leven in het kleinsteedse Enniscorthy opnieuw gestalte te geven. Niet alleen heeft ze in haar eentje de zorg voor haar vier kinderen, ze moet ook weer gaan werken. Tegen de achtergrond van het conservatieve, katholieke Ierland met zijn strenge sociale controle weet ze zich door middel van vriendschappen en muziek toch te ontworstelen aan de benauwenis van haar leven.

378 pagina’sNora
Uitgeverij De Geus B.V. , Breda

ISBN 978 90 445 3457 3
NUR 302

Recensie
Het laatste boek van het jaar en het laatste boek voor ‘Een perfecte dag voor literatuur’ voor 2015. Toen ik de cover tekst en de cover onder ogen kreeg twijfelde ik geen moment, dit boek wilde ik lezen. Je ziet Nora op de cover met een van haar zoons, althans zo stel ik mij dat voor. Ze zijn aan de kust bij hun geliefde vakantiehuis. Maar na de dood van haar man is het huis vergane glorie. Iedere zomer knapte ze samen met haar man zaken op en plakte zij de losgekomen stukjes behang. Nu wil ze dat niet meer, want het huis roept teveel herinneringen op. Haar oudste kinderen vinden dit erg jammer, omdat zij er wel graag hadden willen terugkomen. Nora wil het huis verkopen, want nu haar man er niet meer is moet ze alle zeilen bijzetten om rond te komen. De verkoop van het huis levert weer wat geld op en kunnen ze weer een tijdje vooruit. Op dit moment is er familie die de opleiding van een van haar dochters betaald. De sociale controle rondom Nora is groot, iedereen heeft advies en goede bedoelingen. Nora wil de zaken liever op haar manier doen, maar ze heeft altijd haar man gevolgd en om nu ineens haar mening duidelijk te ventileren is een hele stap. Ze kan via via weer aan haar oude werk komen, administratief werk. Iets wat ze met liefde achter zich had gelaten, maar ze kan niet anders.

Tot zo ver ben ik gekomen in het boek, want ik heb het niet uitgelezen. In paniek mailde ik Cathelijne, wat moet ik doen?! Ik vond het vreselijk, want ik had mij zo enorm verheugd op dit boek. Ook zie ik de potentie van het verhaal en zie ik het er ergens wel doorheen. Maar de irritatiefactoren stapelde zich op en ik hikte tegen het lezen aan. De dialogen vond ik niet sterk en de gebeurtenissen vond ik ook vrij vlak. Ik had niet het gevoel dat het verhaal ergens naar toe aan het werken was waardoor ik geboeid kon blijven. Ik vind het echt heel erg, maar dit boek en ik waren geen match made in heaven. Ik hoop echt van harte dat dit voor jou wel zo is en ik raad je aan het boek zeker wel te lezen.

Lees hier wat mijn mede-bloggers van ‘Een perfecte dag voor literatuur’ van dit boek vonden.

Mijn muzikale ondersteuning deze keer:


Een reactie plaatsen

Matthew Quick – Liefde kan mislukken

Covertekst
Als Portia’s huwelijk aan stukken barst , stort ze compleet in. Niet dat dat huwelijk nu was om over naar huis te schrijven… Het leek heel wat, het glamourleven in Florida, maar was niets meer dan een vergulde buitenkant zonder inhoud.
In het dorp van haar jeugd, waar nauwelijks iets veranderd is, probeert Portia haar leven weer op orde te krijgen.
Als ze hoort dat haar held van de middelbare school – Mr. Vernon, haar leraar Engels – door een gewelddadig voorval een kluizenaar is geworden, neemt ze het op zich zijn leven, en hemzelf, in ere te herstellen. Misschien, als haar dat lukt, kan ze ook haar eigen leven weer ter hand nemen.
Tijdens haar queeste komen een goedgebekte oude non, een jongetje dat dol is op heavy metal en een voormalige heroïnejunk op haar pad. Drie personen die een plek in haar hart krijgen – en in dat van de lezer, die met Portia blijft hopen dat het goed komt met Mr. Vernon, en met haarzelf.

368 pagina’s Liefde kan mislukken
Lemniscaat, Rotterdam

ISBN 978 90 477 0702 8
NUR 300

Recensie
Na ‘het geluk hier en nu‘ was ik fan van Matthew Quick. Dit is zijn nieuwste boek en zeg nou zelf, is de cover niet geweldig?

Als Portia haar man Ken op heterdaad betrapt met een veel jonger exemplaar, gaat ze terug naar haar geboortedorp. Ze wil namelijk maar een ding, weg van haar vreselijke echtgenoot. Ze boekt een dure vlucht op zijn kosten en drink zich een ongeluk om te vergeten dat haar leven niet zo heel erg leuk meer is. Tijdens de vlucht zit ze naast een vriendelijke non die haar dronkemans verhalen beleefd aanhoort. En ook na de vlucht houden ze per brief contact, want de non houdt zo van brieven schijven.
“Houd je verre van mensen die schamperen over je ambities. Dat doen onbeduidende mensen nou eenmaal, maar een waarlijk groot mens geeft je het gevoel dat ook jij groot kunt worden”

In haar geboortedorp komt ze een oud schoolgenootje tegen. Ze raken aan de praat en halen oude herinneringen op. Portia is in shock als ze hoort dat haar favoriete leraar van de middelbare school niet meer voor de klas staat en afgezonderd leeft. Hij is de reden geweest dat ze graag naar school ging en de droom heeft om een boek te schrijven. Ze besluit daarom om hem op te zoeken. Echter blijkt meneer Vernon niet meer de man uit haar herinneringen. De sprankeling en het enthousiasme is ver te zoeken. In een poging om hem weer tot ‘leven te wekken’ neemt ze hem mee op reis. Meneer Vernon ziet het niet zitten, maar besluit het voor zijn oud-leerling te doen. Het wordt een roadtrip met veel consequenties.

 “Docendo discimus” (Al lerende leert men)
In het begin moest ik even wennen aan het verhaal. Ik kon er niet meteen lekker inkomen, maar gaande weg onthuld Quick nieuwe gekke en grappige personages en was ik verkocht. Op de een of andere manier weet hij zijn personages zo met elkaar te verweven dat het je verrast. Ik hou van verhalen over leraren omdat ik er zelf ook een ben geweest. Stiekem wil je ook gewoon zo’n leraar als meneer Vernon zijn. Iemand met liefde en passie voor het vak en de leerlingen. Over liefde gesproken, ondanks de titel is het boek juist een en al liefde. Deze liefde heeft mij zelfs een moment ontroerd. Ja, echt! En die vliegtuigjes op de cover? Ik zal ze nooit meer als gewone vliegtuigjes zien. Wil je weten wat ik bedoel, ga het boek gauw lezen onder de kerstboom!

%d bloggers liken dit: