Jenny's Bookcase

Voor echte boekenwurmen of ter inspiratie om te lezen

Gerardo Soto y Koelemeijer – De gestolen kinderen

6 reacties

Covertekst 

Miguels rustige leven in een klein dorp niet ver van Salamanca verandert in één klap als hij op een dag een brief ontvangt van zijn tante. Zij draagt een geheim met zich mee dat te groot is om mee haar graf in te nemen: Miguel is geadopteerd. Miguels ouders hebben hier nooit ook maar met een woord over gesproken. Samen met zijn vriend Álvaro, archeoloog en amateurhistoricus, probeert Miguel zijn geschiedenis te reconstrueren. Álvaro krijgt het vermoeden dat Miguel een van de ‘gestolen kinderen’ is. Langzaam ontdekt Miguel hoe groot netwerk van Franco-aanhangers decennialang vele tienduizenden kinderen bij hun ouders heeft weggehaald. Zou hij daartoe behoren? Waarom zoude4n zijn ouders daaraan hebben meegewerkt? Hoe vindt hij ooit zijn biologische ouders terug?

249 pagina´sPerfecte dag 1
Nieuw Amsterdam Uitgevers
ISBN 978 90 468 1529 8
NUR 301

Recensie

In het eerste hoofdstuk krijgt Miguel DE brief van zijn tante, die zijn rustig en kabbelende leven ineens op zijn kop zet. De brief van zijn tante vermeld de boodschap dat zijn ouders niet zijn biologische ouders zijn, maar dat hij is geadopteerd. Miguel wordt heen en weer geslingerd tussen geloof en ongeloof. Het kan toch niet waar zijn dat de twee mensen die hem hebben opgevoed niet zijn ouders zijn? Zijn vader een hard werkende ondernemer en zijn lieve en zorgzame moeder, zouden die niet zijn biologische ouders kunnen zijn? Om de een of andere reden besluit Miguel zijn vrouw Julia niet in te lichten. Zij is namelijk van het aanpakken en Miguel is bang dat ze meteen aan de slag gaat om zijn biologische ouders te vinden en dat iedereen uit het dorp er ook van zal weten. Dat vind Miguel eng, omdat hij eigenlijk zelf nog aan het idee moet wennen en het verhaal nog moet geloven. Hij neemt alleen zijn vriend Álvaro in vertrouwen, die ook op onderzoek uitgaat, maar het onder de radar houdt. Miguel veranderd door het bericht van zijn tante, hij sluit zich ’s avonds vaak op achter zijn computer om ‘iets’ te vinden wat hem meer zou kunnen vertellen over zijn biologische ouders. Hij draait amper nog mee in het gezin en je krijgt het gevoel dat zijn vrouw Julia een affaire vermoed. Ook op zijn werk functioneert hij nog amper en hij komt een tijd thuis te zitten. Langzaam aan druppelen er meer berichten de media in over moeders die hun kind op een vreemde wijze zijn kwijtgeraakt. Het kind zou ineens zijn overleden, terwijl het een paar uur daarvoor nog blaakte van gezondheid. Dit zou voornamelijk zijn gebeurt bij moeders die politiek links georiënteerd waren. De kinderen werden verkocht aan stellen die aanhangers waren van Franco, om zo het land te ‘zuiveren’. Deze verschrikkelijke geschiedenis is pas sinds 2010 meer in de openbaarheid gekomen, want deze gebeurtenissen hebben plaatsgevonden tot in de jaren ’90 tot de wet eindelijk veranderde. Hierdoor was het niet meer mogelijk om zo kinderen te adopteren.

In het begin wist ik nog niet goed waar het boek heen ging, omdat ik  (tot mijn schaamte) moet bekennen dat ik dit stuk geschiedenis niet kende. Het pakt je wel gelijk, omdat je wilt weten of de tante van Miguel de waarheid spreekt. Gedurende verhaal krijg je meer te weten over dit stuk geschiedenis die zeer indrukwekkend is. Het is pijnlijk boeiend om te lezen wat het met een slachtoffer doet. En dat er dus heel veel mensen zijn die op dit moment hetzelfde probleem hebben als Miguel. Die onzekerheid, de twijfel en de zoektocht, je voelt met Miguel mee. Kom je graag in Spanje tijdens je vakantie? Lees dan dit boek, dan kijk je ineens heel anders naar Spanje en haar verleden. Het is echt bewonderenswaardig dat Gerardo dit stuk van de geschiedenis heeft belicht. Bedankt dat ik dit boek mocht lezen en ik hoop dat de vele ‘gestolen kinderen’ hun biologische familie mogen vinden.

In het boek wordt op een gegeven moment een nummer geciteerd, dus ik besloot om dit nummer deze keer toe te voegen aan mijn recensie.  Miguel en Álvaro zijn op dat moment onderweg in de auto naar een bestemming die meer kan vertellen over Miguels verleden. Een toepasselijker nummer kan niet.

Wat andere mede-bloggers van dit boek vonden, vind je hier.

Advertenties

6 thoughts on “Gerardo Soto y Koelemeijer – De gestolen kinderen

  1. Mooie recensie, ik had er ook al een paar van andere bloggers gelezen, zo krijg ik er een goed beeld van. Ik ben erg benieuwd naar dit boek. Het klinkt ontzettend interessant, en ook ik moet bekennen dat ik dit deel van de geschiedenis niet ken. Hoogste tijd om bij te leren! (waar literatuur al niet goed voor is)

    • Ja he, dat vind ik dus heel erg fijn. De auteur laat her en der misschien wat steekjes liggen (dat las ik al bij anderen), maar alleen de schok van dit nieuws vind ik al heel bijzonder. Veel leesplezier als je het gaat lezen.

  2. Ik vond het ook heel geloofwaardig, hoe Miguel reageert op het feit dat hij geadopteerd is. Maar hij had het zijn vrouw wel moeten vertellen! Ik had het bijna zef gedaan. 🙂

    • Dat vond ik ook. De een gaat misschien meteen actie ondernemen en de ander moet het nieuws laten bezinken. Hij had het zijn vrouw zeker moeten vertellen. Nu heeft zij al die tijd nodeloos in onzekerheid gezeten… :(. Schop onder zijn kont! 😉

  3. Heb het boek op mijn werk in mijn handen gehad, lijkt me inderdaad een erg intrigerend verhaal.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s