Jenny's Bookcase

Voor echte boekenwurmen of ter inspiratie om te lezen

Haruki Murakami – Spoetnikliefde

7 reacties

Covertekst
Onderwijzer K. is heimelijk verliefd op zijn beste vriendin Sumire, die op haar beurt verliefd is op haar getrouwde bazin Mioe. Gefrustreerd door zijn onbeantwoorde liefde begint K. een affaire met de moeder van een van zijn leerlingen. Dan krijgt hij een wanhopig telefoontje vanaf een Grieks eiland. Het is Mioe: Sumire is op raadselachtige wijze verdwenen.

223 pagina’s Spoetnikliefde
Uitgeverij Atlas Contact,
Amsterdam
ISBN 978 90 254 4209 5
NUR 302

Recensie
Op aanraden van Murakami-goeroe Tessa, kocht ik dit boek afgelopen februari. Dit boek las ik tijdens mijn vakantie op de Azoren afgelopen oktober. Helaas kwam ik er steeds niet aan toe om iets over dit boek te vertellen op mijn blog. Omdat het al een tijdje geleden is zal ik alleen een beschrijving geven van wat ik er van vond.

Aan de ene kant leest het boek makkelijk weg, maar als je de diepere laag wilt doorgronden dan moet je toch echt een tandje langzamer lezen. Die balans vond ik erg moeilijk om te vinden. Dat kwam met name omdat niet goed snapte waar Murakami naar toe wilde. Sumire is namelijk op z’n zachts gezegd een rare snuiter. Ze kan je midden in de nacht bellen met een levensvraag of gewoon een onzinnige vraag. Haar ritme in het leven is totaal anders dan die van haar werkende vriend. Ze leeft voornamelijk ’s nachts. Dat rare is natuurlijk erg aantrekkelijk, maar geeft veel verwarring bij de onderwijzer. Als ze ineens verdwijnt dan gaat hij naarstig naar haar opzoek, want hij kan haar niet loslaten. Wat Murakami uiteindelijk heeft bedoelt te vertellen, daar ben ik nog steeds niet achter. Daarvoor is het voor mij allemaal net even te vaag. Hij maakt wel nieuwsgierig, maar of ik snel weer een boek van hem zou pakken, dat durf ik niet met een volmondig ja te zeggen.
Advertenties

7 thoughts on “Haruki Murakami – Spoetnikliefde

  1. Ik snap je worsteling, maar o wat vind ik dit een fantastisch mooi boek. Het is namelijk allemaal symboliek: Murakami’s idee is dat je bij liefdesverdriet een deel van jezelf kwijt raakt, letterlijk. En dat is het deel dat door K. zoekt, maar pas als Sumire zichzelf heeft ‘geheeld’ is ze weer vindbaar. Ik vond de manier waarop Murakami dit beschreef ontzettend mooi, maar ja: het is wel op een typische Murakami-manier geschreven en dat kan erg wennen zijn 😉

    • Kijk, dat had ik er dus niet uitgehaald en dat komt denk ik omdat ik teveel bezig was met het verhaal ansich en zijn manier van schrijven. Ik ga dit meenemen in mijn achterhoofd voor een volgende Murakami.

  2. P.s: aangezien je niet volmondig ‘nee’ zegt tegen een volgend boek van Murakami zou ik Norwegian Wood proberen: dat is wellicht zijn meest realistische roman.

  3. Het klinkt wel als typisch Murakami: ik moet denken aan 1q84, waarin Fukaeri ook zo’n wazig meisje is en Tengo onderwijzer. Misschien werkt het niet zo goed om zo’n surrealistisch boek op vakantie te lezen. Maar je geeft het vast niet op met Tessa die je achter de vodden zit 🙂 Zelf zal ik binnen een paar maanden over mijn zevende Murakami bloggen, want hij heeft me wel gegrepen.

  4. Pingback: Haruki Murakami – De kleurloze Tsukuru Tazaki en zijn pelgrimsjaren | Jenny's Bookcase

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s