Jenny's Bookcase

Voor echte boekenwurmen of ter inspiratie om te lezen


6 reacties

Tanya Commandeur – De man die alles achterliet

Covertekst
Rotterdam, begin twintigste eeuw: David Buijser is elf jaar als zijn flamboyante vader Johannes het gezin in de steek laat, op zoek naar avontuur overzee. Jaren na zijn vertrek vindt David een koffer vol brieven waaruit blijkt dat zijn vader geprobeerd heeft het contact te behouden. David besluit zijn spoor naar New York te volgen.
Als hij daar in 1909 van de boot stapt, loopt hij een nieuwe wereld in: gebouwen die tot in de wolken reiken, razendsnelle liften en een ondergrondse trein onder de Hudson. David houdt zijn doel voor ogen: de man leren kennen op wie hij zoveel zou lijken. […]

244 pagina’s De man die alles achterliet
Uitgeverij Ambo | Anthos, Amsterdam
ISBN 978 90 263 3114 5

Recensie
Dit boek stond al heel erg lang op mijn verlanglijstje. Ik sprong dan ook een gat in de lucht toen ik gevraagd werd of ik dit boek wilde lezen. Ik hou heel erg van historische romans. Het feit dat ik dit boek binnen 24-uur heb uitgelezen zegt misschien ook al iets over wat ik van het boek vind.

David groeit op in een groot gezin met meerdere broertjes en zusjes. Zijn moeder zorgt met veel liefde voor hun, en hun vader zorgt voor de gekkigheid in huis. Althans, zo ervaart David dat als hij klein is. Zijn vader doet altijd leuke dingen met hun en is erg fantasievol. Zijn moeder denkt daar anders over en hij begrijpt dit pas als hij groot is. Zijn vader was vaak van huis en dronk daarnaast veel. Zijn vader vertrekt naar Amerika om daar het grote geld te verdienen. Hij denkt namelijk dat hij ontzettend getalenteerd is om als artiest zijn geld te verdienen. De moeder van David wil vanaf dat moment niets meer van zijn vader horen en het is dan ook geen gespreksonderwerp.

‘Lieve David, luister: je vader is je aandacht niet waard. Blijkbaar vond hij het avontuur belangrijker dan ons. Anders zou hij wel een keer een brief hebben geschreven. Of niet dan? Nou dan. Geen woord meer over hem.’ p. 11

Omdat het financieel moeilijk is om alle eindjes aan elkaar te knopen moet David snel aan het werk. Gelukkig kan hij aan de slag in de barbierszaak van zijn oom. Daar leert hij scheren als de beste. Met het geld wat hij verdient spaart hij jaren voor een bootticket naar Amerika om zijn vader te gaan zoeken.
Als David eenmaal in Amerika is aangekomen is het nog niet zo gemakkelijk om zijn vader te vinden. Net als het vinden van een baan, ook dat is eigenlijk helemaal niet zo gemakkelijk in het beloofde land. Gelukkig houdt zijn geliefde hem op de been en steunt hem bij elke stap die hij neemt.

De man die alles achterliet is een prachtig beschreven familiegeschiedenis die gebaseerd is op de eigen geschiedenis van Tanya Commandeur. Het is geweldig dat je zo’n mooi verhaal kan schrijven over je eigen familie. Het is een tragische geschiedenis, maar wel eentje die mij heeft gegrepen. Ik kon geen moment ophouden met lezen. David en zijn geliefden gaan onder je huid zitten. Het is boeiend om te lezen hoe het Nederlanders verging in die tijd. Stiekem ben ik wel nieuwsgierig naar het verder verloop, omdat er uiteindelijk ook vliegtuigen waren en je niet meer per se met de boot hoefde te gaan. Heeft David ooit de tocht terug gemaakt?

Bedankt Tanya Commandeur en Ambo Anthos dat ik dit boek mocht lezen!

Advertenties


5 reacties

Rowan Coleman – Twintig regels liefde

Covertekst
Tijdens haar nachtdiensten schrijft verpleegkundige Stella brieven voor haar patiënten. Daarin vertellen ze aan hun geliefden over hun gedachten, hun gevoelens, en over hun laatste wens. Soms staan er praktische tips in – hoe werkt een wasmachine? – en soms ouderlijk advies – hoe word je een goede vader? Stella belooft dat ze de brieven pas na hun dood zal versturen. Maar dan breekt ze die belofte: er is één brief waarvan ze vindt dat ze die op tijd moet posten, om iemand een laatste kans te geven op verzoening en een goede afloop…

350 pagina’s Twintig regels liefde
Uitgeverij Boekerij, Amsterdam
ISBN 978 90 225 7599 4
NUR 302

Recensie
Je hebt vast al veel recensies over dit boek voorbij zien komen. Iedereen is heel erg lovend. De vraag is natuurlijk of ik dat ook ben.

Dit boek beschrijft het verhaal van meerdere hoofdpersonen die die gedurende het boek met elkaar verbonden raken. Stella is de hoofdpersoon en is verpleegster in een hospice. Daar liggen voornamelijk mensen die in de winter van hun leven zijn en in een huiselijke omgeving zullen sterven. Met veel liefde en geduld staat Stella deze mensen en hun familieleden en vrienden bij. Ooit is ze begonnen om de laatste woorden voor een stervende patiënt op papier te zetten. Dit is langzaam uitgebreid en is ze dat voor meer patiënten gaan doen.

Stel je leven niet uit. Ik weet wat ik net over jongens gezegd heb, maar later, over een hele tijd, moeten jullie niet denken dat je te jong bent om verliefd te worden, om je te settelen, om kinderen te krijgen, om een wereldreis te maken, om een popster te worden of om het geneesmiddel tegen verkoudheid te ontdekken. Wacht nergens mee – doe het gewoon. Het juiste moment bestaat niet, alleen het nu bestaat. Het goede moment is altijd nu. p.110

We zijn zestien jaar lang buren van elkaar geweest, en ik wilde u dit graag zeggen: u bent een irritante, pompeuze, stomme, bekrompen zak. p. 132
Stella draait alleen maar nachtdiensten in het hospice. Daar is op zich niets mis mee, ware het niet dat ze daarmee iemand probeert te ontlopen. Haar man is een militair, maar is tijdens een missie gewond geraakt. Hij is als een ander mens terug gekomen van de missie. De liefde die tussen hun ooit zo vurig en liefdevol was, is als een nachtkaars gedoofd. Haar man kan haar nabijheid niet verdragen en daarom geeft ze hem de ruimte in de hoop dat hij ooit weer de oude zal worden. Voor een van haar patiënten schrijft Stella een brief, een brief die heel lang in haar zak zal branden. Ze mag hem pas versturen als deze mevrouw is overleden. Dit druist in tegen haar gevoel, wat wordt versterkt door haar eigen situatie thuis.

In het hospice ligt ook Hope. Zij ligt daar niet om te sterven, maar om even bij te komen na een heftig periode door een ontsteking. Dit kreeg ze boven op haar taaislijmziekte. Deze ziekte zorgt ervoor dat deze jonge vrouw nauwelijks nog dingen kan doen die een jonge mooie vrouw op die leeftijd hoort te doen. Gelukkig is daar haar beste vriend Ben. Hij bezoekt haar iedere dag en probeert haar en de andere patiënten te vermaken. Ze worstelt met haar ziekte en ontzegt zichzelf dingen, terwijl ze meer kan dan ze denkt. Dit komt mede door haar ouders die haar heel erg beschermen. Lukt het haar om het heft weer in eigen hand te nemen?

Jaaa! Ook ik ben net zo enthousiast als al die andere lezers. Met ontroering en enthousiasme heb ik dit boek zitten lezen. En ja, als je houdt van Jojo Moyes dan is dit boek ook een aanrader voor jou. Het is met liefde geschreven over de liefde, want niets is zo mooi als dat. Rowan Coleman had iets meer dan twintig regels nodig om dat uit te leggen, maar de boodschap is bij mij duidelijk over gekomen. Ik ben fan van haar schrijfstijl, haar humor en de manier waarop ze mij heeft weten te ontroeren.

Bedankt Boekerij dat ik dit boek mocht lezen!


2 reacties

Gerard van Emmerik – De nieuwe Kratz

Covertekst
Over veertien minuten en vijftig seconden kan Julien zijn rugzak en zichzelf in de auto deponeren, nieuwe ouders krijgt hij. Het echtpaar Kratz. Julien Kratz wordt zijn naam. 

Hildegard en Karl Kratz besluiten Julien in huis te nemen, nadat zij hun eigen zoon onder duistere omstandigheden hebben verloren. Julien hunkert naar een gewoon leven, Hildegard naar een gewone zoon. Maar allebei dragen ze een geheim met zich mee dat veel meer gevolgen heeft dan zij kunnen overzien. […] 

221 pagina’sDe nieuwe Kratz
Nieuw Amsterdam Uitgevers, Amsterdam
ISBN 978 90 468 1999 9
NUR 301

Recensie
Julien woont samen met zijn moeder die werkt als telefonisch verkoopster vanuit huis. Hij is trots op zijn moeder dat zij dat zo goed kan. Echter, gaat het steeds slechter met de gezondheid van zijn moeder. Op een dag huurt ze een auto en brengt ze Julien naar een plek, waarvan zij zegt dat hij het erg naar zijn zin zal hebben en dat ze er leuke dingen organiseren. Dat geeft zijn moeder de gelegenheid om de dingen te doen die ze graag wilt doen, namelijk op reis.
Het was normaal om de helft van de inkopen te ruilen. […] Ruilen, alles. Behalve een zoon. Die dumpte je in een instituut zonder er iets voor terug te vragen. p. 107

Julien belt vaak met zijn moeder, maar steeds vaker neemt ze niet meer op en moet hij het doen met haar voicemail. Als zijn moeder in het ziekenhuis beland vind hij het moeilijk om haar op te zoeken. Zelfs het aanbod om samen met iemand te gaan van het instituut wijst hij af. Gelukkig heeft hij Neil, zijn kamergenoot. Een jongen die graag quiz-vragen stelt zonder er ooit een zelf te beantwoorden. Bij Neil vind hij de geborgenheid die hij mist.

En dan is er de familie Kratz. Hun zoon is om het leven gekomen en het echtpaar heeft het daar moeilijk mee. Ze missen het hebben van een zoon om voor te zorgen. Maar ook toen hun zoon Michael er nog wel was, miste vooral Hildegard het hebben van een normale zoon. Het lukte haar maar niet om een band te krijgen met haar zoon, want hij leefde voornamelijk in zijn eigen wereld. Als ze de stap hebben genomen om een pleegkind in huis te nemen valt hun keus op Julien. Er vinden eerste ontmoetingen plaats tussen Hildegard en Julien. Karl is hierin de grote afwezige. Er blijkt een klik te zijn en dan is opeens het moment daar, Julien gaat wonen bij de familie Kratz als pleegzoon. Hij gaat wonen in een huis ver van de bewoonde wereld met daarnaast een AZC (hoe actueel). Een nieuwe wereld voor Julien, waarin er langzaam aan steeds meer duidelijk wordt. Wat de echte reden is dat Julien in het instituut woonde, waarom Julien bij de familie Kratz komt wonen, waarom Hildegard een nieuwe zoon wilde en waarom Karl de grote afwezige is.

Dit boek is een aangename kennismaking met het werk van Van Emmerik. Omdat het boek heen en weer pendelt tussen het heden en wat er zich in het verleden heeft afgespeeld, bleef ik geboeid lezen. De situatie van Julien en de familie Kratz is ronduit schrijnend. Door de regels heen lees je dat hun levens aan alle kanten rammelen. Prachtig beschreven en zeer pakkend. Ik ben aangenaam verrast en kan iedereen het boek aanraden.

Lees hier wat mijn mede-bloggers van ‘Een perfecte dag voor literatuur’ van dit boek vonden.

Mijn muzikale ondersteuning deze keer:


Een reactie plaatsen

Sietse Bakker – De Sparkle

Covertekst
Iedereen heeft dromen, ambities en goede voornemens. En toch… komt het er vaak niet van. Door één ogenschijnlijk onbelangrijk moment waardoor zijn leven een totaal andere wending nam, vroeg Sietse Bakker zich af: Wat zijn eigenlijk de details die in het leven het verschil maken tussen falen en slagen?
Geïnspireerd door het butterfly-effect – elke kleine verandering kan grote gevolgen hebben – neemt De Sparkle je mee op de zoektocht naar de details die het verschil maken in je leven, je omgeving en de wereld.

De Sparkle…
… leert je concreet hoe je door kleine veranderingen de beste versie van jezelf kunt worden.
… helpt je te ontdekken welke details het verschil maken op het gebied van je gezondheid, geluk, relaties en succes.
… is voor jou misschien wel het begin van iets groots.

Al het grote begint met iets kleins. Dat is De Sparkle.

175 pagina’sDe sparkle
A.W. Bruna Uitgevers B.V. , Amsterdam
ISBN 978 90 449 7406 5
NUR  770

Recensie
Via social media kwam ik in aanraking met het fenomeen De Sparkle, het leek mij heel erg interessant. Ik heb een tijd terug een opleiding tot coach gevolgd en ik dacht dat dit boek mooie input zou zijn hiervoor. Daarnaast is de auteur even oud en ik was nieuwsgierig hoe hij de zaken had aangepakt in zijn leven.

Sietse Bakker legt in het boek uit hoe hij tot dit boek en De Sparkle is gekomen. Hij heeft geen zorgeloze jeugd gehad en had niet veel aansluiting in de klas. Slim was hij echter wel en ook nog eens heel erg handig met ICT. Als hij op een dag wordt uitgenodigd om het Songfestival te kijken bij een meisje die hij erg leuk vind, laat hij hem dat geen tweede keer zeggen. Het Songfestival interesseert hem op dat moment helemaal niets, het meisje des te meer. Hij wil van de website van het Songfestival de deelnemerslijst printen, maar het blijkt dat de website erg gebruiksonvriendelijk is. Na die avond besluit hij zelf een site op te zetten waar alle fans van over de hele wereld wel gemakkelijk hun informatie over het festival kunnen vinden. Dit wordt opgemerkt door de organisatie en van het een komt het ander en heeft een succesvolle carrière binnen de organisatie van het festival. Als hij dus niet was uitgenodigd die avond en als hij niet op die website had gekeken en dus ook niet had bedacht dat het beter kon, dan had hij die functie nooit gekregen. Het is volgens Bakker noodzakelijk om te leren kijken naar de kleine signalen en moment die voor jou belangrijk zijn om een beter en mooier leven te kunnen creëren voor jezelf. De sparkle.

Dit klinkt allemaal erg mooi en ik was ook erg enthousiast, tot ik mij een beetje begon te irriteren. Ik kreeg sterk het gevoel dat alles in je leven maar groter, beter, gezonder en leuker moet zijn. Ik kan mij dan ook voorstellen dat als je dit zelf hebt meegemaakt dat dit zo voor jou werkt. Ik vond het zelf erg moeilijk om dit voor lief te nemen, zeker nadat ik daarvoor LEEF! had gelezen van Laura Maaskant. Als ik haar boek lees, dan moet je inderdaad gaan voor wat je hart je ingeeft en doen wat je het allerliefste zou willen doen. Maar niet omdat het allemaal beter, groter en leuker moet zijn, maar omdat het goed voelt. Misschien had ik deze boeken niet na elkaar moeten lezen, want het effect wat Bakker met dit boek heeft willen bereiken is bij mij in ieder geval niet gelukt. Daarnaast gaf hij in zijn boek wel erg veel randinformatie over bijvoorbeeld het ontstaan van de media. Wij leven nu in een situatie waarin er een overload aan informatie is waar we steeds uit moeten kiezen. Helaas vond ik dat dit ook het geval in het boek was. De hoeveelheid informatie hierover zorgde ervoor dat ik afhaakte, ik was namelijk nieuwsgierig naar de kern die maar niet kwam. Ik ben niet veel verder in het boek gekomen, dus wie weet was ik hem later wel tegen gekomen. Het boek bracht mij in ieder geval niet wat ik had gehoopt. Ik hoopte op nieuwe inzichten, handige tools, etc. Het zou fijn zijn als het boek jou wel brengt wat je er van verwacht, schroom dan ook niet om het te lezen.

Ik bedankt de uitgeverij voor een recensie-exemplaar en ik vind het heel erg jammer dat het boek en ik geen match waren.


6 reacties

Renate Dorrestein – Het duister dat ons scheidt

Covertekst
Alles verandert in het leven van de zesjarige Loes als haar moeder wegens moord tot een lange gevangenisstraf wordt veroordeeld. Het zal duren totdat Loes achttien is voordat de waarheid over de fatale nacht van de moord aan het licht komt. Pas dan neemt iedereen zijn ware gedaante aan en kunnen de krachten die destijds zijn ontketend weer tot bedaren komen. 

 

494 pagina’s Het duister dat ons scheidt
Dwarsligger in samenwerking met Uitgeverij Atlas Contact, Amsterdam

ISBN 978 90 498 0231 8
NUR 301

Recensie
In 2014 las ik mijn eerste boek van Renate Dorrestein. Ik was toen gelijk fan en heb ook wat boeken van haar gekocht in de periode die erop volgde. Uiteraard zijn die boeken op de enorme stapel verdwenen. Dit jaar heb ik iedere maand een thema en probeer ik boeken van die stapel te lezen. Vorige maand waren dat Dwarsliggers en zat er ook een boek van Dorrestein bij, twee vliegen in één klap!

Het boek start alsof je op een reünie bent beland en ‘klasgenootjes’ terugblikken op die ‘goede oude tijd’. Een tijd waarin gezinnen naar vernieuwde en hippe wijken trokken.

“We waren bijna allemaal geboren in de enige nieuwbouwwijk van een ingedut dorp, dat allang van de kaart zou zijn verdwenen als het niemandsland tussen sloot en snelweg geen toplokatie voor projectontwikkelaars was geweest.”
De kinderen uit de wijk groeien samen op en spelen met elkaar rondom de sloot. Loes is één van die kinderen. Zijn woont niet in een nieuwbouwhuis, maar in de oude pastorie. Loes is een meisje met durf, lef en soms een brutale mond. Kinderen uit de buurt mogen haar en ze nemen alles aan wat Loes zegt. De hele wereld draait om haar. Loes verlooft zich met Thomas op de basisschool en er wordt een heus verlovingsfeest georganiseerd door de moeder van Loes. Totdat zij Thomas ontmoet op het feest en hij iemand uit haar verleden blijkt te zijn. Maar Loes is nog te jong om dat te snappen. Haar moeder verbiedt haar om nog om te gaan met Thomas, maar daar luistert ze natuurlijk niet naar. Ze vlucht op een nacht uit haar kamer via de dakgoot. Dit is een fatale nacht voor meerdere personen. De volgende dag wordt de moeder van Loes voor moord opgepakt. Loes wordt de rest van haar jeugd opgevoed door de Luco’s, twee mannen die bij hun inwonen in de pastorie. Hoe de Luco’s ook hun best doen, ze zien niet in dat het leven van Loes op school een hel is.
“Eigenlijk begonnen we zo zoetjes aan te hopen dat Loes de handdoek in de ring zou gooien. […] Met open ogen liep ze in iedere hinderlaag en elke val, ze zocht het gevaar willens en wetens op in plaats van dat ze het trachtte te ontlopen. […] Hardnekkig kwam ze elke ochtend weer naar school. […] We moesten onze eigen grenzen steeds verder, verder, overschrijden om haar te dwingen ons eindelijk te verlossen.”
Het spontane meisje met lef wordt door pesterijen van de aardbodem gevaagd. Loes zet haar verstand op nul en worstelt zich door de tijd op school heen. Als haar moeder onverwachts weer vrij komt, dan moeten zij en Loes elkaar weer opnieuw leren kennen. Om alles te ontvluchten verhuizen ze naar een eiland bij Engeland en proberen daar samen met de Luco’s hun leven weer op te bouwen. Maar je kunt wel voor de zaken weglopen, ze zullen je altijd blijven achtervolgen. Loes komt er beetje bij beetje achter waarom ze is zoals ze is en waarom sommige zaken niet zo goed lukken en wat er precies die nacht is gebeurd.

Ik was al fan van Dorrestein, maar door dit boek is dat alleen nog maar meer gegroeid. Ze weet zo te schrijven dat het verhaal onder je huid gaat zitten. De harde en rake zinnen komen rechtstreeks bij je binnen. Als Loes weer wordt gepest wordt jij ook gepest en wil je roepen en van je af slaan. Je wilt haar tijdelijke vaders door elkaar schudden, ‘wordt dan wakker!’.  Als een boek dat met mij kan doen, dan kan ik niet anders dan mijn petje afnemen. Lees Dorrestein! En als je dat nog niet hebt gedaan, begin dan met dit boek.


1 reactie

Sandra Bernart – Ik zag Menno

Covertekst
Vincent heeft berekend dat hij gelukkig zal worden met Kim. Wanneer hij bij het boeken van hun huwelijksreis zijn doodgewaande broer Menno herkent in de reisbrochure, offert hij zijn zorgvuldig opgebouwde zekerheden op met maar één doel: zijn broer vinden.

Hij begint zijn zoektocht in Spanje, maar zonder succes. Rosana, een straatartieste zonder hoofd, stimuleert hem zijn risicomijdende levenswijze los te laten, om de kans te vergroten zijn vrijgevochten broer tegen het lijf te lopen. Langzaamaan gaat hij het leven leiden dat Menno zou hebben geleid. Aanvankelijk om Menno te vinden, maar de onbevangen manier van leven bevalt hem verwarrend goed.

228 pagina’sIk zag Menno
Uitgeverij Palmslag, Groningen

ISBN 978 94 917 7337 2
NUR 301

Recensie
Vorig jaar was ik in maart aanwezig bij de uitreiking van de Coffeecompany Book Award. Sandra Bernart was een van de genomineerden. Helaas was ze niet de gelukkige winnares, maar hoe gaaf is het dat haar boek alsnog is uitgegeven.

Vincent is een hele slimme jongen, tegen het autistische aan. Hij heeft namelijk statistisch berekend dat hij en zijn Kim gelukkig oud gaan worden. Hij besluit haar ten huwelijk te vragen en gelukkig zegt Kim ja. Als ze op een beurs zijn om hun huwelijksreis uit te zoeken en daarvoor vele vakantiegidsen bekijken gebeurt er iets opmerkelijks. Vincent ziet in een vakantiegids zijn doodgewaande broer Menno. Uiteindelijk weet hij Kim ervan te overtuigen dat hij zijn broer wilt gaan zoeken en minder tijd in de voorbereidingen van hun huwelijk zal kunnen stoppen. De ouders van Vincent geloven het niet en hebben ze zich er allang bij neergelegd dat Menno nooit meer terug zal komen nadat hij in de zee is verdwenen op hun vakantie in Spanje.

De zoektocht van Menno start in Spanje. Hij probeert eerst met de foto uit de vakantiegids langs restaurants te gaan, om te vragen of mensen hem herkennen. Dit leidt tot niets en Menno gooit het over een andere boeg. Hij ontmoet straatartiest Rosana en mag hij haar kostuum lenen, zodat hij ongegeneerd naar de mensen die voorbij lopen kan kijken in de hoop dat hij zijn broer ziet. Tussen hem en Rosana klikt het goed en Menno vergeet steeds meer zijn thuis. Alles wijkt voor het zoeken naar Menno, zelfs de voorbereidingen voor zijn huwelijk.
“Zodra ik Menno heb gevonden, wordt alles weer zoals het was.” [p. 194]
Sandra Bernart heeft een ontzettende fijne schrijfstijl, waardoor je door het boek vliegt. Hoofdpersoon Vincent zou je kunnen zien als een ui en pel je pagina voor pagina een laagje af. Er zit namelijk een psychologische laag in het boek en de puzzelstukjes vallen gedurende het boek steeds meer op zijn plek. Waarom doet Vincent zoals hij doet? Ondanks dat het een tragische gebeurtenis is voor de familie, het verlies van een kind, wordt het nergens dramatisch. De luchtige toon en het psychologische aspect maken het voor mij een zeer boeiend boek. Bedankt uitgeverij Palmslag dat ik dit boek mocht lezen!


Een reactie plaatsen

Adriaan van Dis – Ik kom terug

Covertekst
Na een lang leven van zwijgen en buitensluiten begint een moeder opeens te praten tegen haar zoon – aarzelende ontboezemingen over grensoverschrijdende liefde, verraad en drie oorlogen. Hij, een romanschrijver, mag haar biograaf worden, maar er is een voorwaarde: hij moet haar een zachte dood bezorgen. ‘Ik kom terug’ is een tragikomedie over het woeste leven van een vrouw die terugkijkt op haar eeuw.

284 pagina’s Ik kom terug
Uitgeverij Augustus / Atlas Contact
, Amsterdam
ISBN 978 90 254 4346 7
NUR 301

Recensie

Op de middelbare school heb ik een poging gedaan een boek te lezen van Adriaan van Dis. Ik meen mij te herinneren dat dit ‘Indische duinen’ was. Zoals je misschien al begrepen had heb ik dit boek nooit uitgelezen en tot op heden was dit het enige boek wat ik las van Adriaan van Dis. Met ‘Ik kom terug’ ga ik een ‘paar jaar’ later in de herkansing.

Van Dis beschrijft de relatie met zijn moeder in dit boek. Die op zijn zachts gezegd moeizaam, niet altijd liefdevol en soms eenzaam is. Adriaan is het onwettige kind van de twee man van zijn moeder. Hij heeft nog drie oudere zussen die dus een andere vader hebben. Adriaan heeft Indië niet meegemaakt en heeft een totaal ander uiterlijk, hij heeft mede hierdoor een andere positie. Hij is altijd nieuwsgierig geweest naar het leven van zijn moeder daar. Ze was helaas niet scheutig met informatie over die tijd en had weinig aandacht voor hem in zijn jeugd. Ze maakten ruzie om een grote kist met herinneringen die in de woonkamer stond en angstvallig op slot zat. Wat zat er toch in die kist wat hij niet mocht weten?

Nu zit de moeder van Adriaan in een rusthuis en ze wil ineens haar herinneringen uit die tijd met hem delen voor ze dood gaat. Ze wil namelijk een zelfgekozen dood, iets wat Adriaan steeds wat probeert uit te stellen. Hij reist een aantal keer in de week naar haar toe en ziet zijn moeder onder zijn ogen aftakelen en tegelijkertijd komen ze iets nader tot elkaar. Ze deelt verhalen, soms warrig en soms heel gedetailleerd. Over de eenzaamheid die ze heeft gevoeld, het gemis van een man en het leven tussen twee werelden.

Het boek is een prachtig relaas over een moeder-zoonrelatie, ook al is deze niet zoals je zou wensen. Ik ben erg blij dat ik eindelijk een boek van Van Dis heb gelezen, want wat kan die man schrijven. Door de verhalen van zijn moeder wordt je meegenomen naar Indië, en leef je in de jungle, alleen met je dochters, smachtend naar je man. Hierdoor moest ik denken aan mijn reis naar Sumatra. Daarom heb ik mijn muzikale thema erop aangepast. De moeder van Adriaan had specifieke voorkeuren, zo ook voor bloemen. Dit wordt bezongen in dit kinderliedje, over water geven van bloemen in de tuin.

logo_ikleesnederlands

 

 

 

 

Lees hier wat mijn mede-bloggers van ‘Een perfecte dag voor literatuur’ van dit boek vonden.

Mijn muzikale ondersteuning deze keer: